نظر خودتون رو حتما بگید
قسمت ۱۲ – صبح بخیر یا صبح خراب؟
صبح، یا بهتر بگیم "ادامهی کابوس شب قبل"، با صدای غر زدن جین و قیافهی شبیه به زامبیاش شروع شد. موهاش مثل سیمبرق سوخته زده بود
جین در حالیکه به زور راه میرفت، پاش سر خورد رو پله و با یه صدای مهیب درجا با سر رفت تو دیوار .
یه لحظه سکوت...
و بعد یه دود سیاه ریز از پشتش بیرون اومد، با صدای طلبکار گفت:
ــ «بلند شو احمق. دیشب که خوب خوابیدی!»
جین صدایی گرفته جواب داد:
ــ «د آخه لاشی...»
زُهَل ؛ جین رو از دیوار جدا کرد، به کولش گرفت، آوردش تا لابی و انداختش رو مبل
بعد زُهَل راهشو کشید رفت سمت بار و به هاسک گفت:
ــ «یه مشروب بده.»
هاسک بدون اینکه حتی نگاهش کنه، یه لیوان پرت کرد ... یه ثانیه نگذشته بود که یه صدای شیطانی و آشنا از کنارش شنیده شد.
الستر، با لبخند همیشگی، بیصدا ظاهر شد کنار زُهَل.
ــ «صبحبهخیر، مهمان جدید...»
زُهَل به آرومی نگاهش کرد و گفت:
ــ «که اینطور... پس تو یه روح معاملهگری.»
الستر با همون لبخند گفت:
ــ «خب، این الان تعریف بود یا تهدید؟»
زُهَل مشروب رو گذاشت روی میز، به چشمهای الستر زل زد و گفت:
ــ «افرادی که روح بقیه رو میگیرن و باهاش معامله میکنن تا خودشون رو قوی کنن... معمولاً نمیتونن سَرِتگاری رو تحمل کنن.»
الستر یه قدم نزدیکتر اومد و لحنش آروم ولی پر از طعنه شد:
ــ «بیا یکم بحث رو جدی بگیریم... رستگاری شیطانها؟ خرافاته محضه عزیز من.»
زُهَل فقط یه لبخند آروم زد... ولی در ذهن خودش با صدایی خشک و خسته گفت:
"عجب احمقهایی... اون زمانها، فرشتگانِ بخشش بودن، کارشون همین بود... شیاطینی که اسیر میشدن رو به فرشته تبدیل میکردن. اون روزها، گاد حکم یه فرماندهی باتجربه رو داشت... کاش هنوز اون دوران بود."
در همین لحظه، چارلی با لبخند اومد سمتش.
ــ «سلام، مهمون جدید!»
زُهَل برگشت و با احترام گفت:
ــ «سلام، دختر لوسیفر.»
چارلی خندهی کوچیکی کرد و گفت:
ــ «وای، تو خیلی باادب هستی... برخلاف بعضیها.» (یه نگاه زیرچشمی به جین و انجل داست انداخت که هر دو مثل جسد روی مبل ولو شده بودن.)
ــ «بگذریم... امیدوارم اینجا بهت خوش بگذره. رستگاری یه راه جدیده ، شاید سخت باشه، ولی میتونه تجربهی متفاوتی برات باشه.»
زُهَل لحظهای به لبخند چارلی خیره شد...
و اون لحظه، خاطرهی قدیمی مثل سیلی تو ذهنش پخش شد.
لبخند چارلی، درست شبیه لبخند لوسیفر بود... قبل از سقوطش.
قبل از اینکه تمام آرزوهاش، تمام ایمانش... توی آتیش غرور نابود بشه.
فرشتهای که جایگاه آسمانی خودش رو برای هدفی از دست داد.
زُهَل، کمی نگاهشو پایین انداخت...
و در دلش فقط یک چیز زمزمه کرد:
"کاش لبخندها هیچ وقت دروغ نمیشدن..."
(ادامه دارد...)
(نوکرم 👍🚶)
صبح، یا بهتر بگیم "ادامهی کابوس شب قبل"، با صدای غر زدن جین و قیافهی شبیه به زامبیاش شروع شد. موهاش مثل سیمبرق سوخته زده بود
جین در حالیکه به زور راه میرفت، پاش سر خورد رو پله و با یه صدای مهیب درجا با سر رفت تو دیوار .
یه لحظه سکوت...
و بعد یه دود سیاه ریز از پشتش بیرون اومد، با صدای طلبکار گفت:
ــ «بلند شو احمق. دیشب که خوب خوابیدی!»
جین صدایی گرفته جواب داد:
ــ «د آخه لاشی...»
زُهَل ؛ جین رو از دیوار جدا کرد، به کولش گرفت، آوردش تا لابی و انداختش رو مبل
بعد زُهَل راهشو کشید رفت سمت بار و به هاسک گفت:
ــ «یه مشروب بده.»
هاسک بدون اینکه حتی نگاهش کنه، یه لیوان پرت کرد ... یه ثانیه نگذشته بود که یه صدای شیطانی و آشنا از کنارش شنیده شد.
الستر، با لبخند همیشگی، بیصدا ظاهر شد کنار زُهَل.
ــ «صبحبهخیر، مهمان جدید...»
زُهَل به آرومی نگاهش کرد و گفت:
ــ «که اینطور... پس تو یه روح معاملهگری.»
الستر با همون لبخند گفت:
ــ «خب، این الان تعریف بود یا تهدید؟»
زُهَل مشروب رو گذاشت روی میز، به چشمهای الستر زل زد و گفت:
ــ «افرادی که روح بقیه رو میگیرن و باهاش معامله میکنن تا خودشون رو قوی کنن... معمولاً نمیتونن سَرِتگاری رو تحمل کنن.»
الستر یه قدم نزدیکتر اومد و لحنش آروم ولی پر از طعنه شد:
ــ «بیا یکم بحث رو جدی بگیریم... رستگاری شیطانها؟ خرافاته محضه عزیز من.»
زُهَل فقط یه لبخند آروم زد... ولی در ذهن خودش با صدایی خشک و خسته گفت:
"عجب احمقهایی... اون زمانها، فرشتگانِ بخشش بودن، کارشون همین بود... شیاطینی که اسیر میشدن رو به فرشته تبدیل میکردن. اون روزها، گاد حکم یه فرماندهی باتجربه رو داشت... کاش هنوز اون دوران بود."
در همین لحظه، چارلی با لبخند اومد سمتش.
ــ «سلام، مهمون جدید!»
زُهَل برگشت و با احترام گفت:
ــ «سلام، دختر لوسیفر.»
چارلی خندهی کوچیکی کرد و گفت:
ــ «وای، تو خیلی باادب هستی... برخلاف بعضیها.» (یه نگاه زیرچشمی به جین و انجل داست انداخت که هر دو مثل جسد روی مبل ولو شده بودن.)
ــ «بگذریم... امیدوارم اینجا بهت خوش بگذره. رستگاری یه راه جدیده ، شاید سخت باشه، ولی میتونه تجربهی متفاوتی برات باشه.»
زُهَل لحظهای به لبخند چارلی خیره شد...
و اون لحظه، خاطرهی قدیمی مثل سیلی تو ذهنش پخش شد.
لبخند چارلی، درست شبیه لبخند لوسیفر بود... قبل از سقوطش.
قبل از اینکه تمام آرزوهاش، تمام ایمانش... توی آتیش غرور نابود بشه.
فرشتهای که جایگاه آسمانی خودش رو برای هدفی از دست داد.
زُهَل، کمی نگاهشو پایین انداخت...
و در دلش فقط یک چیز زمزمه کرد:
"کاش لبخندها هیچ وقت دروغ نمیشدن..."
(ادامه دارد...)
(نوکرم 👍🚶)
- ۹.۰k
- ۰۵ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط