SILENT TRACE
پارت اول | Part 1
ساعت ۸:۳۰ صبح. سانا با موهای نامرتب جلوی یخچال ایستاده بود و به کاغذ کوچیکی که با آهنربا چسبونده شده بود زل زده بود.
«صبحونه‌ات توی یخچاله. چایت رو هم گذاشتم. لطفاً امروز دیر نکن. ـ یونا»
گوشیش رو برداشت.
سانا: تو رفتی؟
یونا: نه، پشت در منتظرم خانم تشریف بیارن.
سانا: چرا زودتر بیدارم نکردی؟
یونا: ساعت هفت بیدارت کردم. دوبار. گفتی «پنج دقیقه دیگه» و بالش رو کشیدی روی سرت.
سانا با حرص نفسش رو بیرون داد.
ـ یه روز این «پنج دقیقه» منو به کشتن میده.
---
شرکت، ساعت ۹:۰۸. سانا با عجله از در ورودی رد شد که صدایی پشت سرش بلند شد.
ـ خانم مورلند؟ امروز جلسه دارید. بهتره مستقیم به طبقه‌ی هفتم برید.
مردی با لباس تیره و چهره‌ای جدی روبه‌روش ایستاده بود.
ـ ممنون، خودم می‌دونم کجا باید برم.
مرد سر تکون داد.
ـ فقط خواستم یادآوری کنم.
سانا زیر لب غرید:
ـ چه شرکت مهمون‌نوازی داریم ما...
---
طبقه‌ی هفتم. یونا پشت میزش نشسته بود. با دیدن سانا لبخند آشنای همیشگی رو زد.
ـ به‌به! بالاخره افتخار دادی.
ـ دوباره شروع نکن. چرا صبحونه‌ی یه آدم دیگه رو تو می‌پزی؟
ـ چون تو آشپزی بلد نیستی و اگه بهت واگذار کنم خونه رو آتیش می‌زنی.
سانا لیوان قهوه‌ای که یونا کنار دستش گذاشته بود برداشت.
ـ گاهی فکر می‌کنم بدون تو نمی‌تونم زندگی کنم.
ـ چون نمی‌تونی صبحونه‌ات رو به‌موقع بخوری؟
ـ نه. چون کسی نیست هر روز بهم یادآوری کنه چقدر بدبختم.
یونا آروم گفت:
ـ نگران نباش. اگه همه‌چیز خراب بشه، حداقل با هم خرابش می‌کنیم. مثل همیشه.
---
ساعت ۹:۳۰، اتاق جلسه. جین پشت میز نشسته بود. نامجون کنار پنجره با آدرین ویل صحبت می‌کرد. آدرین، با لبخندی که معلوم نبود واقعیه یا بخشی از قراردادشه ایستاده بود. یونگی هم مشغول بررسی چند سند بود.
یونا آروم کنار گوش سانا گفت:
ـ امیدوارم جلسه طول نکشه، حوصلشو ندارم.
جین جلسه رو شروع کرد:
ـ قراره در چند بخش شرکت تغییراتی داشته باشیم. امروز درباره‌ی همکاری جدید صحبت می‌کنیم.
آدرین پوشه‌ای روی میز گذاشت. یونگی نگاهی بهش انداخت:
ـ هنوز بعضی موارد قرارداد مشخص نشده. بهتره بررسی کنیم.
آدرین با آرامش گفت:
ـ طبیعتاً. برای همین اینجاییم.
سانا نگاهی به برگه‌ها انداخت. همه‌چیز عادی به نظر می‌رسید؛ تا وقتی در اتاق باز شد.
مردی که صبح دیده بود وارد شد و کنار در ایستاد.
جین گفت:
ـ ایشون جئون جونگ‌کوک هستن. از این به بعد مسئولیت امنیت مجموعه رو برعهده دارن.
جونگ‌کوک با تکان سر سلام کرد. نه لبخند، نه حرفی. فقط یک نگاه آرام و خنثی.
سانا سعی می‌کرد حواسش به جلسه باشه، اما یه موضوع مدام ذهنش رو درگیر می‌کرد: چرا بهشون نمی‌گفتن این همکاری دقیقاً چیه؟
---
سانا و یونا از اتاق خارج شدن.
یونا: ـ یعنی وارد پروژه‌ای شدیم که هنوز نمی‌دونیم چیه؟
سانا: ـ ظاهراً.
یونا: ـ امیدوارم حداقل حقوقمون رو بیشتر کنن.
سانا خندید.
ـ بالاخره یه نفر توی این شرکت به فکر مسائل مهمه!
هنوز چند دقیقه نگذشته بود که در زده شد و جونگ‌کوک وارد شد.
ـ خانم مورلند؟ چند دقیقه وقتتون رو به من می‌دید؟
یونا چپ‌چپ به سانا نگاه کرد. سانا زیر لب گفت:
ـ به خدا کاری نکردم.
جونگ‌کوک جدی جواب داد:
ـ امیدوارم همین‌طور باشه...
یونا: ـ من می‌رم یه قهوه بگیرم. هر وقت تموم شد بیا همون‌جا.
یونا رفت. جونگ‌کوک نشست و برگه‌ای از جیبش درآورد.
ـ این گزارش مربوط به پروژه‌ی قبلی شماست. چند مورد توش هست که باید برام روشن بشه.
سانا به چهره‌ی جدی جونگ‌کوک نگاه کرد. یه چیزی در نگاهش بود که نمی‌تونست تشخیص بده. نه خصومت، نه کنجکاوی. چیزی شبیه... هشدار.
ـ بپرسید.
جونگ‌کوک به برگه اشاره کرد:
ـ این گزارش می‌گه شما ۱۲ اکتبر، ساعت ۱۰ شب، در دفتر بودید. در حالی که کارت ورود و خروجتون چیز دیگه‌ای می‌گه.
سانا اخم کرد:
ـ چی؟ این غیرممکنه. من اون شب...
مکث کرد. نگاهش رو به جونگ‌کوک دوخت.
ـ من اون شب خونه بودم. با یونا.
جونگ‌کوک آرام سر تکون داد:
ـ و همین چیزیه که باید درباره‌ش حرف بزنیم.
سکوت سنگینی بینشون حاکم شد. سانا حس کرد یه چیزی این وسط درست نیست. و شاید این مرد تازه‌وارد بیشتر از اون چیزی که نشون می‌داد می‌دونست...
---
اینم از پارت اول✨
نظرتونو بهم بگید💘
حمایت فراموش نشه💚
ساعت ۸:۳۰ صبح. سانا با موهای نامرتب جلوی یخچال ایستاده بود و به کاغذ کوچیکی که با آهنربا چسبونده شده بود زل زده بود.
«صبحونه‌ات توی یخچاله. چایت رو هم گذاشتم. لطفاً امروز دیر نکن. ـ یونا»
گوشیش رو برداشت.
سانا: تو رفتی؟
یونا: نه، پشت در منتظرم خانم تشریف بیارن.
سانا: چرا زودتر بیدارم نکردی؟
یونا: ساعت هفت بیدارت کردم. دوبار. گفتی «پنج دقیقه دیگه» و بالش رو کشیدی روی سرت.
سانا با حرص نفسش رو بیرون داد.
ـ یه روز این «پنج دقیقه» منو به کشتن میده.
---
شرکت، ساعت ۹:۰۸. سانا با عجله از در ورودی رد شد که صدایی پشت سرش بلند شد.
ـ خانم مورلند؟ امروز جلسه دارید. بهتره مستقیم به طبقه‌ی هفتم برید.
مردی با لباس تیره و چهره‌ای جدی روبه‌روش ایستاده بود.
ـ ممنون، خودم می‌دونم کجا باید برم.
مرد سر تکون داد.
ـ فقط خواستم یادآوری کنم.
سانا زیر لب غرید:
ـ چه شرکت مهمون‌نوازی داریم ما...
---
طبقه‌ی هفتم. یونا پشت میزش نشسته بود. با دیدن سانا لبخند آشنای همیشگی رو زد.
ـ به‌به! بالاخره افتخار دادی.
ـ دوباره شروع نکن. چرا صبحونه‌ی یه آدم دیگه رو تو می‌پزی؟
ـ چون تو آشپزی بلد نیستی و اگه بهت واگذار کنم خونه رو آتیش می‌زنی.
سانا لیوان قهوه‌ای که یونا کنار دستش گذاشته بود برداشت.
ـ گاهی فکر می‌کنم بدون تو نمی‌تونم زندگی کنم.
ـ چون نمی‌تونی صبحونه‌ات رو به‌موقع بخوری؟
ـ نه. چون کسی نیست هر روز بهم یادآوری کنه چقدر بدبختم.
یونا آروم گفت:
ـ نگران نباش. اگه همه‌چیز خراب بشه، حداقل با هم خرابش می‌کنیم. مثل همیشه.
---
ساعت ۹:۳۰، اتاق جلسه. جین پشت میز نشسته بود. نامجون کنار پنجره با آدرین ویل صحبت می‌کرد. آدرین، با لبخندی که معلوم نبود واقعیه یا بخشی از قراردادشه ایستاده بود. یونگی هم مشغول بررسی چند سند بود.
یونا آروم کنار گوش سانا گفت:
ـ امیدوارم جلسه طول نکشه، حوصلشو ندارم.
جین جلسه رو شروع کرد:
ـ قراره در چند بخش شرکت تغییراتی داشته باشیم. امروز درباره‌ی همکاری جدید صحبت می‌کنیم.
آدرین پوشه‌ای روی میز گذاشت. یونگی نگاهی بهش انداخت:
ـ هنوز بعضی موارد قرارداد مشخص نشده. بهتره بررسی کنیم.
آدرین با آرامش گفت:
ـ طبیعتاً. برای همین اینجاییم.
سانا نگاهی به برگه‌ها انداخت. همه‌چیز عادی به نظر می‌رسید؛ تا وقتی در اتاق باز شد.
مردی که صبح دیده بود وارد شد و کنار در ایستاد.
جین گفت:
ـ ایشون جئون جونگ‌کوک هستن. از این به بعد مسئولیت امنیت مجموعه رو برعهده دارن.
جونگ‌کوک با تکان سر سلام کرد. نه لبخند، نه حرفی. فقط یک نگاه آرام و خنثی.
سانا سعی می‌کرد حواسش به جلسه باشه، اما یه موضوع مدام ذهنش رو درگیر می‌کرد: چرا بهشون نمی‌گفتن این همکاری دقیقاً چیه؟
---
سانا و یونا از اتاق خارج شدن.
یونا: ـ یعنی وارد پروژه‌ای شدیم که هنوز نمی‌دونیم چیه؟
سانا: ـ ظاهراً.
یونا: ـ امیدوارم حداقل حقوقمون رو بیشتر کنن.
سانا خندید.
ـ بالاخره یه نفر توی این شرکت به فکر مسائل مهمه!
هنوز چند دقیقه نگذشته بود که در زده شد و جونگ‌کوک وارد شد.
ـ خانم مورلند؟ چند دقیقه وقتتون رو به من می‌دید؟
یونا چپ‌چپ به سانا نگاه کرد. سانا زیر لب گفت:
ـ به خدا کاری نکردم.
جونگ‌کوک جدی جواب داد:
ـ امیدوارم همین‌طور باشه...
یونا: ـ من می‌رم یه قهوه بگیرم. هر وقت تموم شد بیا همون‌جا.
یونا رفت. جونگ‌کوک نشست و برگه‌ای از جیبش درآورد.
ـ این گزارش مربوط به پروژه‌ی قبلی شماست. چند مورد توش هست که باید برام روشن بشه.
سانا به چهره‌ی جدی جونگ‌کوک نگاه کرد. یه چیزی در نگاهش بود که نمی‌تونست تشخیص بده. نه خصومت، نه کنجکاوی. چیزی شبیه... هشدار.
ـ بپرسید.
جونگ‌کوک به برگه اشاره کرد:
ـ این گزارش می‌گه شما ۱۲ اکتبر، ساعت ۱۰ شب، در دفتر بودید. در حالی که کارت ورود و خروجتون چیز دیگه‌ای می‌گه.
سانا اخم کرد:
ـ چی؟ این غیرممکنه. من اون شب...
مکث کرد. نگاهش رو به جونگ‌کوک دوخت.
ـ من اون شب خونه بودم. با یونا.
جونگ‌کوک آرام سر تکون داد:
ـ و همین چیزیه که باید درباره‌ش حرف بزنیم.
سکوت سنگینی بینشون حاکم شد. سانا حس کرد یه چیزی این وسط درست نیست. و شاید این مرد تازه‌وارد بیشتر از اون چیزی که نشون می‌داد می‌دونست...
---
اینم از پارت اول✨
نظرتونو بهم بگید💘
حمایت فراموش نشه💚
- ۱۴۴
- ۲۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
