part 29
part 29
ساعت دو صبح، مارال کنار پنجره ایستاده بود. شنلش روی تخت بود. در پشتی باز بود. جیمین منتظرش بود. اما مارال تکان نخورد.
دستانش میلرزیدند. اگه برم، سوهو تا آخر دنیا دنبالمون میاد. جیمین رو میکشه. پدرم رو...
نفس عمیقی کشید. شنلش را برداشت. به سمت در رفت. دستش به دستگیره رسید. و بعد، ایستاد.
برنگشت.
صبح، لنا با لباس سفید عروسی وارد شد. مارال جلوی آینه ایستاده بود. صورتش رنگپریده. لنا لباس را روی تخت گذاشت. «خانم... وقتشه.»
مارال سرش را تکان داد. لباس را پوشید. آستینهای بلند، دامن بلند، و تور ظریفی که روی موهایش مینشست. مثل یک عروس واقعی. اما چشمانش خالی بودند.
در باز شد. سوهو وارد شد. لباس رسمی سیاه پوشیده بود. با شنل سلطنتی. ایستاد. به مارال نگاه کرد. طولانی. نفسش را حبس کرد.
«نرفتی.» زمزمه کرد.
مارال سرش را بالا آورد. «نرفتم.»
سوهو جلو آمد. آرام. مثل کسی که از شکستن چیزی میترسد. جلویش ایستاد. دستش را بالا آورد و تور را کنار زد. صورت مارال را نگاه کرد.
«چرا؟»
مارال به چشمانش نگاه کرد. سیاه. خسته. «چون اگه میرفتم، جیمین رو میکشتی.»
سوهو مکث کرد. «درست حدس زدی.» دستش را پایین آورد. «ولی اگه فکر میکنی به خاطر مهربونیته که برات پدرت رو برگردوندم...» مکث کرد. «اشتباه میکنی.»
مارال ابرو بالا انداخت.
سوهو به سمت پنجره رفت. پشتش به او. «وقتی بچه بودم، پدرم منو تو سیاهچال حبس میکرد. هر وقت گریه میکردم. میگفت پادشاه گریه نمیکنه.» صدایش آرام بود. بدون احساس. «جیمین تنها کسی بود که برام نون میآورد. از پنجرهی کوچیک سیاهچال. هیچوقت به کسی نگفت.»
مارال ایستاد. قلبش لرزید.
سوهو برگشت. به او نگاه کرد. «من جیمین رو دوست دارم، مارال. ولی ازش متنفرم که تونست مهربون بمونه. من نتونستم.» به سمتش آمد. «و حالا تو... تو هم مثل اونی. مهربون. و من... من نمیتونم بذارم بری. چون اگه بری، دیگه هیچکس نمیمونه که منو یاد مهربونی بندازه.»
مارال آب دهانش را قورت داد.
سوهو دستش را دراز کرد. «بیا. عروسی منتظره.»
مارال به دستش نگاه کرد. بعد به چشمانش. و برای اولین بار، چیزی در آنها دید که تا حالا ندیده بود. تنهایی.
دستش را در دست سوهو گذاشت.
👑💛
ساعت دو صبح، مارال کنار پنجره ایستاده بود. شنلش روی تخت بود. در پشتی باز بود. جیمین منتظرش بود. اما مارال تکان نخورد.
دستانش میلرزیدند. اگه برم، سوهو تا آخر دنیا دنبالمون میاد. جیمین رو میکشه. پدرم رو...
نفس عمیقی کشید. شنلش را برداشت. به سمت در رفت. دستش به دستگیره رسید. و بعد، ایستاد.
برنگشت.
صبح، لنا با لباس سفید عروسی وارد شد. مارال جلوی آینه ایستاده بود. صورتش رنگپریده. لنا لباس را روی تخت گذاشت. «خانم... وقتشه.»
مارال سرش را تکان داد. لباس را پوشید. آستینهای بلند، دامن بلند، و تور ظریفی که روی موهایش مینشست. مثل یک عروس واقعی. اما چشمانش خالی بودند.
در باز شد. سوهو وارد شد. لباس رسمی سیاه پوشیده بود. با شنل سلطنتی. ایستاد. به مارال نگاه کرد. طولانی. نفسش را حبس کرد.
«نرفتی.» زمزمه کرد.
مارال سرش را بالا آورد. «نرفتم.»
سوهو جلو آمد. آرام. مثل کسی که از شکستن چیزی میترسد. جلویش ایستاد. دستش را بالا آورد و تور را کنار زد. صورت مارال را نگاه کرد.
«چرا؟»
مارال به چشمانش نگاه کرد. سیاه. خسته. «چون اگه میرفتم، جیمین رو میکشتی.»
سوهو مکث کرد. «درست حدس زدی.» دستش را پایین آورد. «ولی اگه فکر میکنی به خاطر مهربونیته که برات پدرت رو برگردوندم...» مکث کرد. «اشتباه میکنی.»
مارال ابرو بالا انداخت.
سوهو به سمت پنجره رفت. پشتش به او. «وقتی بچه بودم، پدرم منو تو سیاهچال حبس میکرد. هر وقت گریه میکردم. میگفت پادشاه گریه نمیکنه.» صدایش آرام بود. بدون احساس. «جیمین تنها کسی بود که برام نون میآورد. از پنجرهی کوچیک سیاهچال. هیچوقت به کسی نگفت.»
مارال ایستاد. قلبش لرزید.
سوهو برگشت. به او نگاه کرد. «من جیمین رو دوست دارم، مارال. ولی ازش متنفرم که تونست مهربون بمونه. من نتونستم.» به سمتش آمد. «و حالا تو... تو هم مثل اونی. مهربون. و من... من نمیتونم بذارم بری. چون اگه بری، دیگه هیچکس نمیمونه که منو یاد مهربونی بندازه.»
مارال آب دهانش را قورت داد.
سوهو دستش را دراز کرد. «بیا. عروسی منتظره.»
مارال به دستش نگاه کرد. بعد به چشمانش. و برای اولین بار، چیزی در آنها دید که تا حالا ندیده بود. تنهایی.
دستش را در دست سوهو گذاشت.
👑💛
- ۷۳
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط