چند شاتی پارت۷
### کتاب سوم: نبرد کهکشانی و مرزهای ناشناخته
#### فصل دوم: رقص در بیوزنی و ضربهی تکاندهنده
صدای سوتِ آغاز مسابقه، نه از گلوله، بلکه از انفجارِ یک ستارهی کوچک در نزدیکی استادیوم برخاست. در همان لحظه، بازی شروع شد؛ اما این یک فوتبال معمولی نبود. در استادیومِ لبهی سیاهچاله، جاذبه وجود نداشت. بازیکنان نه روی زمین، بلکه در فضای سهبعدی پرواز میکردند.
**بخش اول: نبرد در فضای سهبعدی**
تیمِ "تاراک" با استفاده از چهار بازوی خود، کنترلِ بینظیری بر توپ داشتند. آنها توپ را با سرعت نور بین بازوهایشان جابهجا میکردند و مانند یک توپِ پلاسما، به سمت دروازهی رونالدو شلیک میکردند. هر ضربه، لرزهای به کل کهکشان میانداخت. بازیکنانِ زمین، که با لباسهایِ پیشرفتهی فضایی پوشیده شده بودند، به سختی میتوانستند با این سرعتِ فراتر از تصور مقابله کنند.
رونالدو، با استفاده از قدرتِ عضلاتِ هستهی مرکزیاش که در تمریناتِ مریخی تقویت شده بود، در میانِ جریانهای هوا و انرژی پرواز میکرد. او برای حرکت، از ضربههای کوچک به هوا استفاده میکرد—مانند شناور شدن در میانِ ستارهها. او میدانست که برای برنده شدن، باید از قوانینِ فیزیکِ آنها فراتر برود.
**بخش دوم: تکنیکِ "انحرافِ زمانی"**
در دقیقه سیام، تاراک یک ضربهی مستقیم و ویرانگر را به سمت دروازهی رونالدو فرستاد. توپ چنان سریع بود که زمان را در اطراف خود منجمد میکرد. اما رونالدو، در یک لحظهی جادویی، از تکنیکی استفاده کرد که خود او اختراع کرده بود: **"انحرافِ زمانی"**.
او در لحظهی برخورد، با چرخشِ فوقسریعِ بدن، یک میدانِ مغناطیسیِ کوچک دورِ توپ ایجاد کرد. به محض اینکه توپ به او رسید، به جای اینکه بازگردانده شود، در یک مدارِ پیچیده به دورِ بدنِ رونالدو چرخید و سپس با سرعتی دوچندان، مانند یک شهابسنگ، از میانِ دفاعِ حریف گذشت و مستقیماً به تورهایِ انرژیِ دروازهی تاراک برخورد کرد.
**بخش سوم: شوکِ کهکشانی**
سکوتِ سنگینی استادیوم را فرا گرفت. تماشاگران از هزاران سیاره، با حیرت به آسمان نگاه کردند. یک موجودِ زمینی، با یک توپ، قوانینِ کهکشان را شکست داده بود! تاراک با عصبانیت به سمت رونالدو آمد، اما رونالدو در همان حال که در هوا معلق بود، با همان آرامشِ همیشگی، ایستاد، دستهایش را باز کرد و با فریادِ معروفِ خود، نظمِ کهکشان را به لرزه درآورد: **"SIUUUUUUU!"**
اما شادیِ او طولانی نشد. ناگهان، سیاهچالهی زیرِ استادیوم شروع به تپیدن کرد. انگار که مسابقه، تنها ترفندی بود تا توجهِ هستهی سیاهچاله را جلب کنند...
***
برای پارت بعدی توی کامنت بنویس **
#### فصل دوم: رقص در بیوزنی و ضربهی تکاندهنده
صدای سوتِ آغاز مسابقه، نه از گلوله، بلکه از انفجارِ یک ستارهی کوچک در نزدیکی استادیوم برخاست. در همان لحظه، بازی شروع شد؛ اما این یک فوتبال معمولی نبود. در استادیومِ لبهی سیاهچاله، جاذبه وجود نداشت. بازیکنان نه روی زمین، بلکه در فضای سهبعدی پرواز میکردند.
**بخش اول: نبرد در فضای سهبعدی**
تیمِ "تاراک" با استفاده از چهار بازوی خود، کنترلِ بینظیری بر توپ داشتند. آنها توپ را با سرعت نور بین بازوهایشان جابهجا میکردند و مانند یک توپِ پلاسما، به سمت دروازهی رونالدو شلیک میکردند. هر ضربه، لرزهای به کل کهکشان میانداخت. بازیکنانِ زمین، که با لباسهایِ پیشرفتهی فضایی پوشیده شده بودند، به سختی میتوانستند با این سرعتِ فراتر از تصور مقابله کنند.
رونالدو، با استفاده از قدرتِ عضلاتِ هستهی مرکزیاش که در تمریناتِ مریخی تقویت شده بود، در میانِ جریانهای هوا و انرژی پرواز میکرد. او برای حرکت، از ضربههای کوچک به هوا استفاده میکرد—مانند شناور شدن در میانِ ستارهها. او میدانست که برای برنده شدن، باید از قوانینِ فیزیکِ آنها فراتر برود.
**بخش دوم: تکنیکِ "انحرافِ زمانی"**
در دقیقه سیام، تاراک یک ضربهی مستقیم و ویرانگر را به سمت دروازهی رونالدو فرستاد. توپ چنان سریع بود که زمان را در اطراف خود منجمد میکرد. اما رونالدو، در یک لحظهی جادویی، از تکنیکی استفاده کرد که خود او اختراع کرده بود: **"انحرافِ زمانی"**.
او در لحظهی برخورد، با چرخشِ فوقسریعِ بدن، یک میدانِ مغناطیسیِ کوچک دورِ توپ ایجاد کرد. به محض اینکه توپ به او رسید، به جای اینکه بازگردانده شود، در یک مدارِ پیچیده به دورِ بدنِ رونالدو چرخید و سپس با سرعتی دوچندان، مانند یک شهابسنگ، از میانِ دفاعِ حریف گذشت و مستقیماً به تورهایِ انرژیِ دروازهی تاراک برخورد کرد.
**بخش سوم: شوکِ کهکشانی**
سکوتِ سنگینی استادیوم را فرا گرفت. تماشاگران از هزاران سیاره، با حیرت به آسمان نگاه کردند. یک موجودِ زمینی، با یک توپ، قوانینِ کهکشان را شکست داده بود! تاراک با عصبانیت به سمت رونالدو آمد، اما رونالدو در همان حال که در هوا معلق بود، با همان آرامشِ همیشگی، ایستاد، دستهایش را باز کرد و با فریادِ معروفِ خود، نظمِ کهکشان را به لرزه درآورد: **"SIUUUUUUU!"**
اما شادیِ او طولانی نشد. ناگهان، سیاهچالهی زیرِ استادیوم شروع به تپیدن کرد. انگار که مسابقه، تنها ترفندی بود تا توجهِ هستهی سیاهچاله را جلب کنند...
***
برای پارت بعدی توی کامنت بنویس **
- ۲۱۰
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط