اینم همونه
---
صدای موزیک الکترونیک بار با ویبره‌ای سنگین توی قفسه‌ی سینه‌ش می‌پیچید. ات، با لباس قرمز براق، تنگ و بازش، لبخندی زد و جرعه‌ای از نوشیدنی‌اش رو مزه‌مزه کرد. نمی‌تونست انکار کنه که نگاه‌های مردها، حس قدرت خاصی می‌داد بهش. حتی اگه قلبش ته دلش هنوز داشت از فکر "اون" می‌لرزید.
ولی نتونست پیش‌بینی کنه که جونگ‌کوک همون لحظه با اون کت چرم و چشم‌های تاریکش وارد بار بشه. و لحظه‌ای که نگاهش به ات افتاد؟
تمام بار برای کوک دیگه تار شد. فقط اون دختر رو می‌دید. اون بدن، اون لباس، اون لبخند لعنتی... بدون اجازه‌اش. بدون حتی یه کلمه.
دقیقه‌ای بعد، مچ ظریف ات بین انگشت‌های سفت و عصبی کوک گیر کرد و قبل از اینکه حتی اعتراض کنه، به سمت خروجی کشیده شد.
ــ «کوک—نذار جلوی همه اینطوری—»
ــ «ساکت شو.» صدای خش‌دار و عمیقش بُرنده بود. «حرف اضافه بزنی، سر همون خیابون لباستو می‌دَرم.»
چند دقیقه بعد، در اتاقشون با صدای بلند بسته شد.
جونگ‌کوک همونجا روبه‌روش ایستاد. نفس‌هاش سنگین، چونه‌ش منقبض.
ــ «فکر کردی می‌تونی هر غلطی دلت خواست بکنی؟ بدون اینکه من بفهمم؟»
ات لبشو گزید، ته‌دلش لرزید اما نمی‌خواست عقب بکشه.
ــ «من زندونی تو نیستم...»
چشم‌های کوک باریک شد، یه قدم نزدیک‌تر اومد، دستش محکم به دیوار کنار صورت ات خورد.
ــ «نه... تو مال منی. و امشب قراره یادت بیاد که این یعنی چی.»
شونه‌ی لباس ات با یه حرکت خشن افتاد پایین. نگاه کوک، تار، داغ، و پر از مالکیت بود. نفس داغش خورد به گردن ات، صداش تو گوشش زمزمه شد:
ــ «می‌خوای دیده بشی؟... پس نگاه کن چجوری من تماشات می‌کنم. فقط من.»
دستاش بدن ات رو لمس کردن، نه با نرمی... با ادعای مالکیت. با تنبیه. با خشم عاشقانه. لب‌هاش خشن بوسیدنش، گردنش رو مک زد، رد انداخت، پوستش رو با دندون کشید.
لباس ات لحظه‌ای بعد روی زمین افتاده بود و صدای نفس‌های بریده‌ش با تنفس سنگین کوک قاطی شده بود.
ــ «تا وقتی نفهمی که فقط من حق دارم تماشات کنم... نمی‌ذارم راه بری.»
ات لرزید، هم از گرما، هم از ترس شیرینی که از ته وجودش جوش می‌زد.
دست‌های کوک بدنش رو گرفت، بالا آورد، کشید روی تخت. لب‌هاش پایین اومدن، روی سینه‌هاش، روی پهلوهاش، روی شکمش. خشن، پرحرارت، وسواس‌گونه.
تا وقتی صدای "بسه... نمی‌تونم..." از گلوی ات دراومد، کوک هنوز توقف نکرده بود.
ــ «می‌تونی. چون هنوز تموم نشده. این تازه شروعشه.»
و اون شب، توی تاریکی اتاقی که فقط با نور ضعیف آباژور قرمز روشن بود، بدن ات بارها لرزید زیر نفس‌های سنگین جونگ‌کوک.
نه از ترس.
از اینکه فهمید...
واقعاً مال اون شده.
و هیچکس دیگه حق نداشت حتی نگاهش کنه.
-
صدای موزیک الکترونیک بار با ویبره‌ای سنگین توی قفسه‌ی سینه‌ش می‌پیچید. ات، با لباس قرمز براق، تنگ و بازش، لبخندی زد و جرعه‌ای از نوشیدنی‌اش رو مزه‌مزه کرد. نمی‌تونست انکار کنه که نگاه‌های مردها، حس قدرت خاصی می‌داد بهش. حتی اگه قلبش ته دلش هنوز داشت از فکر "اون" می‌لرزید.
ولی نتونست پیش‌بینی کنه که جونگ‌کوک همون لحظه با اون کت چرم و چشم‌های تاریکش وارد بار بشه. و لحظه‌ای که نگاهش به ات افتاد؟
تمام بار برای کوک دیگه تار شد. فقط اون دختر رو می‌دید. اون بدن، اون لباس، اون لبخند لعنتی... بدون اجازه‌اش. بدون حتی یه کلمه.
دقیقه‌ای بعد، مچ ظریف ات بین انگشت‌های سفت و عصبی کوک گیر کرد و قبل از اینکه حتی اعتراض کنه، به سمت خروجی کشیده شد.
ــ «کوک—نذار جلوی همه اینطوری—»
ــ «ساکت شو.» صدای خش‌دار و عمیقش بُرنده بود. «حرف اضافه بزنی، سر همون خیابون لباستو می‌دَرم.»
چند دقیقه بعد، در اتاقشون با صدای بلند بسته شد.
جونگ‌کوک همونجا روبه‌روش ایستاد. نفس‌هاش سنگین، چونه‌ش منقبض.
ــ «فکر کردی می‌تونی هر غلطی دلت خواست بکنی؟ بدون اینکه من بفهمم؟»
ات لبشو گزید، ته‌دلش لرزید اما نمی‌خواست عقب بکشه.
ــ «من زندونی تو نیستم...»
چشم‌های کوک باریک شد، یه قدم نزدیک‌تر اومد، دستش محکم به دیوار کنار صورت ات خورد.
ــ «نه... تو مال منی. و امشب قراره یادت بیاد که این یعنی چی.»
شونه‌ی لباس ات با یه حرکت خشن افتاد پایین. نگاه کوک، تار، داغ، و پر از مالکیت بود. نفس داغش خورد به گردن ات، صداش تو گوشش زمزمه شد:
ــ «می‌خوای دیده بشی؟... پس نگاه کن چجوری من تماشات می‌کنم. فقط من.»
دستاش بدن ات رو لمس کردن، نه با نرمی... با ادعای مالکیت. با تنبیه. با خشم عاشقانه. لب‌هاش خشن بوسیدنش، گردنش رو مک زد، رد انداخت، پوستش رو با دندون کشید.
لباس ات لحظه‌ای بعد روی زمین افتاده بود و صدای نفس‌های بریده‌ش با تنفس سنگین کوک قاطی شده بود.
ــ «تا وقتی نفهمی که فقط من حق دارم تماشات کنم... نمی‌ذارم راه بری.»
ات لرزید، هم از گرما، هم از ترس شیرینی که از ته وجودش جوش می‌زد.
دست‌های کوک بدنش رو گرفت، بالا آورد، کشید روی تخت. لب‌هاش پایین اومدن، روی سینه‌هاش، روی پهلوهاش، روی شکمش. خشن، پرحرارت، وسواس‌گونه.
تا وقتی صدای "بسه... نمی‌تونم..." از گلوی ات دراومد، کوک هنوز توقف نکرده بود.
ــ «می‌تونی. چون هنوز تموم نشده. این تازه شروعشه.»
و اون شب، توی تاریکی اتاقی که فقط با نور ضعیف آباژور قرمز روشن بود، بدن ات بارها لرزید زیر نفس‌های سنگین جونگ‌کوک.
نه از ترس.
از اینکه فهمید...
واقعاً مال اون شده.
و هیچکس دیگه حق نداشت حتی نگاهش کنه.
-
- ۱۱.۹k
- ۰۱ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
