when silence became a scream p19

…» هیونجین با صدایی آرام گفت.هیچ پاسخی نیامد. هیونجین نزدیک‌تر رفت و سینی را روی میزِ کنارِ تخت گذاشت. او متوجه شد که یونا، حتی در خواب هم، به طرزِ غیرعادی‌ای منقبض شده است. او به سمتِ تخت رفت و با تردید، دستش را به سمتِ پیشانیِ یونا برد تا ببیند آیا او در خواب است یا فقط بی‌حس شده.به محضِ اینکه انگشتانِ هیونجین به پوستِ یونا برخورد کرد، او از جا پرید. «آخ!» هیونجین با وحشت عقب کشید. «یونا! تو داری می‌سوزی! تو تب داری!»یونا با چشمانی که به سختی باز می‌شدند، سعی کرد خود را جمع کند. پوستش رنگ‌پریده و خاکستری شده بود، اما گونه‌هایش از شدتِ تب، سرخِ نگران‌کننده‌ای داشتند. او سعی کرد با دستش پوششِ تخت را بالا بکشد، اما لرزشِ شدیدِ بدنش مانع از او می‌شد. «من… خوبم…»هیونجین با حالتی میانِ وحشت و عجله، به پایین دوید. او به محضِ رسیدن به سالن، فریاد زد: «اون حالش خوب نیست! تب داره، خیلی بالا!»اعضا فوراً به سمتِ او دویدند. بنگچان، با دیدنِ چهره‌یِ پریشانِ هیونجین، متوجه شد که وضعیتِ یونا از چیزی که فکر می‌کردند بسیار فراتر رفته است. جونگین، که همیشه آرام‌ترین عضو بود، با چهره‌ای مضطرب گفت: «مامان من . ما باید یونا رو مخفیانه ببریمش پیشِ مامانِ من.»*مامان جونگین پزشک عمومیه*بنگچان بدونِ ذره‌ای تردید، تصمیم را گرفت. «جونگین راست می‌گه. ما نمی‌تونیم ریسک کنیم. هیونجین، چانگبین، کمک کنید یونا رو بیدار نگه دارید. ما باید سریع‌ترین راه رو پیدا کنیم تا قبل از اینکه کسی متوجه بشه، اون رو به خونه جونگین برسونیم.»آن‌ها مثلِ یک عملیاتِ نظامیِ مخفیانه عمل کردند. با احتیاطِ تمام، در حالی که خورشید در حالِ بالا آمدن بود و احتمالِ دیدنِ هر رهگذر وجود داشت، یونا را که در میانِ پتوهایِ ضخیم و در حالی که از شدتِ درد و تب می‌لرزید، به سمتِ ماشینِ بنگچان هدایت کردند.یونا، در میانه‌یِ نیمه‌هوشیاری، فقط لرزشِ دست‌هایِ اعضا و صدایِ پچ‌پچ‌هایِ نگرانِ آن‌ها را می‌شنید. او نمی‌دانست چرا این‌ها دارند این‌قدر برایش تلاش می‌کنند. او که همیشه عادت داشت با دردِ تنها بجنگد، حالا احساس می‌کرد در میانِ ابرها معلق است؛ ابرهاهایی که بویِ مراقبت و نگران بودنِ این پسرها را می‌دادند.در مسیر، بنگچان که پشتِ فرمان بود، مدام از آینه به عقب نگاه می‌کرد. او می‌دانست که اگر این عملیاتِ نجات شکست بخورد، نه تنها یونا، بلکه آینده‌یِ کلِ استری کیدز هم در خطر خواهد بود. اما در اعماقِ قلبش، چیزی فراتر از ترس از جریمه یا اخراج بود؛ او می‌ترسید که اگر یونا از دست برود، بخشی از روحِ خودشان هم با او از بین برود.