پارت ۶۱

هوا هنوز تاریک بود. سکوت، مثل مه غلیظ بین‌شون نشسته بود. نه به خاطر قهر، نه حتی به خاطر خستگی…
چیزی شبیه فهمیدنِ اجباریِ یه حقیقت ناخواسته.

جونگ‌کوک بدون حرف از در عمارت خارج شد. ات پشت سرش، بی‌صدا.
صدای بسته شدن در ماشین، آخرین چیزی بود که از اون خونه شنیده شد.

موتور روشن شد. چراغ‌ها روشن.
ماشین به‌آرومی از مسیر سنگ‌فرش‌شده‌ی جلوی عمارت گذشت و پیچید توی جاده‌ی اصلی.

صدای جاده، باد، و نفس‌کشیدن‌های آهسته‌شون… تنها چیزهایی بودن که فضا رو پُر می‌کردن.

تا اینکه "ات" گفت:

– بابت شب… ببخش.
نمی‌دونم چی زدم به پوستت. فکر کنم خرابش کردم.

جونگ‌کوک، چشم به جاده، بی‌هیچ تغییری توی لحنش گفت:

– عیبی نداره.

"ات" نگاهی کوتاه به نیم‌رخش انداخت. بعد دوباره نگاهش رفت به شیشه.

– عوضش امشب یه روتین پوست کامل برات می‌ذارم.
یه چیزی که پوستت نفس بکشه… واقعی.

جونگ‌کوک پلک نزد. ولی صداش، یه‌ذره نرم‌تر بود. نامحسوس، اما واقعی:

– اوکی.

چند لحظه سکوت گذشت. خیابون خلوت بود، مثل همیشه‌ی شب‌های دیر.
"ات" زیر لب، اما واضح گفت:

– ولی جدا از همه‌ی این‌ها…
الان قراره چیکار کنیم؟
یعنی ما که از اولش توی یه اتاق بودیم، کنار هم می‌خوابیدیم…
این‌همه فشار و حرف، برای چی بود؟

جونگ‌کوک فرمون رو کمی چرخوند. ماشین وارد خیابون خلوت‌تری شد. صدای لاستیک‌ها روی آسفالت نرم پیچید.

– معلومه که کار یوناست.

"ات" سرش رو به‌شیشه تکیه داد. چشم‌هاش خیره به نورهای گذری خیابون.

– فکر می‌کنی پدربزرگ باورش شده؟
که ما واقعاً جدا می‌خوابیدیم؟

جونگ‌کوک پوزخند کوتاهی زد. نه تمسخر، نه شوخی… فقط یه واکنش خشک.

– اون فقط دنبال یه بهونه بود، نه حقیقت.

ات لب‌هاش رو روی هم فشار داد. چیزی نگفت.
ماشین، بی‌وقفه به مسیرش ادامه می‌داد… تا رسید به درِ ورودی خونه‌شون.

چراغ‌های حیاط به‌طور خودکار روشن شدن.
آروم، بدون حرف، پیاده شدن.
هر دو می‌دونستن… سکوت بین‌شون از ناراحتی نبود.
سکوت، یه نوع درک بود.

در خونه باز شد.
ات گفت:

– امشب پوستت رو نجات می‌دم… ولی اگه دوباره قرمز شد، مقصرش خودتی.

جونگ‌کوک همون‌طور که کفشش رو درمی‌آورد، زیر لب گفت:

– ریسک می‌کنم.

و در بسته شد.