مرد سایه ۱۵
ا/ت:« عموی ناتنی عزیز میشه مسخره بازیات را تموم کنی من میخوام با دوست پسرم برم بیرون تکرار کن بیرون اگه مشکل زخمته خوب واست میبندم »
کلمه «عموی ناتنی» مثل بنزینی بود که روی آتش خشم جونگکوک ریخت. او با شنیدن این عنوان و اصرار دوباره ا/ت بر دیدن دوست‌پسرش، برای لحظه‌ای چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید که بیشتر شبیه به غرش یک حیوان زخمی بود.
او ناگهان با حرکتی سریع که اصلاً انتظارش را نداشت، فاصله را از بین برد و مچ دست ا/ت را محکم گرفت و او را به سمت خودش کشید. صورتش را به صورت ا/ت نزدیک کرد، آنقدر نزدیک که می‌توانست لرزش پره‌های بینی‌اش را ببیند.
جونگکوک (با صدایی که از شدت خشم به لرزه افتاده بود):
«عمو؟... واقعاً فکر کردی با گفتن این کلمه می‌تونی منو سر جام بنشونی؟ دیشب هم وقتی داشتی توی بغلم می‌لرزیدی همین فکر رو می‌کردی؟»
او پوزخند تلخ و ترسناکی زد و فشار دستش را روی مچ ا/ت بیشتر کرد.
جونگکوک:
«فکر کردی من به خاطر زخمِ یه گلوله دارم اینطوری می‌کنم؟ زخم من ا/تی! این زبونته که داره منو از پا درمیاره. ا/ت هیچ‌جا نمی‌ره. نه امشب، نه فردا، نه هیچ وقتِ دیگه! دوست‌پسرت؟ اگه یه بار دیگه اسمش رو بیاری، جنازه‌اش رو برات کادو می‌پیچم.»
او ا/ت را به سمت صندلی کشید و با تحکم گفت:
جونگکوک:
«بشین اینجا! همین الان. زخم رو می‌بندی، اما نه برای اینکه اجازه بگیری بری بیرون. می‌بندی چون وظیفته که گندی که زدی رو جمع کنی. و بعدش... تا صبح همین‌جا جلوی چشمام می‌مونی تا یادت نره متعلق به کی هستی.»
ا/ت:« من میرم بیرون... تو هم برو بیرون با دوست دخترات تو که کلی دختر دورت هست »
در حالی که با لجبازی و اخم، باند را دور بازوی تنومندش می‌پیچید، جمله‌اش را با نیشخند گفت. جونگکوک تا آن لحظه سعی داشت با نفس‌های عمیق خودش را آرام نگه دارد، اما اشاره به «دخترهای دور و برش» تیر خلاصی بود به باقیمانده‌ی صبرش.
به محض اینکه گره‌ی باند را زد، او با دست دیگرش چانه ا/ت را محکم گرفت و سرش را بالا آورد تا مجبور شود مستقیم در چشمان تاریکش نگاه کند.
جونگکوک (با صدایی بم و خش‌دار):
«کدوم دخترها؟ هوم؟ داری درباره‌ی کی حرف می‌زنی؟ نکنه فکر کردی همه مثل تو هستن که تا تقی به توقی بخوره یاد "دوست‌پسرت" بیفتی؟ من اگه هزار تا دختر هم دورم باشه، چشمم دنبال هیچ‌کدومشون نیست... ولی ا/ت... تو داری جلوی روی من از رفتن حرف می‌زنی!»
او پوزخندی عصبی زد و صورتش را به ا/ت نزدیک‌تر کرد، طوری که گرمای نفس‌هایش پوستش را می‌سوزاند.
جونگکوک:
«فکر کردی با بستن این زخم، کارت تموم شد و مزدِ کارت رو گرفتی؟ نه... ا/ت با این حرفت فقط شعله رو بیشتر کردی. من هیچ‌جا نمی‌رم، تو هم هیچ‌جا نمی‌ری. امشب قراره تا صبح همین‌جا بشینی و به من جواب پس بدی که اون عوضی کیه که جرئت کردی اسمش رو جلوی من بیاری.»
او ناگهان مچ دست ا/ت را گرفت و او را از جایش بلند کرد.
جونگکوک:
«می‌خوای بری بیرون؟ باشه، برو... ولی اول باید از روی جنازه‌ی من رد بشی. چون تا وقتی من نفس می‌کشم، هیچ مردی حق نداره حتی به تو نگاه کنه، چه برسه به اینکه بخواد با تو بره بیرون!»
او با وجود دردی که در بازویش می‌پیچید، ا/ت را به سمت خودش کشید تا کاملاً در حصار بدنش قرار بگیرد.
جونگکوک:
«حالا باز هم بگو می‌خوای بری... بگو تا ببینم چطوری می‌تونم اون پاهای لجبازت رو به این خونه زنجیر کنم!»
{ پارت دوم هدیه} 🥳🥺🫀
کلمه «عموی ناتنی» مثل بنزینی بود که روی آتش خشم جونگکوک ریخت. او با شنیدن این عنوان و اصرار دوباره ا/ت بر دیدن دوست‌پسرش، برای لحظه‌ای چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید که بیشتر شبیه به غرش یک حیوان زخمی بود.
او ناگهان با حرکتی سریع که اصلاً انتظارش را نداشت، فاصله را از بین برد و مچ دست ا/ت را محکم گرفت و او را به سمت خودش کشید. صورتش را به صورت ا/ت نزدیک کرد، آنقدر نزدیک که می‌توانست لرزش پره‌های بینی‌اش را ببیند.
جونگکوک (با صدایی که از شدت خشم به لرزه افتاده بود):
«عمو؟... واقعاً فکر کردی با گفتن این کلمه می‌تونی منو سر جام بنشونی؟ دیشب هم وقتی داشتی توی بغلم می‌لرزیدی همین فکر رو می‌کردی؟»
او پوزخند تلخ و ترسناکی زد و فشار دستش را روی مچ ا/ت بیشتر کرد.
جونگکوک:
«فکر کردی من به خاطر زخمِ یه گلوله دارم اینطوری می‌کنم؟ زخم من ا/تی! این زبونته که داره منو از پا درمیاره. ا/ت هیچ‌جا نمی‌ره. نه امشب، نه فردا، نه هیچ وقتِ دیگه! دوست‌پسرت؟ اگه یه بار دیگه اسمش رو بیاری، جنازه‌اش رو برات کادو می‌پیچم.»
او ا/ت را به سمت صندلی کشید و با تحکم گفت:
جونگکوک:
«بشین اینجا! همین الان. زخم رو می‌بندی، اما نه برای اینکه اجازه بگیری بری بیرون. می‌بندی چون وظیفته که گندی که زدی رو جمع کنی. و بعدش... تا صبح همین‌جا جلوی چشمام می‌مونی تا یادت نره متعلق به کی هستی.»
ا/ت:« من میرم بیرون... تو هم برو بیرون با دوست دخترات تو که کلی دختر دورت هست »
در حالی که با لجبازی و اخم، باند را دور بازوی تنومندش می‌پیچید، جمله‌اش را با نیشخند گفت. جونگکوک تا آن لحظه سعی داشت با نفس‌های عمیق خودش را آرام نگه دارد، اما اشاره به «دخترهای دور و برش» تیر خلاصی بود به باقیمانده‌ی صبرش.
به محض اینکه گره‌ی باند را زد، او با دست دیگرش چانه ا/ت را محکم گرفت و سرش را بالا آورد تا مجبور شود مستقیم در چشمان تاریکش نگاه کند.
جونگکوک (با صدایی بم و خش‌دار):
«کدوم دخترها؟ هوم؟ داری درباره‌ی کی حرف می‌زنی؟ نکنه فکر کردی همه مثل تو هستن که تا تقی به توقی بخوره یاد "دوست‌پسرت" بیفتی؟ من اگه هزار تا دختر هم دورم باشه، چشمم دنبال هیچ‌کدومشون نیست... ولی ا/ت... تو داری جلوی روی من از رفتن حرف می‌زنی!»
او پوزخندی عصبی زد و صورتش را به ا/ت نزدیک‌تر کرد، طوری که گرمای نفس‌هایش پوستش را می‌سوزاند.
جونگکوک:
«فکر کردی با بستن این زخم، کارت تموم شد و مزدِ کارت رو گرفتی؟ نه... ا/ت با این حرفت فقط شعله رو بیشتر کردی. من هیچ‌جا نمی‌رم، تو هم هیچ‌جا نمی‌ری. امشب قراره تا صبح همین‌جا بشینی و به من جواب پس بدی که اون عوضی کیه که جرئت کردی اسمش رو جلوی من بیاری.»
او ناگهان مچ دست ا/ت را گرفت و او را از جایش بلند کرد.
جونگکوک:
«می‌خوای بری بیرون؟ باشه، برو... ولی اول باید از روی جنازه‌ی من رد بشی. چون تا وقتی من نفس می‌کشم، هیچ مردی حق نداره حتی به تو نگاه کنه، چه برسه به اینکه بخواد با تو بره بیرون!»
او با وجود دردی که در بازویش می‌پیچید، ا/ت را به سمت خودش کشید تا کاملاً در حصار بدنش قرار بگیرد.
جونگکوک:
«حالا باز هم بگو می‌خوای بری... بگو تا ببینم چطوری می‌تونم اون پاهای لجبازت رو به این خونه زنجیر کنم!»
{ پارت دوم هدیه} 🥳🥺🫀
- ۱۶.۲k
- ۰۳ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
