داستان عاشقانه جدید
قسمت بیست و ششم:
کای و لونا از راهروی هتل پایین رفتند.
هردو دست هم را محکم گرفته بودند.
وقتی به خروجی رسیدند، ناگهان صدای قدمهایی از پشت سرشان آمد.
کای برگشت.
مردی با لباس تیره روبهرویشان ایستاده بود.
لونا آرام گفت:
— «کای...»
مرد دستش را بالا آورد.
همهچیز در یک لحظه اتفاق افتاد.
صدای شلیک.
کای بدون فکر خودش را جلوی لونا انداخت.
گلوله به پهلویش خورد.
— «کای!»
کای روی زانو افتاد.
لونا خودش را به او رساند و با دستهای لرزان زخمش را گرفت.
— «نه... نه، کای...»
کای با درد لبخند زد.
— «گفتم... نمیذارم بهت آسیب برسه.»
اشکهای لونا روی صورتش ریخت.
«چرا این کارو کردی؟»
«چون... تو مهمتری.»
لونا صورتش را میان دستهایش گرفت.
«دیگه هیچوقت این کارو نکن!»
کای با صدای ضعیف گفت:
— «قول نمیدم.»
لونا با گریه خندید.
بعد او را در آغوش گرفت.
برای چند لحظه، میان ترس و صدای باران، فقط به هم خیره شدند.
لونا آرام گفت:
— «دوستت دارم.»
کای با سختی لبخند زد.
— «دوباره بگو.»
— «دوستت دارم، کای.»
کای صورتش را نزدیک کرد و لونا او را بوسید؛ بوسهای طولانی و پر از اشک و ترس، انگار هر دو میترسیدند این آخرین لحظهشان باشد.
وقتی از هم جدا شدند، کای زمزمه کرد:
— «حالا... منو ببر بیمارستان.»
لونا سریع اشکهایش را پاک کرد.
— «حتماً.»
---
لونا به سختی کای را تا ماشین رساند.
هر قدم برایش سختتر میشد.
— «کای، چشماتو باز نگه دار.»
— «دارم...»
— «با من حرف بزن.»
— «دوازده سال پیش... هم همینقدر نگرانم بودی؟»
لونا با گریه گفت:
— «من اون موقع یادم نمیاومد... ولی الان همهچیز رو یادم نمیاد، مهم نیست. فقط میخوام زنده بمونی.»
کای دستش را گرفت.
— «پس... دستمو ول نکن.»
— «هرگز.»
ماشین با سرعت به سمت بیمارستان حرکت کرد.
اما وقتی به ورودی بیمارستان رسیدند، کای دیگر جواب لونا را نمیداد.
لونا با وحشت فریاد زد:
— «کمک! یکی کمک کنه!»
پزشکها با برانکارد به سمتشان دویدند.
لونا دست کای را تا آخرین لحظه گرفته بود.
اما درست قبل از اینکه درهای اتاق عمل بسته شود، کای چشمهایش را باز کرد و خیلی آرام گفت:
«لونا... منتظرم بمون.»
در بسته شد.
و لونا تنها پشت در ایستاد.
برای اولین بار بعد از دوازده سال، از یک چیز واقعاً میترسید:
اینکه دوباره کای را از دست بدهد.
کای و لونا از راهروی هتل پایین رفتند.
هردو دست هم را محکم گرفته بودند.
وقتی به خروجی رسیدند، ناگهان صدای قدمهایی از پشت سرشان آمد.
کای برگشت.
مردی با لباس تیره روبهرویشان ایستاده بود.
لونا آرام گفت:
— «کای...»
مرد دستش را بالا آورد.
همهچیز در یک لحظه اتفاق افتاد.
صدای شلیک.
کای بدون فکر خودش را جلوی لونا انداخت.
گلوله به پهلویش خورد.
— «کای!»
کای روی زانو افتاد.
لونا خودش را به او رساند و با دستهای لرزان زخمش را گرفت.
— «نه... نه، کای...»
کای با درد لبخند زد.
— «گفتم... نمیذارم بهت آسیب برسه.»
اشکهای لونا روی صورتش ریخت.
«چرا این کارو کردی؟»
«چون... تو مهمتری.»
لونا صورتش را میان دستهایش گرفت.
«دیگه هیچوقت این کارو نکن!»
کای با صدای ضعیف گفت:
— «قول نمیدم.»
لونا با گریه خندید.
بعد او را در آغوش گرفت.
برای چند لحظه، میان ترس و صدای باران، فقط به هم خیره شدند.
لونا آرام گفت:
— «دوستت دارم.»
کای با سختی لبخند زد.
— «دوباره بگو.»
— «دوستت دارم، کای.»
کای صورتش را نزدیک کرد و لونا او را بوسید؛ بوسهای طولانی و پر از اشک و ترس، انگار هر دو میترسیدند این آخرین لحظهشان باشد.
وقتی از هم جدا شدند، کای زمزمه کرد:
— «حالا... منو ببر بیمارستان.»
لونا سریع اشکهایش را پاک کرد.
— «حتماً.»
---
لونا به سختی کای را تا ماشین رساند.
هر قدم برایش سختتر میشد.
— «کای، چشماتو باز نگه دار.»
— «دارم...»
— «با من حرف بزن.»
— «دوازده سال پیش... هم همینقدر نگرانم بودی؟»
لونا با گریه گفت:
— «من اون موقع یادم نمیاومد... ولی الان همهچیز رو یادم نمیاد، مهم نیست. فقط میخوام زنده بمونی.»
کای دستش را گرفت.
— «پس... دستمو ول نکن.»
— «هرگز.»
ماشین با سرعت به سمت بیمارستان حرکت کرد.
اما وقتی به ورودی بیمارستان رسیدند، کای دیگر جواب لونا را نمیداد.
لونا با وحشت فریاد زد:
— «کمک! یکی کمک کنه!»
پزشکها با برانکارد به سمتشان دویدند.
لونا دست کای را تا آخرین لحظه گرفته بود.
اما درست قبل از اینکه درهای اتاق عمل بسته شود، کای چشمهایش را باز کرد و خیلی آرام گفت:
«لونا... منتظرم بمون.»
در بسته شد.
و لونا تنها پشت در ایستاد.
برای اولین بار بعد از دوازده سال، از یک چیز واقعاً میترسید:
اینکه دوباره کای را از دست بدهد.
- ۳.۳k
- ۳۱ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط