درخواستی
پارت 8
«منم… منم دوست دارم، تهیونگ.» این جمله، مثل بارانی از آرامش بر دل طوفانی تهیونگ نشست. لبخندی عمیق و صادقانه بر لبانش نقش بست. آرام، دستش را روی گونه یِ هانا گذاشت و با شستش، اشک‌هایش را پاک کرد. گرمی دستش، تمام وجود هانا را تسخیر کرد. بعد، سرش را جلو برد.
لب‌هایشان به آرامی، مثل دو قطره شبنم که روی هم می‌نشینند، روی هم قرار گرفت. بوسه ای نرم و شیرین، مثل باران اول بهار، آرام و ملایم شروع شد، اما به سرعت عمق گرفت. لب های تهیونگ با حرارت روی لب های هانا می‌لغزید. هر بوسه ای که می‌زد، هزاران حرف ناگفته را فریاد می‌زد.هانا دست‌هایش را دور گردن تهیونگ حلقه کرد و به او نزدیک‌تر شد، آنقدر نزدیک که هیچ فاصله ای بینشان نماند. تهیونگ هم با یک دست، کمر هانا را محکم گرفت و او را به خودش چسباند، با دست دیگر، موهای ابریشمی اش را نوازش کرد و به آرامی در بین انگشتانش گرفت.
این بوسه، نه تنها اتصال دو لب، بلکه پیوند دو روح بود. تهیونگ لب های هانا را با شور و حرارت می‌مکید، گاهی اوقات کمی با دندان لب پایینش را می‌گرفت و بعد با زبانش نوازش می‌کرد، بوسه ای که شیرین بود و هانا را به اوج می‌برد. زبان تهیونگ به آرامی وارد دهان هانا شد و با زبان او در هم گره خورد. رقصی از احساسات، رقصی از عشق. نفس هایشان تند شده بود و قلب هایشان با سرعتی باورنکردنی می‌زد، صدایش در سکوت شب شنیده می‌شد. طعم بوسه شان، شیرین و پر از عشق بود، طعمی از آزادی و رهایی. هر دو در این لحظه یِ ناب، تمام گذشته را فراموش کردند. فقط یکدیگر را حس می‌کردند. گرمای بدن‌هایشان، نرمی لب‌هایشان، شور و هیجان قلب‌هایشان… انگار که در این دنیا، فقط آنها دو نفر وجود داشتند، در یک حباب از عشق و آرامش.
تهیونگ بوسه را کمی عمیق‌تر کرد، با یک دست کمر هانا را به خودش چسباند و با دست دیگر سر هانا را با زاویه‌ای مناسب نگه داشت تا بتواند بوسه را ادامه دهد. نفس‌های هانا به شماره افتاده بود، از لذت این بوسه یِ طولانی و پر شور، چشمانش را بسته بود و خودش را کاملاً به تهیونگ سپرده بود. تهیونگ هم با تمام وجود، این بوسه را ادامه داد، انگار که می‌خواست تمام سال‌های دوری و جدایی را در همین یک بوسه جبران کند. بوسه‌ای که تمام ناگفته‌ها را فریاد می‌زد. وقتی بالاخره از هم جدا شدند، نفس‌نفس می‌زدند و لب‌هایشان کمی متورم شده بود، اما لبخندی عمیق بر لبانشان نقش بسته بود. تهیونگ پیشانی‌اش را به پیشانی هانا چسباند و با صدایی که از عشق می‌لرزید، زمزمه کرد: “تو مال منی، هانا. برای همیشه. دیگه هیچ‌وقت ازت دور نمی‌شم.”
پایان.......
«منم… منم دوست دارم، تهیونگ.» این جمله، مثل بارانی از آرامش بر دل طوفانی تهیونگ نشست. لبخندی عمیق و صادقانه بر لبانش نقش بست. آرام، دستش را روی گونه یِ هانا گذاشت و با شستش، اشک‌هایش را پاک کرد. گرمی دستش، تمام وجود هانا را تسخیر کرد. بعد، سرش را جلو برد.
لب‌هایشان به آرامی، مثل دو قطره شبنم که روی هم می‌نشینند، روی هم قرار گرفت. بوسه ای نرم و شیرین، مثل باران اول بهار، آرام و ملایم شروع شد، اما به سرعت عمق گرفت. لب های تهیونگ با حرارت روی لب های هانا می‌لغزید. هر بوسه ای که می‌زد، هزاران حرف ناگفته را فریاد می‌زد.هانا دست‌هایش را دور گردن تهیونگ حلقه کرد و به او نزدیک‌تر شد، آنقدر نزدیک که هیچ فاصله ای بینشان نماند. تهیونگ هم با یک دست، کمر هانا را محکم گرفت و او را به خودش چسباند، با دست دیگر، موهای ابریشمی اش را نوازش کرد و به آرامی در بین انگشتانش گرفت.
این بوسه، نه تنها اتصال دو لب، بلکه پیوند دو روح بود. تهیونگ لب های هانا را با شور و حرارت می‌مکید، گاهی اوقات کمی با دندان لب پایینش را می‌گرفت و بعد با زبانش نوازش می‌کرد، بوسه ای که شیرین بود و هانا را به اوج می‌برد. زبان تهیونگ به آرامی وارد دهان هانا شد و با زبان او در هم گره خورد. رقصی از احساسات، رقصی از عشق. نفس هایشان تند شده بود و قلب هایشان با سرعتی باورنکردنی می‌زد، صدایش در سکوت شب شنیده می‌شد. طعم بوسه شان، شیرین و پر از عشق بود، طعمی از آزادی و رهایی. هر دو در این لحظه یِ ناب، تمام گذشته را فراموش کردند. فقط یکدیگر را حس می‌کردند. گرمای بدن‌هایشان، نرمی لب‌هایشان، شور و هیجان قلب‌هایشان… انگار که در این دنیا، فقط آنها دو نفر وجود داشتند، در یک حباب از عشق و آرامش.
تهیونگ بوسه را کمی عمیق‌تر کرد، با یک دست کمر هانا را به خودش چسباند و با دست دیگر سر هانا را با زاویه‌ای مناسب نگه داشت تا بتواند بوسه را ادامه دهد. نفس‌های هانا به شماره افتاده بود، از لذت این بوسه یِ طولانی و پر شور، چشمانش را بسته بود و خودش را کاملاً به تهیونگ سپرده بود. تهیونگ هم با تمام وجود، این بوسه را ادامه داد، انگار که می‌خواست تمام سال‌های دوری و جدایی را در همین یک بوسه جبران کند. بوسه‌ای که تمام ناگفته‌ها را فریاد می‌زد. وقتی بالاخره از هم جدا شدند، نفس‌نفس می‌زدند و لب‌هایشان کمی متورم شده بود، اما لبخندی عمیق بر لبانشان نقش بسته بود. تهیونگ پیشانی‌اش را به پیشانی هانا چسباند و با صدایی که از عشق می‌لرزید، زمزمه کرد: “تو مال منی، هانا. برای همیشه. دیگه هیچ‌وقت ازت دور نمی‌شم.”
پایان.......
- ۲۵.۷k
- ۲۸ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
