فاصله یک لبخند تا جنون
𝐏𝐚𝐫𝐭: ❸❻
درِ آسانسور زیرزمینی که باز شد، سرمای عجیبی در راهرو پیچید.
این بخش از بیمارستان هیچ شباهتی به طبقات بالایی نداشت.
دیوارها قدیمیتر بودند.
چراغها کمنورتر.
و مهمتر از همه...
هیچ دوربینی دیده نمیشد.
یونگی کنارم ایستاده بود و تهیونگ چند قدم جلوتر حرکت میکرد.
نگهبان کارت دسترسی را روی دستگاه کشید.
صدای قفل آمد.
اما در باز نشد.
نگهبان دوباره امتحان کرد.
این بار صفحهی دستگاه قرمز شد.
دسترسی رد شد.
نگهبان با تعجب گفت:
«کارت من باید دسترسی داشته باشه.»
تهیونگ آرام برگشت.
«باید؟»
نگهبان چیزی نگفت.
تهیونگ نزدیک دستگاه رفت.
روی صفحه فقط یک کد ظاهر شده بود:
B-17
یونگی زیر لب گفت:
«نه...»
به او نگاه کردم.
«چی شده؟»
«این در با کارت باز نمیشه.»
«پس با چی؟»
نگاهش به تهیونگ افتاد.
«با کلید.»
ناگهان کلیدی که هنوز در جیب روپوشم بود، سنگینتر از همیشه به نظر رسید.
همان کلیدی که رویش نوشته شده بود:
B-17
---
کلید را بیرون آوردم.
تهیونگ فوراً گفت:
«نه.»
برای اولین بار صدایش کاملاً جدی بود.
«این کلید رو وارد نکن.»
«اما برای همین ساخته شده.»
«میدونم.»
«پس چرا نباید؟»
چند ثانیه سکوت کرد.
بعد گفت:
«چون اگه این در رو باز کنی، دیگه نمیتونی چیزی که پشتشه رو فراموش کنی.»
نگاهم بین کلید و در جابهجا شد.
«شاید باید بدونم.»
تهیونگ جلو آمد.
«نه.»
«تو همیشه میگی حقیقت خطرناکه.»
«چون هست.»
«پس چرا خودت هیچوقت ازش فرار نکردی؟»
تهیونگ برای لحظهای ساکت شد.
بعد آرام گفت:
«چون من دیگه چیزی برای از دست دادن نداشتم.»
نگاهم کرد.
«اما تو داری.»
---
دستم هنوز روی کلید بود.
یونگی چیزی نمیگفت.
انگار خودش هم نمیدانست باید جلوی من را بگیرد یا نه.
بالاخره کلید را وارد قفل کردم.
تهیونگ یک قدم جلو آمد.
«ا/ت...»
چرخاندمش.
صدای تق در تمام راهرو پیچید.
قفل باز شد.
در با صدای سنگینی کنار رفت.
پشت آن...
یک اتاق کوچک بود.
یک میز.
چند پرونده.
و روی دیوار، عکسهایی از تهیونگ.
عکسهای قدیمی.
خیلی قدیمی.
اما یک چیز عجیب وجود داشت.
در تمام عکسها...
تهیونگ تنها نبود.
کنارش آدمهایی دیده میشدند که اسمشان را در پروندههای B-17 خوانده بودم.
و در آخرین عکس...
یک نفر کنار او ایستاده بود.
چهرهاش را نمیشناختم.
اما تهیونگ همین که عکس را دید، کاملاً بیحرکت ماند.
برای اولین بار، رنگ چهرهاش تغییر کرد.
آرام پرسیدم:
«اون کیه؟»
تهیونگ جواب نداد.
یونگی به عکس نگاه کرد.
بعد زیر لب گفت:
«فکر میکردیم مرده.»
تهیونگ بالاخره حرف زد.
صدایش آرام بود.
اما پشت آن آرامش، خشم عمیقی پنهان شده بود.
«اون نمرده.»
به عکس خیره ماند.
«اون فقط منتظر بوده من آزاد بشم.»
و همان لحظه، صدای قفل شدن در از پشت سرمان آمد.
برگشتم.
در بسته شده بود.
چراغها خاموش شدند.
و در تاریکی، صدای یک نفر از بلندگوی اتاق پخش شد:
«بالاخره برگشتی، تهیونگ.»
---
ادامه دارد...
درِ آسانسور زیرزمینی که باز شد، سرمای عجیبی در راهرو پیچید.
این بخش از بیمارستان هیچ شباهتی به طبقات بالایی نداشت.
دیوارها قدیمیتر بودند.
چراغها کمنورتر.
و مهمتر از همه...
هیچ دوربینی دیده نمیشد.
یونگی کنارم ایستاده بود و تهیونگ چند قدم جلوتر حرکت میکرد.
نگهبان کارت دسترسی را روی دستگاه کشید.
صدای قفل آمد.
اما در باز نشد.
نگهبان دوباره امتحان کرد.
این بار صفحهی دستگاه قرمز شد.
دسترسی رد شد.
نگهبان با تعجب گفت:
«کارت من باید دسترسی داشته باشه.»
تهیونگ آرام برگشت.
«باید؟»
نگهبان چیزی نگفت.
تهیونگ نزدیک دستگاه رفت.
روی صفحه فقط یک کد ظاهر شده بود:
B-17
یونگی زیر لب گفت:
«نه...»
به او نگاه کردم.
«چی شده؟»
«این در با کارت باز نمیشه.»
«پس با چی؟»
نگاهش به تهیونگ افتاد.
«با کلید.»
ناگهان کلیدی که هنوز در جیب روپوشم بود، سنگینتر از همیشه به نظر رسید.
همان کلیدی که رویش نوشته شده بود:
B-17
---
کلید را بیرون آوردم.
تهیونگ فوراً گفت:
«نه.»
برای اولین بار صدایش کاملاً جدی بود.
«این کلید رو وارد نکن.»
«اما برای همین ساخته شده.»
«میدونم.»
«پس چرا نباید؟»
چند ثانیه سکوت کرد.
بعد گفت:
«چون اگه این در رو باز کنی، دیگه نمیتونی چیزی که پشتشه رو فراموش کنی.»
نگاهم بین کلید و در جابهجا شد.
«شاید باید بدونم.»
تهیونگ جلو آمد.
«نه.»
«تو همیشه میگی حقیقت خطرناکه.»
«چون هست.»
«پس چرا خودت هیچوقت ازش فرار نکردی؟»
تهیونگ برای لحظهای ساکت شد.
بعد آرام گفت:
«چون من دیگه چیزی برای از دست دادن نداشتم.»
نگاهم کرد.
«اما تو داری.»
---
دستم هنوز روی کلید بود.
یونگی چیزی نمیگفت.
انگار خودش هم نمیدانست باید جلوی من را بگیرد یا نه.
بالاخره کلید را وارد قفل کردم.
تهیونگ یک قدم جلو آمد.
«ا/ت...»
چرخاندمش.
صدای تق در تمام راهرو پیچید.
قفل باز شد.
در با صدای سنگینی کنار رفت.
پشت آن...
یک اتاق کوچک بود.
یک میز.
چند پرونده.
و روی دیوار، عکسهایی از تهیونگ.
عکسهای قدیمی.
خیلی قدیمی.
اما یک چیز عجیب وجود داشت.
در تمام عکسها...
تهیونگ تنها نبود.
کنارش آدمهایی دیده میشدند که اسمشان را در پروندههای B-17 خوانده بودم.
و در آخرین عکس...
یک نفر کنار او ایستاده بود.
چهرهاش را نمیشناختم.
اما تهیونگ همین که عکس را دید، کاملاً بیحرکت ماند.
برای اولین بار، رنگ چهرهاش تغییر کرد.
آرام پرسیدم:
«اون کیه؟»
تهیونگ جواب نداد.
یونگی به عکس نگاه کرد.
بعد زیر لب گفت:
«فکر میکردیم مرده.»
تهیونگ بالاخره حرف زد.
صدایش آرام بود.
اما پشت آن آرامش، خشم عمیقی پنهان شده بود.
«اون نمرده.»
به عکس خیره ماند.
«اون فقط منتظر بوده من آزاد بشم.»
و همان لحظه، صدای قفل شدن در از پشت سرمان آمد.
برگشتم.
در بسته شده بود.
چراغها خاموش شدند.
و در تاریکی، صدای یک نفر از بلندگوی اتاق پخش شد:
«بالاخره برگشتی، تهیونگ.»
---
ادامه دارد...
- ۶.۵k
- ۲۴ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط