چند پارتی از جیمین
چند پارتی «عشق در یک نگاه» 🎬
Part 4 📄
ویو روز بعد:
ا/ت از صبح چند بار بیاختیار به در ورودی سالن نگاه کرده بود.
خودش هم نمیدانست چرا.
شاید منتظر بود دوباره او را ببیند.
شاید هم فقط کنجکاو بود.
بالاخره جیمین یکی از مهمانهای مهم آنجا بود و احتمالاً دیگر هیچوقت برنمیگشت.
ا/ت با خودش گفت:
+ چه فکریه که میکنی؟
سرش را تکان داد و دوباره مشغول کار شد.
اما نزدیک غروب...
صدای باز شدن در ورودی باعث شد ناخودآگاه سرش را بالا بیاورد.
و همان لحظه قلبش یک ضربان محکم زد.
جیمین.
این بار نه کتوشلوار رسمی پوشیده بود و نه همراه کسی آمده بود.
یک کت مشکی ساده پوشیده بود و دستهایش را داخل جیب شلوارش گذاشته بود.
آرام وارد سالن شد.
ا/ت سریع نگاهش را دزدید.
اما جیمین...
مستقیم به سمت همان میزی رفت که روز قبل نشسته بود.
یکی از کارکنان جلو آمد.
«آقای پارک، میز دیگهای براتون آماده کنم؟»
جیمین صندلی را عقب کشید.
_ «نه.»
روی همان صندلی نشست.
_ «همین خوبه.»
چند دقیقه بعد، ا/ت با منو به سمتش رفت.
+ سلام.
جیمین سرش را بالا آورد.
لبخند کوچکی زد.
_ «سلام.»
+ مثل دیروز قهوه؟
جیمین ابرویش را بالا برد.
_ «پس منو یادت مونده؟»
ا/ت کمی خجالت کشید.
+ شما مشتری مهمی هستین.
جیمین آرام خندید.
_ «فقط به خاطر همین؟»
ا/ت نمیدانست چه بگوید.
+ خب... آره.
جیمین چند ثانیه نگاهش کرد.
_ «پس همون قهوهی تلخ.»
ا/ت لبخند زد.
+ چشم.
وقتی برگشت، یکی از همکارهایش آرام کنار گوشش گفت:
«این آقا چرا هر دفعه فقط تو رو صدا میزنه؟»
ا/ت با تعجب نگاهش کرد.
+ چی؟
«دفعهی قبل هم تو بهش سرویس دادی. امروز هم از وقتی اومده، فقط تو رو نگاه میکنه.»
ا/ت سریع به سمت جیمین نگاه کرد.
اما جیمین همان لحظه مشغول نگاه کردن به منو بود.
ا/ت گونههایش کمی گرم شد.
+ توهم نزن!
همکارش خندید.
«من که چیزی نگفتم!»
چند دقیقه بعد...
ا/ت قهوه را روی میز گذاشت.
+ بفرمایید.
جیمین فنجان را برداشت.
یک جرعه نوشید.
_ «خوبه.»
ا/ت لبخند زد.
+ گفتم که.
جیمین فنجان را پایین گذاشت.
_ «تو همیشه خودت قهوه درست میکنی؟»
+ وقتی شیفت من باشه، آره.
_ «پس راز خوب بودنش همینه.»
ا/ت خندید.
+ قهوه که راز نداره.
جیمین کمی به صندلی تکیه داد.
_ «آدمها گاهی چیزهایی رو خوب انجام میدن که خودشون فکر میکنن معمولیه.»
ا/ت برای چند لحظه ساکت ماند.
نمیدانست چرا حرفهای سادهی جیمین اینقدر متفاوت به نظر میرسید.
بعد جیمین پرسید:
_ «بعد از تموم شدن شیفتت چی کار میکنی؟»
+ میرم خونه.
_ «همیشه؟»
+ تقریباً.
_ «دوست یا خانوادهای نداری که باهاشون وقت بگذرونی؟»
لبخند ا/ت کمی محو شد.
+ نه خیلی.
جیمین چیزی نگفت.
فقط نگاهش کرد.
ا/ت ادامه داد:
+ زیاد اهل بیرون رفتن نیستم. کار میکنم، میرم خونه... فردا هم دوباره همین.
جیمین آرام گفت:
_ «خستهکنندهست.»
ا/ت شانهای بالا انداخت.
+ بهش عادت کردم.
جیمین نگاهش کرد.
_ «آدم نباید به تنها بودن عادت کنه.»
ا/ت چیزی نگفت.
چند دقیقه بعد...
ا/ت برای برداشتن فنجان خالی به سمت میز برگشت.
اما درست وقتی فنجان را برداشت، دستش کمی لرزید.
چند قطره قهوه روی میز ریخت.
چشمهایش گرد شد.
+ وای... ببخشید!
سریع دستمال برداشت.
اما جیمین قبل از او دستمال دیگری برداشت.
_ «آروم.»
+ ببخشید، واقعاً حواسم نبود.
جیمین لبخند کوچکی زد.
_ «چرا هر بار کنار من اینقدر دستپاچه میشی؟»
ا/ت بدون فکر جواب داد:
+ چون شما منو دستپاچه میکنین.
سکوت.
ا/ت خشکش زد.
چشمهایش گرد شد.
+ من...
جیمین هم برای چند ثانیه چیزی نگفت.
بعد لبخند آرامی روی صورتش نشست.
_ «من؟»
ا/ت سریع سرش را پایین انداخت.
+ منظورم این نبود!
جیمین خندید.
_ «باشه.»
اما خودش هم متوجه شده بود که برای اولین بار...
دیدن دستپاچگی ا/ت برایش شیرین شده.
شب شده بود.
شیفت ا/ت بالاخره تمام شد.
وقتی از سالن بیرون آمد، صدای باران را شنید.
باران شدیدی شروع شده بود.
بقیش جا نشد برید کامنتا😅🎬
Part 4 📄
ویو روز بعد:
ا/ت از صبح چند بار بیاختیار به در ورودی سالن نگاه کرده بود.
خودش هم نمیدانست چرا.
شاید منتظر بود دوباره او را ببیند.
شاید هم فقط کنجکاو بود.
بالاخره جیمین یکی از مهمانهای مهم آنجا بود و احتمالاً دیگر هیچوقت برنمیگشت.
ا/ت با خودش گفت:
+ چه فکریه که میکنی؟
سرش را تکان داد و دوباره مشغول کار شد.
اما نزدیک غروب...
صدای باز شدن در ورودی باعث شد ناخودآگاه سرش را بالا بیاورد.
و همان لحظه قلبش یک ضربان محکم زد.
جیمین.
این بار نه کتوشلوار رسمی پوشیده بود و نه همراه کسی آمده بود.
یک کت مشکی ساده پوشیده بود و دستهایش را داخل جیب شلوارش گذاشته بود.
آرام وارد سالن شد.
ا/ت سریع نگاهش را دزدید.
اما جیمین...
مستقیم به سمت همان میزی رفت که روز قبل نشسته بود.
یکی از کارکنان جلو آمد.
«آقای پارک، میز دیگهای براتون آماده کنم؟»
جیمین صندلی را عقب کشید.
_ «نه.»
روی همان صندلی نشست.
_ «همین خوبه.»
چند دقیقه بعد، ا/ت با منو به سمتش رفت.
+ سلام.
جیمین سرش را بالا آورد.
لبخند کوچکی زد.
_ «سلام.»
+ مثل دیروز قهوه؟
جیمین ابرویش را بالا برد.
_ «پس منو یادت مونده؟»
ا/ت کمی خجالت کشید.
+ شما مشتری مهمی هستین.
جیمین آرام خندید.
_ «فقط به خاطر همین؟»
ا/ت نمیدانست چه بگوید.
+ خب... آره.
جیمین چند ثانیه نگاهش کرد.
_ «پس همون قهوهی تلخ.»
ا/ت لبخند زد.
+ چشم.
وقتی برگشت، یکی از همکارهایش آرام کنار گوشش گفت:
«این آقا چرا هر دفعه فقط تو رو صدا میزنه؟»
ا/ت با تعجب نگاهش کرد.
+ چی؟
«دفعهی قبل هم تو بهش سرویس دادی. امروز هم از وقتی اومده، فقط تو رو نگاه میکنه.»
ا/ت سریع به سمت جیمین نگاه کرد.
اما جیمین همان لحظه مشغول نگاه کردن به منو بود.
ا/ت گونههایش کمی گرم شد.
+ توهم نزن!
همکارش خندید.
«من که چیزی نگفتم!»
چند دقیقه بعد...
ا/ت قهوه را روی میز گذاشت.
+ بفرمایید.
جیمین فنجان را برداشت.
یک جرعه نوشید.
_ «خوبه.»
ا/ت لبخند زد.
+ گفتم که.
جیمین فنجان را پایین گذاشت.
_ «تو همیشه خودت قهوه درست میکنی؟»
+ وقتی شیفت من باشه، آره.
_ «پس راز خوب بودنش همینه.»
ا/ت خندید.
+ قهوه که راز نداره.
جیمین کمی به صندلی تکیه داد.
_ «آدمها گاهی چیزهایی رو خوب انجام میدن که خودشون فکر میکنن معمولیه.»
ا/ت برای چند لحظه ساکت ماند.
نمیدانست چرا حرفهای سادهی جیمین اینقدر متفاوت به نظر میرسید.
بعد جیمین پرسید:
_ «بعد از تموم شدن شیفتت چی کار میکنی؟»
+ میرم خونه.
_ «همیشه؟»
+ تقریباً.
_ «دوست یا خانوادهای نداری که باهاشون وقت بگذرونی؟»
لبخند ا/ت کمی محو شد.
+ نه خیلی.
جیمین چیزی نگفت.
فقط نگاهش کرد.
ا/ت ادامه داد:
+ زیاد اهل بیرون رفتن نیستم. کار میکنم، میرم خونه... فردا هم دوباره همین.
جیمین آرام گفت:
_ «خستهکنندهست.»
ا/ت شانهای بالا انداخت.
+ بهش عادت کردم.
جیمین نگاهش کرد.
_ «آدم نباید به تنها بودن عادت کنه.»
ا/ت چیزی نگفت.
چند دقیقه بعد...
ا/ت برای برداشتن فنجان خالی به سمت میز برگشت.
اما درست وقتی فنجان را برداشت، دستش کمی لرزید.
چند قطره قهوه روی میز ریخت.
چشمهایش گرد شد.
+ وای... ببخشید!
سریع دستمال برداشت.
اما جیمین قبل از او دستمال دیگری برداشت.
_ «آروم.»
+ ببخشید، واقعاً حواسم نبود.
جیمین لبخند کوچکی زد.
_ «چرا هر بار کنار من اینقدر دستپاچه میشی؟»
ا/ت بدون فکر جواب داد:
+ چون شما منو دستپاچه میکنین.
سکوت.
ا/ت خشکش زد.
چشمهایش گرد شد.
+ من...
جیمین هم برای چند ثانیه چیزی نگفت.
بعد لبخند آرامی روی صورتش نشست.
_ «من؟»
ا/ت سریع سرش را پایین انداخت.
+ منظورم این نبود!
جیمین خندید.
_ «باشه.»
اما خودش هم متوجه شده بود که برای اولین بار...
دیدن دستپاچگی ا/ت برایش شیرین شده.
شب شده بود.
شیفت ا/ت بالاخره تمام شد.
وقتی از سالن بیرون آمد، صدای باران را شنید.
باران شدیدی شروع شده بود.
بقیش جا نشد برید کامنتا😅🎬
- ۸.۵k
- ۳۰ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط