خسته شده بودم. از اینکه برای نزدیکتر شدن به تو، با خودم،

خسته شده بودم. از اینکه برای نزدیکتر شدن به تو، با خودم، با گذشته‌ام و با تمام نقشه‌های آینده‌ام بیگانه و بیگانه تر می‌‌شدم.
ترسیده بودم. از اینکه روزی، در این وحشِ بی‌ عاطفه ی ارتباطات، خودم را از دست‌های آدمی‌ حلق آویز کنم که یک احمقِ تمام عیار است . تو آن عاشق شیفته و آن دیوانه ی مشتاق را در وجودم کشته بودی. از ابهتِ با شکوهِ یک اتفاقِ دل انگیز چه مانده بود ؟؟

آه‌ای رویای خوبِ روزگارِ دروغ !
مرا پر از وحشتِ سایه‌های تلخ و حقیقتِ آینه‌های شکسته کرده ای
بگو خداحافظ !!! بگو خداحافظ ....