همیشه

همیشه
فکر میکردم عزیز دلشم!”
ینی بهم میگفت ؛ (عزیزِ دل)
منم کلا آدمیم که رو حرفا حساب باز میکنم ، اونم وقتایی که پای حرفای تو درمیون بود عزیزِ دورم!
یعنی وقتی میگفت کجایی عزیز دلم بند دلم پاره میشد که ای وای یکی انتظارمو میکشه ، آخه میدونی انتظار عزیز کشیدن یا خیلی سخته یا خیلی هم شیرین ، برای ما هم دست بر قضا شیرینی ای بود که به تلخی انجامید…!
منم گمون میکردم آدم وقتی به یکی میگه عزیز! دیگه رفته تو جونش ، تو پوست و خونش… دیگه محاله بیرون بیاد ، آشیونه میکنه کنج دلش ، جا خشک میکنه کنار عزیزای دیگش‌‌ ، اما هیچم اینجوری نبود!
بعد اینکه عزیز دلشو تنها گذاشت
فهمیدم آدمیزاد حرفا زیاد میزنه
هرکسی هم که میگه عزیزِ دلم قرار نیست تو عزیزِ دلش باشی اصلا این واژه رو زمین میون مردمای عادی لفظه!
حالا یکی هر روز میگه
یکی یه روز در میون
یکی هم مثلِ یارِ نامردِ ما با عشق میگه ، انگار از ته دل میگه ، با وجودش میگه ، جوری که تو باورت شه عزیزِ دلشی…!
بعدشم میزاره و میره…
آدم که عزیز دلشو ول نمیکنه…
میکنه!؟