رمان تهیونگ
✨On the way to liberation{ part ۱۲۹ }🌷
روزها گذشت.
تهیونگ تقریباً هر روز به دیدن مادرش میاومد.
پدرش هم بیشتر وقتها برای کار بیرون میرفت و تهیونگ رو پیش مادرش میذاشت.
پسر کوچولو کمکم سعی کرد راهی برای حرف زدن با مادرش پیدا کنه.
زبان اشارهای که از ات یاد گرفته بود، حالا تبدیل شده بود به تنها راه ارتباطش با مادرش.
هر روز کنار تخت مادرش مینشست.
دستهاش رو بالا میآورد و یه حرکت رو بهش نشون میداد.
بعد صبر میکرد مادرش هم تکرارش کنه.
گاهی اشتباه میکرد.
تهیونگ میخندید و دوباره حرکت رو بهش یاد میداد.
مادرش هم با دقت نگاه میکرد.
نمیخواست چیزی رو از دست بده.
چون این تنها راهی بود که میتونست دوباره با پسرش حرف بزنه.
کمکم بیشتر حرکات رو یاد گرفت.
و حالا میتونست منظورش رو به تهیونگ برسونه.
برای هر دوشون این لحظهها ارزش زیادی داشت.
ــــــــــــــــــــــــــــ
فلشبک به چند هفته بعد
از زبان مامان ته:
تهیونگ توی بغلم نشسته بود.
سرش رو روی شونهم گذاشته بود و با دستهاش سعی میکرد یه حرکت جدید بهم یاد بده.
من با دقت به دستهاش نگاه میکردم.
هر بار که اشتباه میکردم، دوباره برام تکرارش میکرد.
لبخند میزدم و سعی میکردم درست انجامش بدم.
تهیونگ با دیدن اینکه بالاخره درست انجامش دادم، ذوق کرد.
دوباره حرکت بعدی رو نشونم داد.
من هم با دقت نگاهش میکردم.
همون لحظه در اتاق باز شد.
تهیونگ سریع متوجه شد.
سرش رو به سمت در برگردوند.
من اما چون صدای باز شدن در رو نشنیدم، همچنان حواسم به دستهای تهیونگ بود.
چند ثانیه بعد، تهیونگ از بغلم پایین اومد.
نگاهش هنوز سمت در بود.
وقتی سرم رو بالا آوردم، تازه دیدمش.
شوهرم...
اما تنها نبود.
یه زن همراهش بود.
دستش توی دست اون زن بود.
چند لحظه فقط بهشون خیره موندم.
انگار مغزم نمیتونست چیزی که میدید رو قبول کنه.
شوهرم...
با یه زن دیگه...
همونجا احساس کردم همهچیز جلوی چشمام تار شد.
دیگه نمیتونستم مثل قبل فکر کنم.
تمام اون روزهایی که منتظرش بودم...
تمام امیدی که داشتم...
همهش توی یه لحظه از بین رفت.
فقط به یه چیز فکر میکردم.
من با دو تا بچه باید چی کار کنم؟
من حتی نمیدونستم فردام قراره چطور بگذره
پایان فلشبک
مامان ته دستهاش رو پایین آورد.
چند لحظه ساکت موند.
بعد دوباره شروع کرد به زبان اشاره.
مامان ته: «من تها رو به دنیا آوردم... ولی روز اولی که به دنیا اومد، فرستادمش پیش مادربزرگش.»
چند لحظه مکث کرد.
مامان ته: «نمیخواستم دست اون مردک بهش برسه.»
با تعجب نگاش کردم.
× یعنی تها نمیدونه که مادرش شما هستید؟
مامان ته آروم سرش رو تکون داد.
مامان ته: «نه...»
نگاهش برای چند لحظه پایین افتاد.
مامان ته: «از بچگی فکر میکرد مادر نداره و مادربزرگش اونو بزرگ میکنه.»
چشمهام گرد شد.
× ش...
قبل از اینکه جملهام کامل بشه، صدای باز شدن در مغازه اومد.
برگشتم سمت در.
تهیونگ وارد مغازه شد.
چهرهاش مثل همیشه سرد بود، اما همین که چشمش به من و مادرش افتاد، لبخند کوچیکی زد.
به سمتمون اومد و شروع کرد به انجام دادن زبان اشاره.
- مامان، ما باید بریم. قول میدم یه روز دیگه ات رو دوباره بیارم، ولی الان کار داریم.
مامانش لبخند زد و آروم سر تکون داد.
تهیونگ دستم رو گرفت واز جام بلندم کرد
قبل از رفتن، رو به مامان ته کردم.
تعظیمی به نشونه احترام بهش کردم ...
اون هم لبخند زد.
بعد همراه تهیونگ از مغازه بیرون اومدم.
ــــــــــــــــــــــــــــ
چند دقیقه بعد، کنار ماشین ایستاده بودیم.
تهیونگ در ماشین رو باز کرد.
قبل از اینکه سوار بشم، گفت:
- خسته شدی، نه؟
× نه...
نگاهش کردم.
× مامانت مثل همون موقعها خیلی مهربونه.
-خوبه.
چند لحظه سکوت کرد.
بعد گفت:
- ات، من باید برم شرکت. تو رو به عمارت میرسونم و خو...
× نه.
حرفش قطع شد.
- چی؟
× منم میام.
ابروهاش بالا رفت.
- شرکت؟
× آره.
- نمیتونم همچین جایی ببرمت.
× چرا؟
-چون جای مناسبی برای تو نیست.
× من حوصلهم توی خونه سر میره.
چند لحظه نگاش کردم.
× منم ببر.
تهیونگ سرش رو تکون داد.
-ولی نمیشه، عزیزم.
× پس اگه باهات دیگه حرف نزدم، ناراحت نشی.
تهیونگ خیلی خونسرد جواب داد:
-عیبی نداره.
از جوابش جا خوردم.
اصلاً انتظار نداشتم اینقدر راحت قبول کنه.
× خوب...
چند ثانیه مکث کردم.
بعد با یه لبخند شیطنتآمیز گفتم:
× اگه منو با خودت نبری، امشب دیگه بغلت نمیخوابم.
تهیونگ ابرویی بالا انداخت.
-نمیتونی.
× چرا اونوقت؟
تهیونگ چند لحظه فقط نگام کرد.
بعد گوشهی لبش بالا رفت.
- فکر کنم یادت رفته، نه؟
× چی رو؟
تهیونگ یک قدم نزدیکتر شد.
- اون شب..
🌷ادامه دارد ..✨
روزها گذشت.
تهیونگ تقریباً هر روز به دیدن مادرش میاومد.
پدرش هم بیشتر وقتها برای کار بیرون میرفت و تهیونگ رو پیش مادرش میذاشت.
پسر کوچولو کمکم سعی کرد راهی برای حرف زدن با مادرش پیدا کنه.
زبان اشارهای که از ات یاد گرفته بود، حالا تبدیل شده بود به تنها راه ارتباطش با مادرش.
هر روز کنار تخت مادرش مینشست.
دستهاش رو بالا میآورد و یه حرکت رو بهش نشون میداد.
بعد صبر میکرد مادرش هم تکرارش کنه.
گاهی اشتباه میکرد.
تهیونگ میخندید و دوباره حرکت رو بهش یاد میداد.
مادرش هم با دقت نگاه میکرد.
نمیخواست چیزی رو از دست بده.
چون این تنها راهی بود که میتونست دوباره با پسرش حرف بزنه.
کمکم بیشتر حرکات رو یاد گرفت.
و حالا میتونست منظورش رو به تهیونگ برسونه.
برای هر دوشون این لحظهها ارزش زیادی داشت.
ــــــــــــــــــــــــــــ
فلشبک به چند هفته بعد
از زبان مامان ته:
تهیونگ توی بغلم نشسته بود.
سرش رو روی شونهم گذاشته بود و با دستهاش سعی میکرد یه حرکت جدید بهم یاد بده.
من با دقت به دستهاش نگاه میکردم.
هر بار که اشتباه میکردم، دوباره برام تکرارش میکرد.
لبخند میزدم و سعی میکردم درست انجامش بدم.
تهیونگ با دیدن اینکه بالاخره درست انجامش دادم، ذوق کرد.
دوباره حرکت بعدی رو نشونم داد.
من هم با دقت نگاهش میکردم.
همون لحظه در اتاق باز شد.
تهیونگ سریع متوجه شد.
سرش رو به سمت در برگردوند.
من اما چون صدای باز شدن در رو نشنیدم، همچنان حواسم به دستهای تهیونگ بود.
چند ثانیه بعد، تهیونگ از بغلم پایین اومد.
نگاهش هنوز سمت در بود.
وقتی سرم رو بالا آوردم، تازه دیدمش.
شوهرم...
اما تنها نبود.
یه زن همراهش بود.
دستش توی دست اون زن بود.
چند لحظه فقط بهشون خیره موندم.
انگار مغزم نمیتونست چیزی که میدید رو قبول کنه.
شوهرم...
با یه زن دیگه...
همونجا احساس کردم همهچیز جلوی چشمام تار شد.
دیگه نمیتونستم مثل قبل فکر کنم.
تمام اون روزهایی که منتظرش بودم...
تمام امیدی که داشتم...
همهش توی یه لحظه از بین رفت.
فقط به یه چیز فکر میکردم.
من با دو تا بچه باید چی کار کنم؟
من حتی نمیدونستم فردام قراره چطور بگذره
پایان فلشبک
مامان ته دستهاش رو پایین آورد.
چند لحظه ساکت موند.
بعد دوباره شروع کرد به زبان اشاره.
مامان ته: «من تها رو به دنیا آوردم... ولی روز اولی که به دنیا اومد، فرستادمش پیش مادربزرگش.»
چند لحظه مکث کرد.
مامان ته: «نمیخواستم دست اون مردک بهش برسه.»
با تعجب نگاش کردم.
× یعنی تها نمیدونه که مادرش شما هستید؟
مامان ته آروم سرش رو تکون داد.
مامان ته: «نه...»
نگاهش برای چند لحظه پایین افتاد.
مامان ته: «از بچگی فکر میکرد مادر نداره و مادربزرگش اونو بزرگ میکنه.»
چشمهام گرد شد.
× ش...
قبل از اینکه جملهام کامل بشه، صدای باز شدن در مغازه اومد.
برگشتم سمت در.
تهیونگ وارد مغازه شد.
چهرهاش مثل همیشه سرد بود، اما همین که چشمش به من و مادرش افتاد، لبخند کوچیکی زد.
به سمتمون اومد و شروع کرد به انجام دادن زبان اشاره.
- مامان، ما باید بریم. قول میدم یه روز دیگه ات رو دوباره بیارم، ولی الان کار داریم.
مامانش لبخند زد و آروم سر تکون داد.
تهیونگ دستم رو گرفت واز جام بلندم کرد
قبل از رفتن، رو به مامان ته کردم.
تعظیمی به نشونه احترام بهش کردم ...
اون هم لبخند زد.
بعد همراه تهیونگ از مغازه بیرون اومدم.
ــــــــــــــــــــــــــــ
چند دقیقه بعد، کنار ماشین ایستاده بودیم.
تهیونگ در ماشین رو باز کرد.
قبل از اینکه سوار بشم، گفت:
- خسته شدی، نه؟
× نه...
نگاهش کردم.
× مامانت مثل همون موقعها خیلی مهربونه.
-خوبه.
چند لحظه سکوت کرد.
بعد گفت:
- ات، من باید برم شرکت. تو رو به عمارت میرسونم و خو...
× نه.
حرفش قطع شد.
- چی؟
× منم میام.
ابروهاش بالا رفت.
- شرکت؟
× آره.
- نمیتونم همچین جایی ببرمت.
× چرا؟
-چون جای مناسبی برای تو نیست.
× من حوصلهم توی خونه سر میره.
چند لحظه نگاش کردم.
× منم ببر.
تهیونگ سرش رو تکون داد.
-ولی نمیشه، عزیزم.
× پس اگه باهات دیگه حرف نزدم، ناراحت نشی.
تهیونگ خیلی خونسرد جواب داد:
-عیبی نداره.
از جوابش جا خوردم.
اصلاً انتظار نداشتم اینقدر راحت قبول کنه.
× خوب...
چند ثانیه مکث کردم.
بعد با یه لبخند شیطنتآمیز گفتم:
× اگه منو با خودت نبری، امشب دیگه بغلت نمیخوابم.
تهیونگ ابرویی بالا انداخت.
-نمیتونی.
× چرا اونوقت؟
تهیونگ چند لحظه فقط نگام کرد.
بعد گوشهی لبش بالا رفت.
- فکر کنم یادت رفته، نه؟
× چی رو؟
تهیونگ یک قدم نزدیکتر شد.
- اون شب..
🌷ادامه دارد ..✨
- ۴۶.۱k
- ۰۸ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط