the first lie
part ۲۳
ویو جئون جونگکوک ♕
گوشی هنوز تو دستم بود.
چند بار به شماره ناشناس زنگ زدم ولی خاموش بود.
اه لعنتی...
گذشته خانواده کیم دیگه چه کوفتیه؟
گوشیم رو پرت کردم روی صندلی کناری و به رانندگی ادامه دادم.
وقتی رسیدم عمارت، جینا روی مبل نشسته بود.
جینا: به‌به! داداش عزیزم تشریف آوردن.
کوک: چته تو باز؟
جینا: کلارا کجاست؟
کوک: عمارت خودشون دیگه، مگه باید بیاد خونه ما؟
جینا: وای خدا چقدر تو خنگی!
کوک: جیناااا!
جینا: باشه بابا. راستی چی شد؟ چیزی فهمیدین؟
روی مبل نشستم.
کوک: نه، ولی یه نفر دوباره بهم زنگ زد.
جینا: کی؟
کوک: ناشناس.
جینا: چی گفت؟
کوک: گفت به کلارا اجازه ندم درباره گذشته خانواده کیم چیزی بفهمه.
جینا: گذشته خانواده کیم؟
کوک: آره.
جینا چند لحظه ساکت موند.
کوک: چیه؟ تو چیزی میدونی؟
جینا: نه... فقط یه چیزی یادم اومد.
کوک: چی؟
جینا: چند وقت پیش شنیدم بابا با یکی درباره یه پرونده قدیمی صحبت میکرد. وقتی منو دید سریع بحث رو عوض کرد.
کوک: چه پرونده‌ای؟
جینا: نمیدونم.
از جام بلند شدم.
کوک: باید بفهمم جریان چیه.
جینا: فقط یه چیزی...
کوک: چی؟
جینا: مراقب کلارا باش.
نگاهش کردم.
کوک: خودت بیشتر از من نگرانشی انگار.
جینا: خب معلومه! اون بهترین دوستمه.
لبخند کوچیکی زدم و رفتم سمت اتاقم.
ولی یه چیزی ذهنم رو ول نمیکرد...
چرا همه میخواستن کلارا از گذشته خانواده خودش بی‌خبر بمونه؟
ویو کیم کلارا ♡
روی تختم دراز کشیده بودم و داشتم به اتفاقات امروز فکر میکردم.
نامه، تماس ناشناس، ناپدید شدن مین‌سو...
و حالا گذشته خانواده کیم!
اههههه مغزم دیگه جواب نمیده.
گوشیم رو برداشتم و به جینا پیام دادم.
کلارا: «زنده‌ای یا نه؟»
جینا: «متأسفانه هنوز زنده‌ام.»
کلارا: «بیا عمارت، حوصلم سر رفته.»
جینا: «الان میام دیوونه.»
گوشی رو کنار گذاشتم و رفتم سمت کمدم.
یه لباس راحت پوشیدم و موهام رو بستم.
چند دقیقه بعد جینا اومد.
جینا: سلامممم.
کلارا: سلام به روی ماهت.
جینا: اوه اوه! امروز چه مهربون شدی.
کلارا: خب دلم برات تنگ شده بود.
جینا: آخیییی.
کلارا: البته فقط پنج دقیقه.
جینا: کلاراااا!
زدیم زیر خنده.
ویو جئون جونگکوک ♕
گوشی هنوز تو دستم بود.
چند بار به شماره ناشناس زنگ زدم ولی خاموش بود.
اه لعنتی...
گذشته خانواده کیم دیگه چه کوفتیه؟
گوشیم رو پرت کردم روی صندلی کناری و به رانندگی ادامه دادم.
وقتی رسیدم عمارت، جینا روی مبل نشسته بود.
جینا: به‌به! داداش عزیزم تشریف آوردن.
کوک: چته تو باز؟
جینا: کلارا کجاست؟
کوک: عمارت خودشون دیگه، مگه باید بیاد خونه ما؟
جینا: وای خدا چقدر تو خنگی!
کوک: جیناااا!
جینا: باشه بابا. راستی چی شد؟ چیزی فهمیدین؟
روی مبل نشستم.
کوک: نه، ولی یه نفر دوباره بهم زنگ زد.
جینا: کی؟
کوک: ناشناس.
جینا: چی گفت؟
کوک: گفت به کلارا اجازه ندم درباره گذشته خانواده کیم چیزی بفهمه.
جینا: گذشته خانواده کیم؟
کوک: آره.
جینا چند لحظه ساکت موند.
کوک: چیه؟ تو چیزی میدونی؟
جینا: نه... فقط یه چیزی یادم اومد.
کوک: چی؟
جینا: چند وقت پیش شنیدم بابا با یکی درباره یه پرونده قدیمی صحبت میکرد. وقتی منو دید سریع بحث رو عوض کرد.
کوک: چه پرونده‌ای؟
جینا: نمیدونم.
از جام بلند شدم.
کوک: باید بفهمم جریان چیه.
جینا: فقط یه چیزی...
کوک: چی؟
جینا: مراقب کلارا باش.
نگاهش کردم.
کوک: خودت بیشتر از من نگرانشی انگار.
جینا: خب معلومه! اون بهترین دوستمه.
لبخند کوچیکی زدم و رفتم سمت اتاقم.
ولی یه چیزی ذهنم رو ول نمیکرد...
چرا همه میخواستن کلارا از گذشته خانواده خودش بی‌خبر بمونه؟
ویو کیم کلارا ♡
روی تختم دراز کشیده بودم و داشتم به اتفاقات امروز فکر میکردم.
نامه، تماس ناشناس، ناپدید شدن مین‌سو...
و حالا گذشته خانواده کیم!
اههههه مغزم دیگه جواب نمیده.
گوشیم رو برداشتم و به جینا پیام دادم.
کلارا: «زنده‌ای یا نه؟»
جینا: «متأسفانه هنوز زنده‌ام.»
کلارا: «بیا عمارت، حوصلم سر رفته.»
جینا: «الان میام دیوونه.»
گوشی رو کنار گذاشتم و رفتم سمت کمدم.
یه لباس راحت پوشیدم و موهام رو بستم.
چند دقیقه بعد جینا اومد.
جینا: سلامممم.
کلارا: سلام به روی ماهت.
جینا: اوه اوه! امروز چه مهربون شدی.
کلارا: خب دلم برات تنگ شده بود.
جینا: آخیییی.
کلارا: البته فقط پنج دقیقه.
جینا: کلاراااا!
زدیم زیر خنده.
- ۳۰۹
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
