وقتی به کسی می‌گویید دوستت دارم، در مقابل این جمله مسئولی

وقتی به کسی می‌گویید دوستت دارم، در مقابل این جمله مسئولید دیگر نمی شود که سرتان را بیاندازید پایین و بروید پی زندگیتان!
این دوستت دارم عین یک گلوله سربی در جانش می نشیند که بند بند وجودش را با تو گره می‌زند، که ریشه می زند در جانش ،
مسئولیت این دوستت دارم ها خیلی سنگین است، اینکه دستش را بگیری ببری روبروی خودت بنشانی و چشم در چشم به او بگویی که همه ی زندگی اش هستی، اینکه بگویی بدون او شبها کابوسی تمام نشدنی و روزها یاسی بی پایان در حسرت نداشتن هاست!
اینکه پای قولها و قرارهایت بایستی، اینکه بدانی بوی گریبانت معتادش می کند و تو مسئولی چون او دیگر گریبان هیچ آدمی را نخواهد بویید و سرش برای شانه هایت بی تاب خواهند ماند تا ابد و صدای تو، فقط تو، مثل باران هر روز از سقف دلش چکه خواهد کرد ،
به کسی بیهوده نگویید دوستت دارم این جمله خیلی درد دارد جایش می ماند روی روح آدم، عین یک زخم کاری..
یادمان باشد دوستت دارم گفتنها، پس گرفتنی نیست . . .