Part²...
Part²...
~"سوزان لبخند زد، اما جوابی نداد نگاهش برای لحظهای از چشمهای جوزف پایین آمد و روی دکمههای جلیقهاش نشست نمیخواست مرد متوجه شود که چقدر دلش برای همین فاصلهی کوتاه، برای همین نگاه کردن بیدغدغه، بیآنکه مجبور باشد خودش را مشغول چیز دیگری نشان دهد تنگ شده بود..
-انگار جوابم رو گرفتم..
پیش از آنکه دخترک حرفی بزند، دستش را دور کمر او قرار داد و آرام به خودش نزدیکش کرد.. سوزان دستش را روی شانهی مرد گذاشت و سرش را کمی بالا گرفت.. بوی عطر آشنای جوزف، حالا نزدیکتر از همیشه به مشامش میرسید، همان عطری که تمام شب، هر بار با عبور مرد از کنارش، برای لحظهای کوتاه در هوا باقی میماند..
+کراواتت افتضاح شده..
جوزف نگاهی به کراواتش انداخت و دوباره به او خیره شد..
-تقصیر توئه.
+من حتی بهش دست نزدم!
-عجيبه، هر بار که نزدیکمی یه چیزی از نظم خارج میشه..
سوزان خندید و دستش را به سمت کراوات مرد برد تا آن را مرتب کند..
جوزف لحظهای خیره به دخترک ماند.. آن طرههای پراکندهی مو که روی شانههایش ریخته بودند، ظرافت چهرهاش و آن نگاه آشنایی که همیشه چیزی از شیطنت در خود داشت، برای لحظهای تمام حواس مرد را از او گرفت..
وقتی کارش تمام شد خواست دستش را عقب بکشد، اما جوزف دست او را گرفت و در دست خودش نگه داشت، انگشتانشان آرام در میان یکدیگر لغزیدند.. سوزان برای لحظهای به دستهایشان خیره ماند.. فکر عجیبی از ذهنش گذشت، اینکه شاید روزی برسد که حتی نتواند چنین ساده، دست او را لمس کند.. روزی که همین تماس کوتاه، به خاطرهای دور تبدیل شود و او مجبور باشد تمام آنچه را که اکنون در اختیار دارد، تنها در ذهنش نگه دارد..
جوزف متوجه نگاههای دخترک شده بود.. پس فقط دستانشان را کمی پایین آورد، خم شد و بدون مکث لبهایش را به لبهای دخترک رساند.. سوزان از این حرکت ناگهانی غافلگیر شد، برای لحظهای کوتاه نگاهش روی چهرهی مرد ماند، گویی هنوز فرصت نکرده بود باور کند جوزف واقعاً چنین فاصلهای را از میان برداشته بود..
اما پس از کمی دستش را پشت گردن مرد قرار داد و پلکهایش را بست.. بوسهیشان ابتدا آرام و محتاطانه بود، درست شبیه دو نفری که پس از مدتها کلنجار رفتن با احساساتشان، سرانجام جرئت کرده بودند به چیزی که میانشان وجود داشت اعتراف کنند.. جوزف دست او را محکمتر در دست گرفت و با دست دیگر، دخترک را از فاصلهی اندکی که هنوز میانشان باقی مانده بود، به خود نزدیکتر کرد..
برای چند لحظه صدای موسیقی رفت و آمد مهمانها و تمام آن نگاههایی که در سالن باید مراقبشان میبودند، از یاد سوزان رفت.. فقط گرمای دست جوزف را روی کمرش حس میکرد و نزدیکی مردی را که دلش نمیخواست هیچ وقت از او فاصله بگیرد.. اما حتی در همان لحظه هم گوشهای از ذهنش آرام نمیگرفت..
سوزان انگشتانش را در میان موهای پشت سر او لغزاند و بیآنکه عجلهای برای پایان دادن به آن لحظه داشته باشد، به بوسهاش پاسخ داد.. جوزف برای لحظهای کوتاه از او فاصله گرفت، نه آنقدر که واقعاً دور شود، فقط به اندازهای که نگاهش را به چشمان بستهی دخترک بدوزد..
لبخند محوی گوشهی لبش نشست و پیش از آنکه سوزان حتی فرصت کند چیزی بگوید، دوباره خم شد و لبهایش را به لبهای او رساند.. این بار بوسهیشان طولانیتر شد.. تمام آن نگاههای دزدکی، لبخندهای پنهانی و فاصلهای که در طول شب ناچار به حفظش بودند، حال دیگر جایی در میان نداشت.. گویی هر بار که لبهایشان به هم میرسید، بخشی از تمام حرفهایی را که هیچوقت به زبان نیاورده بودند، به یکدیگر میسپردند..
جوزف اندکی سرش را کج کرد و سوزان ناخودآگاه لبخند کوچکی میان بوسهاش زد، لبخندی که از چشم مرد دور نماند.. انگار همین واکنش کوچک کافی بود تا آن جدیت همیشگی از چهرهاش کنار برود.. برای چند لحظه، دیگر خبری از مرد مغرور و سردی نبود که همیشه کلماتش را با احتیاط انتخاب میکرد، فقط جوزف بود و دختری که حالا در آغوشش جا گرفته بود.."~
آفتاب..
~"سوزان لبخند زد، اما جوابی نداد نگاهش برای لحظهای از چشمهای جوزف پایین آمد و روی دکمههای جلیقهاش نشست نمیخواست مرد متوجه شود که چقدر دلش برای همین فاصلهی کوتاه، برای همین نگاه کردن بیدغدغه، بیآنکه مجبور باشد خودش را مشغول چیز دیگری نشان دهد تنگ شده بود..
-انگار جوابم رو گرفتم..
پیش از آنکه دخترک حرفی بزند، دستش را دور کمر او قرار داد و آرام به خودش نزدیکش کرد.. سوزان دستش را روی شانهی مرد گذاشت و سرش را کمی بالا گرفت.. بوی عطر آشنای جوزف، حالا نزدیکتر از همیشه به مشامش میرسید، همان عطری که تمام شب، هر بار با عبور مرد از کنارش، برای لحظهای کوتاه در هوا باقی میماند..
+کراواتت افتضاح شده..
جوزف نگاهی به کراواتش انداخت و دوباره به او خیره شد..
-تقصیر توئه.
+من حتی بهش دست نزدم!
-عجيبه، هر بار که نزدیکمی یه چیزی از نظم خارج میشه..
سوزان خندید و دستش را به سمت کراوات مرد برد تا آن را مرتب کند..
جوزف لحظهای خیره به دخترک ماند.. آن طرههای پراکندهی مو که روی شانههایش ریخته بودند، ظرافت چهرهاش و آن نگاه آشنایی که همیشه چیزی از شیطنت در خود داشت، برای لحظهای تمام حواس مرد را از او گرفت..
وقتی کارش تمام شد خواست دستش را عقب بکشد، اما جوزف دست او را گرفت و در دست خودش نگه داشت، انگشتانشان آرام در میان یکدیگر لغزیدند.. سوزان برای لحظهای به دستهایشان خیره ماند.. فکر عجیبی از ذهنش گذشت، اینکه شاید روزی برسد که حتی نتواند چنین ساده، دست او را لمس کند.. روزی که همین تماس کوتاه، به خاطرهای دور تبدیل شود و او مجبور باشد تمام آنچه را که اکنون در اختیار دارد، تنها در ذهنش نگه دارد..
جوزف متوجه نگاههای دخترک شده بود.. پس فقط دستانشان را کمی پایین آورد، خم شد و بدون مکث لبهایش را به لبهای دخترک رساند.. سوزان از این حرکت ناگهانی غافلگیر شد، برای لحظهای کوتاه نگاهش روی چهرهی مرد ماند، گویی هنوز فرصت نکرده بود باور کند جوزف واقعاً چنین فاصلهای را از میان برداشته بود..
اما پس از کمی دستش را پشت گردن مرد قرار داد و پلکهایش را بست.. بوسهیشان ابتدا آرام و محتاطانه بود، درست شبیه دو نفری که پس از مدتها کلنجار رفتن با احساساتشان، سرانجام جرئت کرده بودند به چیزی که میانشان وجود داشت اعتراف کنند.. جوزف دست او را محکمتر در دست گرفت و با دست دیگر، دخترک را از فاصلهی اندکی که هنوز میانشان باقی مانده بود، به خود نزدیکتر کرد..
برای چند لحظه صدای موسیقی رفت و آمد مهمانها و تمام آن نگاههایی که در سالن باید مراقبشان میبودند، از یاد سوزان رفت.. فقط گرمای دست جوزف را روی کمرش حس میکرد و نزدیکی مردی را که دلش نمیخواست هیچ وقت از او فاصله بگیرد.. اما حتی در همان لحظه هم گوشهای از ذهنش آرام نمیگرفت..
سوزان انگشتانش را در میان موهای پشت سر او لغزاند و بیآنکه عجلهای برای پایان دادن به آن لحظه داشته باشد، به بوسهاش پاسخ داد.. جوزف برای لحظهای کوتاه از او فاصله گرفت، نه آنقدر که واقعاً دور شود، فقط به اندازهای که نگاهش را به چشمان بستهی دخترک بدوزد..
لبخند محوی گوشهی لبش نشست و پیش از آنکه سوزان حتی فرصت کند چیزی بگوید، دوباره خم شد و لبهایش را به لبهای او رساند.. این بار بوسهیشان طولانیتر شد.. تمام آن نگاههای دزدکی، لبخندهای پنهانی و فاصلهای که در طول شب ناچار به حفظش بودند، حال دیگر جایی در میان نداشت.. گویی هر بار که لبهایشان به هم میرسید، بخشی از تمام حرفهایی را که هیچوقت به زبان نیاورده بودند، به یکدیگر میسپردند..
جوزف اندکی سرش را کج کرد و سوزان ناخودآگاه لبخند کوچکی میان بوسهاش زد، لبخندی که از چشم مرد دور نماند.. انگار همین واکنش کوچک کافی بود تا آن جدیت همیشگی از چهرهاش کنار برود.. برای چند لحظه، دیگر خبری از مرد مغرور و سردی نبود که همیشه کلماتش را با احتیاط انتخاب میکرد، فقط جوزف بود و دختری که حالا در آغوشش جا گرفته بود.."~
آفتاب..
- ۳۶۸
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط