Part¹..
Part¹..
~"سوزان از حدود ده دقیقه پیش ناپدید شده بود..
نه آنقدر ناگهانی که کسی متوجه شود و نه آنقدر نامحسوس که جوزف نتواند پیدایش کند، البته پیشنهاد جوزف هم چندان بیتأثیر در ناپدید شدن دخترک نبود..
در انتهای راهرویی که به کتابخانهی قدیمی عمارت میرسید، دری نیمهباز وجود داشت.. اتاقی کمنور، با پنجرههای بلند و پردههای ضخیم زرشکی که نور ماه را به دشواری از خود عبور میدادند.. بوی چوب قدیمی و عطر ملایم کتابهای کهنه در فضای اتاق پیچیده بود و صدای موسیقی سالن اصلی، از پشت دیوارهای قطور، به صدایی دور و مبهم تبدیل شده بود..
سوزان کنار یکی از قفسه ها ایستاده بود.. عینکش را برداشته و روی میز گذاشته بود و با نوک انگشتانش لبهی یکی از کتابها را لمس میکرد هرچند حواسش به هیچ کدام از آنها نبود.. نگاهش گهگاه به سمت در میرفت و هر بار که صدایی از راهرو بلند میشد بیاختیار سرش را بر میگرداند..
با باز شدن در، لبخندی محو روی لبهایش نشست..
+چه عجب، بالاخره...
جوزف کتش را از تنش بیرون آورد و روی دستهی مبلی چرمی که در گوشهای از اتاق، نزدیک در جا خوش کرده بود انداخت.. نگاهی گذرا به اتاق انداخت و بعد چشمهایش روی دخترک بیحرکت ماند.. چند لحظه همانجا ایستاد، انگار میخواست پیش از هر چیز، تصویری را که تمام شب از دور تماشایش کرده بود، از نزدیک به خاطر بسپارد..
-اگر میدونستم اینقدر راحت قبول میکنی، زودتر پیشنهاد میدادم..
سوزان برگشت و با لبخند کوچکی که هنوز روی لب داشت به سمت دیوار نزدیک قفسهها رفت و به آن تکیه زد..
+وقتی از اول شب نگاهت اونجوری داد میزد، واقعاً دلم نیومد دست رد به سینهات بزنم..
جوزف مشغول باز کردن دکمههای سرآستین پیراهن سفیدش شد، پیراهنی که زیر جلیقهی تیرهاش پوشیده بود.. آستینها را با حرکتی آرام تا آرنج بالا زد و در همان حال چند قدم به دخترک نزدیکتر شد.. نگاهش از سوزان جدا نمیشد، انگار حتی در آن فاصلهی کوتاه هم قصد نداشت فرصت دیدن واکنشهایش را از دست بدهد..
-پس از همون اول متوجه شده بودی..؟
+چطور میشد متوجه نشد؟ البته که فهمیده بودم. تمام شب داشتم خودم رو به ندیدن میزدم..
لبخند کجی روی لبهای مرد نشست.. سرش را اندکی به یک سو خم کرد و با لحنی آمیخته به تمسخر آرامی گفت:
-باید اعتراف کنم، قانع شده بودم کلا فراموشم کردی..
سوزان خندهی آرامی کرد و نگاهش را از صورت مرد پایین آورد.. چشمهایش روی آستینهای تاخوردهی او مکث کردند، شاید جزئیات کوچکی بودند، اما نگاه دخترک بیش از آنچه تصور میکرد رویشان مانده بود.. جوزف متوجه نگاه خیره دخترک بود.. با این حال، چیزی نگفت.. فقط با همان لبخند محو نگاهش کرد، گویی فعلاً ترجیح میداد بگذارد دخترک خودش متوجه شود که از همان ابتدا هیچچیز از نگاههایش پنهان نمانده بود..
+فکر نمیکنی یکم دیر کرده باشی..؟
-اگر اختیارش دست خودم بود خیلی زودتر از اینها می رسیدم، ظاهراً بعضیها چندان با رفتن من موافق نبودن..
+پس امیدوارم دستکم ارزش این همه معطلی رو داشته باشه..
-برای من که داشت، میدونستم آخرش به دیدن تو میرسه..
سوزان خندید، خندهای که برای چند لحظه تمام آن انتظار و دلنگرانی را از صورتش کنار زد.. اما نگاهش کمی بیشتر از حد معمول روی چهرهی مرد ماند.. انگار میخواست مطمئن شود واقعاً آنجا ایستاده و قرار نیست دوباره میان جمعیت گم شود..
+با همه همینقدر خوش برخوردی یا امشب استثنا قائل شدی..؟
جوزف نگاه کوتاهی به او انداخت و لبخند محوی زد..
-بستگی داره طرف مقابلم کی باشه..
+و این یعنی من باید خوشحال باشم؟
-فکر میکنم تا همینجا هم به اندازهی کافی خوشحالی..
سوزان خندهای کرد و سرش را به نشانهی ناباوری تکان داد..
+خدای من، واقعا از خودت راضیای!
-تازه داری متوجه میشی؟
مرد با خندهی کوتاهی گفت و نگاهش را برای لحظهای روی صورت دخترک نگه داشت.. سوزان چشمی چرخاند اما نتوانست لبخندش را پنهان کند.. نگاهش را بالا آورد.. حالا فاصلهشان آنقدر کم بود که میتوانست جزئیات چهرهی مرد را در نور کم اتاق ببیند، خستگی خفیفی که پشت چشمهایش نشسته بود، موهایی که کمی از نظم افتاده بودند و آن حالت آشنای صورتش که معمولاً در حضور دیگران با غرور و خونسردی پنهانش میکرد..
جوزف دستش را جلو برد و تار مویی را از کنار گونهی دخترک کنار زد، انگشتانش لحظهای روی صورت او مکث کردند..
-عینکت کجاست..؟
+ روی میزه..
-عادت دارم وقتی باهات حرف میزنم، از پشت اون شیشهها نگام کنی..
+خب، امشب میتونی بدون واسطه نگاهم کنی..
جوزف لبخند محوی زد.. نگاهش برای لحظهای از چشمهای دخترک پایین آمد و روی لبهایش نشست..
-اینقدر مطمئنی که دلم میخواد نگاهت کنم..؟"~
"آفتاب.."
~"سوزان از حدود ده دقیقه پیش ناپدید شده بود..
نه آنقدر ناگهانی که کسی متوجه شود و نه آنقدر نامحسوس که جوزف نتواند پیدایش کند، البته پیشنهاد جوزف هم چندان بیتأثیر در ناپدید شدن دخترک نبود..
در انتهای راهرویی که به کتابخانهی قدیمی عمارت میرسید، دری نیمهباز وجود داشت.. اتاقی کمنور، با پنجرههای بلند و پردههای ضخیم زرشکی که نور ماه را به دشواری از خود عبور میدادند.. بوی چوب قدیمی و عطر ملایم کتابهای کهنه در فضای اتاق پیچیده بود و صدای موسیقی سالن اصلی، از پشت دیوارهای قطور، به صدایی دور و مبهم تبدیل شده بود..
سوزان کنار یکی از قفسه ها ایستاده بود.. عینکش را برداشته و روی میز گذاشته بود و با نوک انگشتانش لبهی یکی از کتابها را لمس میکرد هرچند حواسش به هیچ کدام از آنها نبود.. نگاهش گهگاه به سمت در میرفت و هر بار که صدایی از راهرو بلند میشد بیاختیار سرش را بر میگرداند..
با باز شدن در، لبخندی محو روی لبهایش نشست..
+چه عجب، بالاخره...
جوزف کتش را از تنش بیرون آورد و روی دستهی مبلی چرمی که در گوشهای از اتاق، نزدیک در جا خوش کرده بود انداخت.. نگاهی گذرا به اتاق انداخت و بعد چشمهایش روی دخترک بیحرکت ماند.. چند لحظه همانجا ایستاد، انگار میخواست پیش از هر چیز، تصویری را که تمام شب از دور تماشایش کرده بود، از نزدیک به خاطر بسپارد..
-اگر میدونستم اینقدر راحت قبول میکنی، زودتر پیشنهاد میدادم..
سوزان برگشت و با لبخند کوچکی که هنوز روی لب داشت به سمت دیوار نزدیک قفسهها رفت و به آن تکیه زد..
+وقتی از اول شب نگاهت اونجوری داد میزد، واقعاً دلم نیومد دست رد به سینهات بزنم..
جوزف مشغول باز کردن دکمههای سرآستین پیراهن سفیدش شد، پیراهنی که زیر جلیقهی تیرهاش پوشیده بود.. آستینها را با حرکتی آرام تا آرنج بالا زد و در همان حال چند قدم به دخترک نزدیکتر شد.. نگاهش از سوزان جدا نمیشد، انگار حتی در آن فاصلهی کوتاه هم قصد نداشت فرصت دیدن واکنشهایش را از دست بدهد..
-پس از همون اول متوجه شده بودی..؟
+چطور میشد متوجه نشد؟ البته که فهمیده بودم. تمام شب داشتم خودم رو به ندیدن میزدم..
لبخند کجی روی لبهای مرد نشست.. سرش را اندکی به یک سو خم کرد و با لحنی آمیخته به تمسخر آرامی گفت:
-باید اعتراف کنم، قانع شده بودم کلا فراموشم کردی..
سوزان خندهی آرامی کرد و نگاهش را از صورت مرد پایین آورد.. چشمهایش روی آستینهای تاخوردهی او مکث کردند، شاید جزئیات کوچکی بودند، اما نگاه دخترک بیش از آنچه تصور میکرد رویشان مانده بود.. جوزف متوجه نگاه خیره دخترک بود.. با این حال، چیزی نگفت.. فقط با همان لبخند محو نگاهش کرد، گویی فعلاً ترجیح میداد بگذارد دخترک خودش متوجه شود که از همان ابتدا هیچچیز از نگاههایش پنهان نمانده بود..
+فکر نمیکنی یکم دیر کرده باشی..؟
-اگر اختیارش دست خودم بود خیلی زودتر از اینها می رسیدم، ظاهراً بعضیها چندان با رفتن من موافق نبودن..
+پس امیدوارم دستکم ارزش این همه معطلی رو داشته باشه..
-برای من که داشت، میدونستم آخرش به دیدن تو میرسه..
سوزان خندید، خندهای که برای چند لحظه تمام آن انتظار و دلنگرانی را از صورتش کنار زد.. اما نگاهش کمی بیشتر از حد معمول روی چهرهی مرد ماند.. انگار میخواست مطمئن شود واقعاً آنجا ایستاده و قرار نیست دوباره میان جمعیت گم شود..
+با همه همینقدر خوش برخوردی یا امشب استثنا قائل شدی..؟
جوزف نگاه کوتاهی به او انداخت و لبخند محوی زد..
-بستگی داره طرف مقابلم کی باشه..
+و این یعنی من باید خوشحال باشم؟
-فکر میکنم تا همینجا هم به اندازهی کافی خوشحالی..
سوزان خندهای کرد و سرش را به نشانهی ناباوری تکان داد..
+خدای من، واقعا از خودت راضیای!
-تازه داری متوجه میشی؟
مرد با خندهی کوتاهی گفت و نگاهش را برای لحظهای روی صورت دخترک نگه داشت.. سوزان چشمی چرخاند اما نتوانست لبخندش را پنهان کند.. نگاهش را بالا آورد.. حالا فاصلهشان آنقدر کم بود که میتوانست جزئیات چهرهی مرد را در نور کم اتاق ببیند، خستگی خفیفی که پشت چشمهایش نشسته بود، موهایی که کمی از نظم افتاده بودند و آن حالت آشنای صورتش که معمولاً در حضور دیگران با غرور و خونسردی پنهانش میکرد..
جوزف دستش را جلو برد و تار مویی را از کنار گونهی دخترک کنار زد، انگشتانش لحظهای روی صورت او مکث کردند..
-عینکت کجاست..؟
+ روی میزه..
-عادت دارم وقتی باهات حرف میزنم، از پشت اون شیشهها نگام کنی..
+خب، امشب میتونی بدون واسطه نگاهم کنی..
جوزف لبخند محوی زد.. نگاهش برای لحظهای از چشمهای دخترک پایین آمد و روی لبهایش نشست..
-اینقدر مطمئنی که دلم میخواد نگاهت کنم..؟"~
"آفتاب.."
- ۵۳۸
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط