Part³...
Part³...
~"وقتی سرانجام از هم فاصله گرفتند، فاصلهشان همچنان به چند سانتیمتر محدود میشد.. سوزان هنوز دستش را پشت گردن مرد نگه داشته بود و نگاهش، میان چشمها و لبهای او سرگردان مانده بود.. جوزف لبخند کوچکی زد، انگشت شستش را بهآرامی گوشهی لب دخترک کشید...
دخترک لبخند محوی زد سرش را به شانهی او تکیه داد.. جوزف دستش را روی کمرش نگه داشت و نگاه کوتاهی به پنجره انداخت.. نور ماه از لابهلای پردهها روی کف چوبی اتاق افتاده بود و سایهی قفسهها را تا نزدیکی پایشان کشانده بود..
سوزان به یقهی پیراهن جوزف خیره مانده بود.. بوی آشنای عطرش را نفس میکشید و با انگشتانش بیهدف پارچهی لباس او را لمس میکرد.. دلش میخواست چیزی بگوید چیزی که بتواند تمام آنچه را در دلش جمع شده بود توضیح دهد، اما هیچ جملهای به اندازهی کافی ساده نبود که بتواند آن را بیآنکه بغضی در صدایش بنشیند به زبان بیاورد..
چند لحظه در سکوت گذشت.. از سالن صدای تشویق و بعد تغییر موسیقی به گوش رسید، اما حال اتاق بوی غم میداد.. سوزان سرش را بلند کرد و به چشمهای جوزف خیره شد..
دستش را بالا آورد و روی گونهی مرد گذاشت.. انگشت شستش را آرام روی پوست صورت او حرکت داد و نگاهش برای مدتی طولانی روی چشمهایش ماند..
+ میدونم یه روزی از کنارم رد میشی، جوزف... درست مثل تمام آدمهایی که هر روز از کنارت میگذرن.. شاید حتی چشمهات برای لحظهای روی صورتم مکث کنن، اما دیگه چیزی از من به خاطرت نیاد... و تو بیاعتنا به راهت ادامه بدی، بیخبر از اینکه همین چند قدم فاصله برای من چقدر سنگینه..
لبخند محوی زد و نگاهش را به دستهایشان دوخت..
+ اون روز تو حتی نمیفهمی کسی که از کنارت گذشت، هنوز تمام اون لحظههایی رو که تو به سادگی پشت سر گذاشتی، با خودش حمل میکنه... هنوز صدات رو به خاطر داره، هنوز از بین تمام آدمها دنبالت میگرده و هنوز-...
بغض لحظهای به گلویش چنگ زد.. پس انگشتانش را دور دست جوزف محکمتر بست و دوباره سر بلند کرد..
+ میشه یک بار دیگه همدیگه رو ببوسیم..؟ بذار امشب تا جایی که میتونم ازت سیراب بشم، جوزف... از بوسههات، از گرمای آغوشت... چون میدونم یه روزی سهم من از تو، عبور بیاعتنات از کنارمه؛ و من میمونم و حسرت لبهایی که دیگه حتی جرئت خواستنشون رو ندارم..."~
"آخرین سهمِ من از تو، آفتاب.."
~"وقتی سرانجام از هم فاصله گرفتند، فاصلهشان همچنان به چند سانتیمتر محدود میشد.. سوزان هنوز دستش را پشت گردن مرد نگه داشته بود و نگاهش، میان چشمها و لبهای او سرگردان مانده بود.. جوزف لبخند کوچکی زد، انگشت شستش را بهآرامی گوشهی لب دخترک کشید...
دخترک لبخند محوی زد سرش را به شانهی او تکیه داد.. جوزف دستش را روی کمرش نگه داشت و نگاه کوتاهی به پنجره انداخت.. نور ماه از لابهلای پردهها روی کف چوبی اتاق افتاده بود و سایهی قفسهها را تا نزدیکی پایشان کشانده بود..
سوزان به یقهی پیراهن جوزف خیره مانده بود.. بوی آشنای عطرش را نفس میکشید و با انگشتانش بیهدف پارچهی لباس او را لمس میکرد.. دلش میخواست چیزی بگوید چیزی که بتواند تمام آنچه را در دلش جمع شده بود توضیح دهد، اما هیچ جملهای به اندازهی کافی ساده نبود که بتواند آن را بیآنکه بغضی در صدایش بنشیند به زبان بیاورد..
چند لحظه در سکوت گذشت.. از سالن صدای تشویق و بعد تغییر موسیقی به گوش رسید، اما حال اتاق بوی غم میداد.. سوزان سرش را بلند کرد و به چشمهای جوزف خیره شد..
دستش را بالا آورد و روی گونهی مرد گذاشت.. انگشت شستش را آرام روی پوست صورت او حرکت داد و نگاهش برای مدتی طولانی روی چشمهایش ماند..
+ میدونم یه روزی از کنارم رد میشی، جوزف... درست مثل تمام آدمهایی که هر روز از کنارت میگذرن.. شاید حتی چشمهات برای لحظهای روی صورتم مکث کنن، اما دیگه چیزی از من به خاطرت نیاد... و تو بیاعتنا به راهت ادامه بدی، بیخبر از اینکه همین چند قدم فاصله برای من چقدر سنگینه..
لبخند محوی زد و نگاهش را به دستهایشان دوخت..
+ اون روز تو حتی نمیفهمی کسی که از کنارت گذشت، هنوز تمام اون لحظههایی رو که تو به سادگی پشت سر گذاشتی، با خودش حمل میکنه... هنوز صدات رو به خاطر داره، هنوز از بین تمام آدمها دنبالت میگرده و هنوز-...
بغض لحظهای به گلویش چنگ زد.. پس انگشتانش را دور دست جوزف محکمتر بست و دوباره سر بلند کرد..
+ میشه یک بار دیگه همدیگه رو ببوسیم..؟ بذار امشب تا جایی که میتونم ازت سیراب بشم، جوزف... از بوسههات، از گرمای آغوشت... چون میدونم یه روزی سهم من از تو، عبور بیاعتنات از کنارمه؛ و من میمونم و حسرت لبهایی که دیگه حتی جرئت خواستنشون رو ندارم..."~
"آخرین سهمِ من از تو، آفتاب.."
- ۳۱۲
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط