جنگل آشفته و وردی که فراموش نشد

🌌 «جنگل آشفته و وردی که فراموش نشد»

باد سرد از میان درختان بلند جنگل «هارول» می‌وزید. نورِ غروب از میان برگ‌های زرد و بنفش نفوذ کرده بود و سایه‌ها را روی خاک نم‌دار می‌رقصاند. آمبر بلک، با ردای مشکی بلندش، ایستاده بود روی راه باریکی که به دل تاریکی می‌رفت—چوب جادویش در دست، قلبش پر از خاطره.

او از دفتر خاطرات Sirius، پدرش، فهمیده بود که روزی این جنگل میزبان طلسمی ممنوعه بوده—طلسمی که زمان را برای یک قلب شکسته متوقف می‌کرد.

«اگر لحظه‌ای از دست برود، چطور باید آن را پس گرفت؟»
آمبر نجوا کرد و چوبش را بالا گرفت.
طلسمی قدیمی که دیگر کسی یادش نمی‌آمد... ولی خون بلک‌ها آن را از یاد نبرده بود.

نور طلایی از نوک چوب‌دستی‌اش بیرون جهید، مارپیچ و شعله‌گون. درختان به لرزه افتادند، زمین ترک خورد، و برگ‌ها در هوا معلق شدند. سایه‌ای در میان مه ظاهر شد—نه کاملاً انسان، نه کاملاً روح... پدرش، شاید؟

اما طلسم کامل نشده بود. نه به خاطر بی‌مهری، بلکه به خاطر دلی که هنوز مطمئن نبود.
آمبر نفس عمیقی کشید، چوب را پایین آورد، و با صدایی آرام گفت:
«همه چیز را فراموش نمی‌کنم، ولی شاید یاد گرفتنِ رها کردن جادوی قوی‌تری باشد.»