بخش چهارم تقوای سیاسی و اجتماعی

[بخش چهارم: تقوای سیاسی و اجتماعی]
اصل ۲۵۳۱: تقوا یعنی وقتی دوربین نیست، وقتی بازرس نیست، باز هم دستت به سمتِ بیت‌المال نلرزد.
اصل ۲۵۳۲: روزه، تمرینِ «نه» گفتن است؛ نه به نفس، نه به رشوه، نه به سفارشِ آقازاده‌ها.
اصل ۲۵۳۳: کسی که ماه رمضان و غیر رمضانش در «خدمت به مردم» فرق نکند، اوست که روزه‌اش قبول است.
اصل ۲۵۳۴: مساجد باید پایگاهِ حلِ مشکلاتِ محله باشند، نه فقط خوابگاهِ روزه‌دارانِ خسته.
اصل ۲۵۳۵: روحانیِ منبر باید صدایِ دردِ مردم باشد؛ اگر فقط از بهشت و جهنمِ آن دنیا بگوید و جهنمِ فقرِ این دنیا را نبیند، سکوت کند بهتر است.
اصل ۲۵۳۶: افطاریِ ساده یعنی سفره‌ای که در آن «تبعیض» نباشد؛ همه یک جور بخورند، از مدیرکل تا آبدارچی.
اصل ۲۵۳۷: برکتِ ماه رمضان به «سودِ بانکی» نیست، به «قرض‌الحسنه» است. بانک‌های ربوی در ماه رمضان، معابدِ جنگ با خدا هستند.
اصل ۲۵۳۸: یتیم‌نوازیِ علی(ع) فقط غذا دادن نبود، «حرمت» دادن بود. با سبدِ کالا، عزتِ فقیر را لکه‌دار نکنید.
اصل ۲۵۳۹: صدایِ شکمِ گرسنه‌ی فقیر، بلندتر از صدایِ مناجاتِ شبانه‌ی ثروتمند به گوشِ خدا می‌رسد.
اصل ۲۵۴۰: روزه‌ای که خروجی‌اش «اخلاق» نباشد، فقط صرفه‌جویی در مصرفِ مواد غذایی است.
✍️ به قلم: بهرام محمدی
🏛 دکترینِ حَـد | اتاق استراتژی
🆔 @bmlimit
🔗 انجمن دانش‌بنیان