حوالی غروب دیروز

حوالی غروب دیروز کوله بار دلخوشی هایم را از پشت میله های باران به غریب ترین خانه بخت می بردند بارانی که قدیمی ترین برگ باستانی خیالم را نوازش می داد نگاهی که از روبرو می امد طرح بغض غریبی بود که مرا از سرزمین ارزوهایم هرلحظه دورتر و دورتر می کرد !