من خودشیفته نیستم، ولی کمتر از جایگاهم را هم نمی‌پذیرم.**

من خودشیفته نیستم، ولی کمتر از جایگاهم را هم نمی‌پذیرم.**
دنبال کسی نمی‌دوم؛ هرکس بخواهد مرا ببیند، راهش را پیدا می‌کند.
خودم را تغییر نمی‌دهم تا کسی را راضی کنم، و هرکس با حضورم سازگار نباشد،
در را باز می‌گذارم و منتظر نمی‌مانم کسی به من ارزش بدهد.
من از مدت‌ها پیش ارزش خودم را می‌دانم؛ اگر حس کنم برای خودم باری شده‌ام،
بی‌آنکه برگردم، کنار می‌کشم؛ نه وابسته می‌شوم و نه می‌چسبم.
و اگر چیزی رفت، می‌گذارم برود.
تنهایی را ترجیح می‌دهم
به بودن در حضوری که آرامم نمی‌کند،
و آرامشم را ترجیح می‌دهم
به هزار رابطهٔ خسته‌کننده.
هرکس مرا شناخت، نزدیک من نمی‌شود،
و هرکس نزدیک شد، لزوماً جایگاهی در زندگی من نمی‌گیرد.
من کرامتی دارم که فروخته نمی‌شود، و دلی دارم که به خاطر هیچ‌کس از تپش نمی‌ایستد.
اگر غایب می‌شوم، نه از این است که نمی‌توانم بمانم؛
از این است که خودم برایم از هر چیزی که قدرم را نمی‌داند، ارزشمندترم.
من خودم را بالاتر از مردم نمیکنم،
فقط نمی‌گذارم هیچ‌کس مرا کمتر از آنچه هستم ببیند.