دستم به تو نمي رسد گل منی !

دستم به تو نمي رسد گل منی !
گاهی برای دیدن و چیدن چرا  کمي؟!
گرچه هميشه چشم تو لبخند مي زند
خفته در انتهاي نگاهت ولي غمي
ای حلقه ي مياني انسان-  فرشتگي
تو مرمرِ روان و بلور مجسّمي
بي شک گلي بدون تو خندان نمي شود
مثل نفس براي شکفتن دمادمي
بايد تو را دوباره نوشت و دوباره خوانْد
تو قصّه ي هبوط دل انگيز آدمي!
گاهي ولي شکسته تر از گيسوان خود
مثل کلاف زندگي ام گنگ و دَرهمي...!