اتوسا

.... اتوسا:
.... اتوسا:
بردیا:
سیزده بدر سنتی قدیمی است که با نوروز پیوندی ناگسستنی دارد و با آن همگام شده است و با بررسی تاریخ ایران نمایان می شود که این روز دیرینگی در میان ایرانیان و همه اقوام ایرانی دارد.
برپایی جشنها و آیینهای ویژه روز سیزدهم نوروز ریشه باستانی، تاریخی دارد و نقطه اوج ایام نوروزی است.
همان طور که پیشینه ی جشن نوروز را از زمان جمشید می دانند درباره ی سیزده بدر هم روایت هست که:
.
«جمشید، شاه پیشدادی، روز سیزده نوروز را در صحرای سبز و خرم خیمه بر پا می کند و بارعام می دهد و چندین سال متوالی این کار را انجام می دهد که در نتیجه این مراسم در ایران زمین به صورت سنت و آیین درمی آید و ایرانیان از آن پس سیزده بدر را بیرون از خانه در کنار چشمه سارها و دامن طبیعت برگزار می کنند.»
سیزده‌بدر، سه دلیل شناخته‌شده دارد. یکی اینکه آخرین روز جشن‌های نوروزی است و همانگونه که پیش از این گفته شد، سابقه‌ای دست کم چهار هزار ساله دارد.
دلیل دوم در این است که در این روز عملن نیمسال دوم زراعی آغاز می‌شده است.
سومین دلیل چنین است که سیزدهم فروردین، نخستین «تیشتر روز» سال است. در این روز، مردمان ایرانی برای نیایش و گرامی داشت تیشتر،
ایزد باران‌آور و نوید‌بخش سال نیک،
به کشتزارها و مزارع خود می‌رفته و در زمین تازه‌روییده و سرسبز و آکنده از انبوه گل‌ها و گیاهان صحرایی،
به شادی و ترانه‌سرایی و پایکوبی می‌پرداخته‌اند و از گردآوری سبزه‌های صحرایی و پختن آش و خوراکی‌های ویژه غافل نمی‌شدند. به سخن دیگر،
سیزده‌بدر از نسخه‌های جشن‌های تیرگان و آبریزگان است.
از آیین های باستانی و عمومی سیزده بدر می توان گره زدن سبزه و گشودن آن، بخت گشایی و... را نام برد.
علاوه بر این ها آیین های سیزده بدر مانند چهارشنبه سوری و نوروز، پر شمار، زیبا و دوست داشتنی است، بازی های گروهی، ترانه ها و رقص های دسته جمعی، گردآوری گیاهان صحرایی، خوراک پزی های عمومی، بادبادک پرانی، سوارکاری، نمایش های شاد، هماوردجویی جوانان، آب پاشی و آب بازی بخشی از این آیین هاست که ریشه در باورها و فرهنگ اساطیری دارند.
از جمله شادی کردن و خندیدن به معنی فروریختن اندیشه های پلید و تیره، روبوسی نماد آشتی،
به آب سپردن سبزه ی سفره ی نوروزی نشانه ی هدیه دادن به ایزد آب «آناهیتا» و گره زدن علف برای شاهد قرار دادن مادر طبیعت در پیوند میان زن و مرد،
ایجاد مسابقه های اسب دوانی که یادآور کشمکش ایزد باران و دیو خشک سالی است.
ریشه اعتقاد به شوم بودن و نحسی عدد سیزده مشخص نیست ؛
اما آن چه روشن است این است که ایرانیان، بر خلاف اروپائیان و تازیان سیزده را شوم نمی دانسته اند و اتفاقا روز سیزده هر ماه برایشان روزی گرامی بوده است .
ایرانیان باستان هر روز از ماه را به نامی می خوانند و سیزدهمین روز ماه ، « تیر۷ » نامیده می شود و « تیر » نام فرشته ای عزیز و نام ستاره ای بزرگ و نورانی و خجسته است.
بنابراین سیزده نمی تواند نحس باشد.
ایرانیان قدیم نیز پس از دوازده روز جشن گرفتن و شادی کردن که به یاد دوازده ماه سال است،
روز سیزدهم نوروز را که روز فرخنده ای است به باغ و صحرا می رفتند و شادی می کردند و در حقیقت با این ترتیب رسمی بودن دوره نوروز را به پایان می رسانیدند.
دروغ سیزده تاریخ مشخصی ندارد که چه زمانی وارد این آیین کهن شده ..
اما بی شک ایرانیان مردمانی بودن که از دروغ بیزار بودن و دروغ را کاری نکوهیده می پنداشتند و این رسم گویا به تقلید از دروغ روز نخست آوریل در کشورهای اروپایی به ایران نیز کشیده شده است.
ایرانیان همیشه همگام با راستی بوده اند و از پیامبر آریایی زرتشت تا داریوش بزرگ همه و همه در کتیبه ها و هم چنین در اوستا و گاتاها دروغ را ناشایست خانده اند .