دلی کز تو سوزد، چه باشد دوایش

دلی کز تو سوزد، چه باشد دوایش
چو تشنه تو باشد، که باشد سَقایش

به درد و به زاری، به اندوه و خواری
عجب چند داری برونِ سرایش؟

مَها، از سرِ او چو تو سایه بردی
چه سود و چه راحت ز سایه هُمایش؟

‌