چه تنهایم در این غربت خدایا آشیانمکو

چه  تَنهایَم  دَر این غُربَت  خُدایا  آشیانَم کو؟
کُجا روکرده ای ایجان شَب وسَروِ روانَم کو؟
شَبی در پیشِ رو دارَم ولی پُرظُلمت ودِهَشَت
دراین دِهشَت سَرای غَم به کِشتی بادِبانم کو؟
چرا  این  سینه  دِلگیر و فقط  آلاله می چینَد
شُده ظُلمت  سَرای  غَم  بِجُز  بارِ   گِرانَم  کو؟
گِرفته لَرزه ای بَر تَن تَبِ جانسوزِ و جانکاهی
صِدای شیهه ی  اَسب و نوای  باغِبانم  کو ؟
زِهَرسو میرِسَد وَحشَت شَبِ بی پَرده و رُسوا
شُده خاموشی و ظُلمَت نِشانِ کهکِشانم کو؟
از این بازی دِگَر سیرَم ، عَجَب  دالانِ  تاریکی
سیاهی در سیاهی ها  شَب و بادِ وَزانَم کو؟