یه آدمایی هستن که وقتی حالشون خوبه هیچ سراغی ازت نمیگیرن اما همینکه یه ...

.
یه آدمایی هستن که وقتی حالشون خوبه هیچ سراغی ازت نمی‌گیرن اما همین‌که یه دردسَری براشون درست شد میان کلی تحویلت میگیرن و تو براشون میشی سنگِ‌صبور و مَحرم‌راز و بهترین‌دوست!
اینجاست که باید دو تا گوش آماده و یه اعصابِ آروم برای شنیدنِ درد و دلاشون مُهیا کنی تا یه ریز حرف بزنن و هرچی درد و غصه دارن بریزن رو دلت و آروم بشن...
این وسط یه احوال‌پرسیِ خشک حالی هم با تو نمی‌کنن و فقط از مشکلاتِ خودشون میگن و فکر‌میکنن لاینحل‌ترین مشکلِ دنیا مالِ اوناست؛
توام با اینکه حالت زیاد رو‌ به راه نیست و نمیدونی الان باید به درد و دلای اونا گوش بدی یا با خودت دو دوتا چهارتا کنی و ببینی کدوم گرفتاریت غیرقابل حل‌تره و چطور میتونی به زندگیت سر و سامون بدی، ولی باز برای هر حرفشون سر تکون میدی و وسطِ حرفاشون هی میگی "خُب" تا بفهمن حواسِ پرتت بهشون هست و داری کلی غصه‌شون رو میخوری!
اونا هی میگن و سبک میشن و تو هی منتظری که یه بار هم حالِ خودتو بپرسن و بگن از خودت بگو؟ رو به راهی؟
اما همین که دلت رو سیاه کردن و
سر درد انداختن به جونت یه نگاهی به ساعتشون میندازن و میگن برم که دیرم شد!
اونوقت تو می‌مونی و یه اعصابِ بهم‌ریخته تر از قبل...
به اینطور آدما باید گفت:
دوستِ محترم من انسانم!
محلِ تخلیه انرژیِ منفی و احساساتِ بدِ تو نیستم که اینطوری خودتو خالی میکنی و میری...!
#این_متن_مخاطب_خاص_ندارد