برگزیده ای از وصیت نامه مدافع حرم بیبی زینب (س) شهیدمحمد

برگزیده ای از وصیت نامه مدافع حرم بیبی زینب (س) شهیدمحمد حسین (رسول) خلیلی که در 27 آبان در نزدیکی حرم حضرت رقیه(س) به دست وهابیون تکفیری به مقام رفیع شهادت نائل شد.
با نام خداوند رحمان و رحیم و مهربان که در حق بنده حقیر از هیچ چیزی کم نگذاشته و سلام و درود به محضر صاحب عصر و زمان(عج) و روح پاک امام راحل و رهبر عالم تشیع و اسلام قاعدنا آیت الله سید علی خامنه ای و روح پاک تمام شهدای اسلام بخصوص
سیدالشهدا که جانها همه فدای آن بزرگوار.
به موجب ایه شریفه
کل نفش ذائقت الموت تمامی موجودات از چشیدن شربت مرگ ناگزیر بوده و حیاط ابدی منحصر به ذات اقدس باریتعالی میباشد.
این دنیا با تمامی زیبایی ها و انسانهای خوب و نیکوی آن محل گذر است نه وقوف و ماندن و تمامی ما باید برویم و راه این است زود یا دیر فرقی نمیکند اما چه بهتر زیبا برویم.
پدر و مادر عزیزم که سلام و درود خداوند بر شما باد از شما کمال قدردانی را دارم که مرا با محبت اهل بیت(ع) و راه ایشان و در کمال صبر و عاشقانه بزرگ کردید و همیشه کمک حال من بودید از شما عذرخواهی میکنم و سرافکنده که فرزندی خوب برای شما نبودم و در حق شما انچنان که باید خوبی نکردم از شما میخواهم که مرا حلال کنید.

خدا را شکر میکنم که خدا به من لیاقت داد و مرا به این کشتی نجات راه داد.
در حق این فرزند حقیرتان دعا کرده و از خداوند بخواهید که او را ببخشد و این قربانی را در راه خود بپذیرد.
میدانم که شما ناراحت نیستید زیرا هیچ راهی بهتر از این راه نیست و این را شما به من آموخته اید و این همیشه آرزوی دیرینه من بوده که خدا عاقبت مرا با شهادت در راهش ختم بخیر گرداند.
خوش ندارم این شادمانی را با لباس سیاه و غمگین ببینم غم اگر هست برای بیبی جان حضرت زینب(س) باید باشد.
اشک و آه و ناله اگر هست برای اربابمان اباعبدالله الحسین(ع) باید باشد و اگر دلتان گرفته روضه ایشان را بخوانید که منم که دلم برای روضه ارباب و خانم جان تنگ است. اما چه خوشحالی بالاتر از اینکه فدایی راه این بزرگواران و اساس وجودی ما شویم پس غمگین مباشید.
رفقا دوستان و همکاران و همنشینان عزیزم که شاید بیشترین اوقات زندگیم را در کنار شما بودم خداوند را شاکرم که در رفاقت هم به من لطف عطا کرده که دوستان و همنشینانی به خوبی شما عطا فرموده تا تکمیل کننده و یاری دهنده من باشد و از شما ملتمسانه خواهانم که مرا عفو کنید. مرا ببخشید و برایم بسیار دعا کنید و در روضه های ارباب و روضه های اهلبیت(ع) مرا فراموش نکنید.
خنک آن روز که پرواز کنم بر دوست
به امید سر کویش پروبالی بزنم
من به خود نامدم اینجا که به خود باز روم
آنکه اورد مرا باز برد تا وطنم
مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک
چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم.
و اما
پناه میبرم به خداوند مهربان و از او میخواهم که بر من سخت نگیرد.
نماز شب اول قبر و دعا برایم را فراموش نکنید.....
پناه میبرم به خدا و پناه میبرم به خدا و از او میخواهم بر من سخت نگیرد و برایم بسیار دعا کنید بسیار.