باد از مـــویت رضاخـــانی لچک برداشــــته

باد از مـــویت رضاخـــانی لچک برداشــــته
پشت ِ ابرت ماه ِ مشـــروطه سرک برداشـته

سرخی ِ لبهای ِ شیرینت حسـودش کرده است
هر انــاری را اگـــر دیـدی ترک برداشــته

آنچنان زیبــــا و جـــذابی که حتا آینـــــــه
سرمـــه دانت در بغــل، میل ِ بزک برداشته

آنقدر شعری که نیمــا غرق در چشــمان تو
خســته دست از " آی آدمهـا کمک" برداشته

نه به سوهان خنده هـــایت نه به اخم ِ گونه ات
که از آن دریــــاچه ی ِ قم هم نمک برداشته

از هر انگشــتت هنر می بارد و رنگین کمان
خـم شده از لاک ِ تو یک ناخـنک برداشـته

بس که بوسیـدم تو را هر بار داغ و دزدکی
صفحه ی ِ مانیـتورم چندی ست لک برداشته

مطمئن هســـتم میایی باز هم در خواب ِ من
خـــانه ام را باز عطــر ِ قـاصدک برداشته

این غزل را من سرودم یا تو با خود گفتـه ای؟
عشـق هم این روزها دیــوانه شک برداشته!

بامدادتون بخیر پر از بوی عطر این گلها