نمیبخشمت p.6
و آن موقع بود که ایتاچی حدقهٔ خالی چشمش را دید. حفرهای تاریک که خون از آن پایین میخزید، خطی باریک روی گونه، مثل امضای دانزو بر پیکر کسی که ایتاچی بیشتر از جانش دوستش داشت. و در یک آن، همه چیز در ذهن ایتاچی از خشم کاملاً سیاه شد.
---
«کی؟!» فریاد زد، و صدایش چیزی را در هوای غروب شکست. «کی این کارو باهات کرد؟ پدرم بود؟!»
من هرگز ایتاچی را اینطور ندیده بودم. نمیدانستم چه انتظاری داشتم، اما این نبود. من انتظار ناامیدی را داشتم، انتظار سکوتی سنگین، شاید حتی نوعی دلسوزیِ آرام. اما فراموش کرده بودم که ایتاچی شینوبیای است پر از حس درستکاری؛ کسی که دنیا را نه با کناره گرفتن، که با عمل کردن معنا میکند. او میخواست اوضاع را درست کند، و این نیاز چنان از چشمانش زبانه میکشید که من قدرت روان او را یکباره به یاد آوردم ــ قدرتی که دست کم گرفته بودمش، و از این بابت شرمنده بودم.
روبهرویش ایستاده بودم، کاملاً خسته. نه از سم ــ که خوشبختانه از زمانی که فلج از بین رفته بود، هنوز هیچ مشکلی جز زنگ زدن گوشهایم برایم ایجاد نکرده بود ــ بلکه از آسودگی. از تمام اعصابی که برای واکنش ایتاچی در خودم جمع کرده بودم، حالا که فرو ریخته بودند. و این آسودگی بود که او عصبانی بود. خشم او، غریبترین آرامش ممکن را به من داد.
به او گفتم: «دانزو.»
و دیدم که با شنیدن این اسم، چیزی در بدن ایتاچی فروکش کرد. شعلهاش خاموش نشد، اما تغییر شکل داد؛ از انفجار به سوزشی آرام و عمیق.
«ایتاچی...»
«شیسویی...» ایتاچی زمزمه کرد، و اسمم روی لبهایش مثل دعایی بود که از ته چاه میآمد.
گفتم: «ایتاچی، حالا همه چیز به خودت بستگی دارد. قبیله و همه چیز.»
«منظورت چیست؟» مکثی کوتاه، و بعد با لحنی که بیشتر شبیه فرمان بود تا سؤال: «تسلیم نمیشوی، نه؟»
«نه.» سرم را پایین انداختم، اما نه از شرم. از سنگینیِ حقیقتی که میخواستم به او بدهم. «معلومه که نه. میخواهم در کنارت به صلح برسم. میخواهم در کنارت بایستم و دنیایی جدید بدون جنگ بسازم. میخواهم وقتی اولین هوکاگهٔ اوچیها شدی، دست راستت باشم.»
به او نگاه کردم. ایتاچی هرگز در دام گنجوتسویی که در نبرد از چشمانم پرتاب میشد نمیافتاد ــ چشمانش برای این نیرنگها تیزتر از آن بود. اما این بار، نبرد نبود. این بار، وقتی فهمید که قرار است چه کار کنم، خودش را کاملاً به من سپرد. شارینگانم را روشن کردم، و به جای آنکه چیزی بگویم، گنجوتسویی روی او انداختم که هر اتفاقی را که از زمان ملاقات با دانزو افتاده بود، به او نشان میداد.
دانزو.
شوگرو.
ریشه.
سم.
مرگِ اجتنابناپذیرِ من.
و همه چیز در دنیای ایتاچی ، به سیاهی کشیده شد.
---
مار.
گوسفند.
میمون.
گراز.
اسب.
ببر.
اگر بارها و بارها تکرار میکرد، دیوانه میشد.
مار.
گوسفند.
میمون.
گراز.
اسب.
ببر.
این نمیتواند اتفاق بیفتد. این نمیتواند اتفاق بیفتد.
«ایتاچی...» صدای شیسویی را از دور شنید، انگار که از آن سوی مه فرامیخواندش. نمیفهمید کجاست. و سپس، در جایی عمیق، عمیق در ضمیر ناخودآگاهش، این درک را یافت که باید به هر قیمتی، هر کاری که از دستش برمیآید، با زمانی که برایش باقی مانده انجام دهد.
او یک قدم به جلو برداشت. سپس قدم دیگری. و پاهایش را مجبور کرد تا به سمت این مرد روبهرویش حرکت کنند ــ کسی که آنقدر آرزویش را داشت، کسی که میخواست برای همه چیز در کنارش باشد. و بعد، ناگهان، انگار که بدنش پیش از ذهنش تصمیم گرفته باشد، به عقب برگشت، بر خودش مسلط شد، و به سمت آغوش او دوید. با او برخورد کرد. دستانش را دور گردنش انداخت و او را به خود نزدیک و نزدیکتر و نزدیکتر کشید.
او را محکم گرفته بودم. آنقدر محکم پشتش را گرفته بودم که میترسیدم لهش کنم. عشقی که از قلبم جاری میشد، فراتر از این دنیا بود؛ چیزی که نه تمرینها میتوانستند مهارش کنند، نه مأموریتها، نه حتی مرگی که در رگهایم زمزمه میکرد.
«ایتاچی، به من نگاه کن.»
او امتناع کرد. فقط مرا محکمتر در آغوش گرفت. صورتش را در انحنای گردنم فرو برد، و نفسش گرم و لرزان روی پوستم نشست. انگار که اگر نگاه کند، طلسم بشکند. انگار که اگر نگاه کند، مجبور شود حقیقت را باور کند.
«تاچی...»
با شنیدن اسم مستعارش، به من نگاه کرد. هنوز شارینگانم روشن بود، و عمیقاً به چشمانش نگاه میکردم، به دنبال چیزی که میدانستم از قبل آنجاست. انگشتم را زیر چانهاش گذاشتم و سرش را به سمت صورتم خم کردم. از او پرسیدم: «میتوانم دوباره تو را به دام بیندازم؟ لطفاً؟»
ایتاچی سر تکان داد.
.
..
---
«کی؟!» فریاد زد، و صدایش چیزی را در هوای غروب شکست. «کی این کارو باهات کرد؟ پدرم بود؟!»
من هرگز ایتاچی را اینطور ندیده بودم. نمیدانستم چه انتظاری داشتم، اما این نبود. من انتظار ناامیدی را داشتم، انتظار سکوتی سنگین، شاید حتی نوعی دلسوزیِ آرام. اما فراموش کرده بودم که ایتاچی شینوبیای است پر از حس درستکاری؛ کسی که دنیا را نه با کناره گرفتن، که با عمل کردن معنا میکند. او میخواست اوضاع را درست کند، و این نیاز چنان از چشمانش زبانه میکشید که من قدرت روان او را یکباره به یاد آوردم ــ قدرتی که دست کم گرفته بودمش، و از این بابت شرمنده بودم.
روبهرویش ایستاده بودم، کاملاً خسته. نه از سم ــ که خوشبختانه از زمانی که فلج از بین رفته بود، هنوز هیچ مشکلی جز زنگ زدن گوشهایم برایم ایجاد نکرده بود ــ بلکه از آسودگی. از تمام اعصابی که برای واکنش ایتاچی در خودم جمع کرده بودم، حالا که فرو ریخته بودند. و این آسودگی بود که او عصبانی بود. خشم او، غریبترین آرامش ممکن را به من داد.
به او گفتم: «دانزو.»
و دیدم که با شنیدن این اسم، چیزی در بدن ایتاچی فروکش کرد. شعلهاش خاموش نشد، اما تغییر شکل داد؛ از انفجار به سوزشی آرام و عمیق.
«ایتاچی...»
«شیسویی...» ایتاچی زمزمه کرد، و اسمم روی لبهایش مثل دعایی بود که از ته چاه میآمد.
گفتم: «ایتاچی، حالا همه چیز به خودت بستگی دارد. قبیله و همه چیز.»
«منظورت چیست؟» مکثی کوتاه، و بعد با لحنی که بیشتر شبیه فرمان بود تا سؤال: «تسلیم نمیشوی، نه؟»
«نه.» سرم را پایین انداختم، اما نه از شرم. از سنگینیِ حقیقتی که میخواستم به او بدهم. «معلومه که نه. میخواهم در کنارت به صلح برسم. میخواهم در کنارت بایستم و دنیایی جدید بدون جنگ بسازم. میخواهم وقتی اولین هوکاگهٔ اوچیها شدی، دست راستت باشم.»
به او نگاه کردم. ایتاچی هرگز در دام گنجوتسویی که در نبرد از چشمانم پرتاب میشد نمیافتاد ــ چشمانش برای این نیرنگها تیزتر از آن بود. اما این بار، نبرد نبود. این بار، وقتی فهمید که قرار است چه کار کنم، خودش را کاملاً به من سپرد. شارینگانم را روشن کردم، و به جای آنکه چیزی بگویم، گنجوتسویی روی او انداختم که هر اتفاقی را که از زمان ملاقات با دانزو افتاده بود، به او نشان میداد.
دانزو.
شوگرو.
ریشه.
سم.
مرگِ اجتنابناپذیرِ من.
و همه چیز در دنیای ایتاچی ، به سیاهی کشیده شد.
---
مار.
گوسفند.
میمون.
گراز.
اسب.
ببر.
اگر بارها و بارها تکرار میکرد، دیوانه میشد.
مار.
گوسفند.
میمون.
گراز.
اسب.
ببر.
این نمیتواند اتفاق بیفتد. این نمیتواند اتفاق بیفتد.
«ایتاچی...» صدای شیسویی را از دور شنید، انگار که از آن سوی مه فرامیخواندش. نمیفهمید کجاست. و سپس، در جایی عمیق، عمیق در ضمیر ناخودآگاهش، این درک را یافت که باید به هر قیمتی، هر کاری که از دستش برمیآید، با زمانی که برایش باقی مانده انجام دهد.
او یک قدم به جلو برداشت. سپس قدم دیگری. و پاهایش را مجبور کرد تا به سمت این مرد روبهرویش حرکت کنند ــ کسی که آنقدر آرزویش را داشت، کسی که میخواست برای همه چیز در کنارش باشد. و بعد، ناگهان، انگار که بدنش پیش از ذهنش تصمیم گرفته باشد، به عقب برگشت، بر خودش مسلط شد، و به سمت آغوش او دوید. با او برخورد کرد. دستانش را دور گردنش انداخت و او را به خود نزدیک و نزدیکتر و نزدیکتر کشید.
او را محکم گرفته بودم. آنقدر محکم پشتش را گرفته بودم که میترسیدم لهش کنم. عشقی که از قلبم جاری میشد، فراتر از این دنیا بود؛ چیزی که نه تمرینها میتوانستند مهارش کنند، نه مأموریتها، نه حتی مرگی که در رگهایم زمزمه میکرد.
«ایتاچی، به من نگاه کن.»
او امتناع کرد. فقط مرا محکمتر در آغوش گرفت. صورتش را در انحنای گردنم فرو برد، و نفسش گرم و لرزان روی پوستم نشست. انگار که اگر نگاه کند، طلسم بشکند. انگار که اگر نگاه کند، مجبور شود حقیقت را باور کند.
«تاچی...»
با شنیدن اسم مستعارش، به من نگاه کرد. هنوز شارینگانم روشن بود، و عمیقاً به چشمانش نگاه میکردم، به دنبال چیزی که میدانستم از قبل آنجاست. انگشتم را زیر چانهاش گذاشتم و سرش را به سمت صورتم خم کردم. از او پرسیدم: «میتوانم دوباره تو را به دام بیندازم؟ لطفاً؟»
ایتاچی سر تکان داد.
.
..
- ۳.۵k
- ۰۵ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط