زمستان بی بهار

زمستان بی بهار

شاعر محمد کشوری

در تنهائیم با کودک درونم کلاغ پر بازی میکنم
لاغ پر
گنجشک پر
وفا پر
صداقت پر
عشق هم پر
کاش میشد تنهائی من هم پر در بیاورد و بپرد
و دلتنگی ها و غصه هایم
یاس ها و پونه های باغچه هم میخواهند بپرند
زیرا دلتنگ بلبل شده اند
بلبلی که بی وفا شده و دیگر از آنها و باغچه یادی نمیکند
در ایستگاه متروک انتظار،بلند بلند فریاد میکشم و مینالم
تو میدانی برای چه؟؟
زیرا تنها صداست که میماند
از دست ایام سپری شده روزگار که فقط دردهایش برای آدمی باقی میماند
دور تا دور کلبه ی تنهائیم نیلوفر کاشته ام
میخواهم با نیلوفر ها قد بکشم
تا آسمان ،نزدیک ستاره ها
میخواهم برای باقی ساعات مانده از عمرم نقشه هایی تازه و نو بکشم
دیگر خسته شده ام از تکرار و از بازی بی رحم روزگار
قاصدک هم خیلی وقت است
خبری برایم نمیاورد از یار
دلم با گذر هر ثانیه میشود از دلتنگی سر شار
غم و غصه ها اندکی فراموشم نمیکنند انگار
و به سویم میایند خلوار خلوار
هیچکس نیست بداند چه ها کشیده ام و چه زخم هایی خورده از روزگار
مانده ام در زمستان نا امیدی و تنهائی
زمستانی که هیچوقت نخواهد شد بهار
مگر با آمدن یار.