نشئه ٔعافیتم ، تاب و توانم خالی است

نشئه ٔعافیتم ، تاب و توانم خالی است
رود هستم ولی از رود ، روانم خالی است

گُر نگیرد فلک از آتشِ برخاسته ام
مثل یک شعله ٔشمعم ، فورانم خالی است

نه برآشفتگیِ باد ، نه جولانِ جنون
جنبشی سرد و حقیرم هیجانم خالی است

عافیت ؛ ذاتِ خطر-کیشِ مرا خوابانده
از خروشندگیِ خون ، شریانم خالی است

آه ای گمشده در منحنیِ شرمِ غلاف !
ذهنم از این که تو را تیغ بدانم ، خالی است

هر زمان خواستم آغاز کنم جولان را
دیده ام شرم-زده ، سفرهٔ نانم خالی است

من بهارِ خطرم زخم ، گلِ باغ من است
جای دشتی که در آن گل بِنِشانم خالی است

من صدایی خفه ام پر شده ام از فریاد
نیست گوشی که مرا بشنود ؛ آنم خالی است

بشکن این مَسخِ مرا معجزهٔ موعودم !
دستم از هر چه که خود را بِرَهانم خالی است

بَرکن از ریشه مرا تا ببرد باد ، مرا
آنچنانی که بگویند ؛ نشانم خالی است

با تو خوشحالیِ جامی ست به سرشاری ها
با من اندوهِ جهان است و جهانم خالی است .