نئواسمپرسیونیسم، که با نام "پوئنتیلیسم" یا "نقطه‌چینی" هم

نئواسمپرسیونیسم، که با نام "پوئنتیلیسم" یا "نقطه‌چینی" هم شناخته می‌شود، جنبشی هنری بود که در اواخر قرن نوزدهم در فرانسه ظهور کرد. هنرمندان این سبک، از جمله ژرژ سورات و پل سینیاک، با الهام از یافته‌های علمی در زمینه نور و رنگ، روشی جدید در نقاشی را ابداع کردند. آن‌ها به جای ترکیب رنگ‌ها بر روی پالت، رنگ‌های خالص را به صورت نقاط کوچک و مجزا بر روی بوم قرار می‌دادند. این نقاط، هنگام نگاه کردن از فاصله دور، در چشم بیننده با هم ترکیب شده و تصویری غنی و درخشان را شکل می‌دهند.

نئواسمپرسیونیست‌ها معتقد بودند که این روش، به درخشندگی و شفافیت رنگ‌ها می‌افزاید و احساس زنده‌بودن و پویایی بیشتری به اثر هنری می‌بخشد. آن‌ها تحت تاثیر نظریات علمی مانند "نظریه رنگ" اوژن شاوول و "قوانین ادراک" میشل اوژن شورول قرار داشتند. هدف اصلی آن‌ها، رسیدن به علمی‌ترین و دقیق‌ترین شکل ممکن در نمایش نور و رنگ بود.

این سبک، واکنشی به امپرسیونیسم بود. در حالی که امپرسیونیست‌ها بر ثبت سریع برداشت آنی از نور و رنگ تمرکز داشتند، نئواسمپرسیونیست‌ها رویکردی ساختارمندتر و آگاهانه‌تر به کار خود داشتند. آن‌ها به دنبال ایجاد نظم و منطق در فرآیند نقاشی بودند.

از نمونه‌های برجسته این سبک می‌توان به "یک بعدازظهر یکشنبه در جزیره گراند ژات" اثر ژرژ سورات اشاره کرد که با دقت بسیار زیادی نقاط رنگی در آن چیده شده‌اند. پل سینیاک نیز از دیگر پیشگامان این جنبش بود که به ترویج و آموزش این تکنیک پرداخت.

نئواسمپرسیونیسم، با وجود اینکه دوران کوتاهی داشت، تأثیر قابل توجهی بر جنبش‌های هنری بعدی، به ویژه فوتوریسم و کوبیسم، گذاشت. این سبک نشان داد که علم و هنر می‌توانند در کنار هم به نوآوری‌های شگرفی منجر شوند و درک ما از نحوه دیدن و تجربه رنگ را عمیق‌تر کردند.