باید برخاست...

باید برخاست...

هر سال، پنج روز آخر ماه صفر، خانه‌ی ما شکل حسینیه به خودش می‌گیره؛
می‌شیم خادمِ خاصِ مراسم پیامبر و اهل‌بیت علیهم‌السلام؛
با روضه، با بیرق، با چای و با دل‌هایی که چند روزی مهمانِ روضه‌ی رسول خداست...

اما امسال، شرایط فرق داشت.

وقتی یاد گرفتیم که حسین(ع) فقط برای گریه کردن نیست؛ برای برخاستن است،
روضه را از خانه آوردیم به خیابان.

امسال، روضه‌های ما «کف خیابان» برگزار شد؛
جایی که باید ایستاد، باید دیده شد و باید پای آنچه به آن ایمان داریم، هزینه داد.

مامانم هر شب، بیرق امام حسین(ع) را برداشت و آمد کف خیابان.

شاید این، ساده‌ترین تصویرِ «باید برخاست» باشد؛
اینکه وقتی وقتِ ماندن در خانه نیست،
بیرق را برداری و برخیزی.

روضه اگر قرار است ما را به حسین(ع) نزدیک کند،
باید از اشک، به معرفت برسد؛
از معرفت، به غیرت؛
و از غیرت، به قیام.

باید برخاست...
هر جا که حق، غریب است.
هر جا که حقیقت، نیاز به صدا دارد.
هر جا که پرچم حسین(ع) باید برافراشته بماند.

اللهم اجعل محیای محیا محمد و آل محمد
و مماتی ممات محمد و آل محمد.



#روضه #روضه_خانگی #کف_خیابون #باید_برخاست

#اللهم_اجعل_عواقب_امورنا_خیرا بحق مهدی ان‌شاءالله 🌷