حکمت نهج البلاغه
💠حکمت 25 نهج البلاغه
🔰«وَ قَالَ (علیه السلام): يَا ابْنَ آدَمَ، إِذَا رَأَيْتَ رَبَّكَ سُبْحَانَهُ يُتَابِعُ عَلَيْكَ نِعَمَهُ وَ أَنْتَ تَعْصِيهِ، فَاحْذَرْهُ.»
ترس از خدا در فزونى نعمت ها (اخلاقى):
و درود خدا بر او، فرمود: اى فرزند آدم زمانى كه خدا را مى بينى كه انواع نعمت ها را به تو مى رساند تو در حالى كه معصيت كارى، بترس.
🔻شرح حکمت
✍️ امام عليه السلام در اين سخن حكمتآميزش به گنهكاران مغرور هشدار مىدهد و مىفرمايد: «اى فرزند آدم! هنگامى كه مىبينى پروردگارت نعمتهايش را پى در پى بر تو مىفرستد در حالى كه تو معصيت او را مىكنى از او بترس (مبادا مجازات سنگينش در انتظار تو باشد)»؛ (يَا بْنَ آدَمَ، إِذَا رَأَيْتَ رَبَّكَ سُبْحَانَهُ يُتَابِعُ عَلَيْكَ نِعَمَهُ وَ أَنْتَ تَعْصِيهِ فَاحْذَرْهُ) . گنهكاران سه دستهاند: گروهى آلودگى كمى دارند و يا اعمال نيك بسيار توأم با صفاى دل. خداوند اين گروه را در همين جهان گرفتار مجازاتهايى مىكند تا پاك شوند و پاك از جهان بروند. گروه ديگرى گناهان سنگينتر و مجازات بيشترى دارند كه خداوند به آنها فرمان توبه داده و اگر توبه نكنند در آخرت گرفتارند. گروه سومى هستند كه طغيان و سركشى را به حد اعلى رساندهاند خداوند آنها را در همين دنيا گرفتار عذاب استدراج مىكند. منظور از عذاب استدراجى اين است كه لطف و رحمت خود را از آنها مىگيرد و توفيق را از آنها سلب مىكند، ميدان را براى آنها باز مىگذارد، بلكه هر روز نعمت بيشترى به آنها مىدهد تا پشت آنها از بار گناه سنگين گردد. ناگهان مجازات سنگين و دردناكى به سراغشان مىآيد و آنها را در هم مىكوبد و به يقين مجازات در اين حالت كه در ناز و نعمت به سر مىبرند بسيار دردناكتر است. اين درست به آن مىماند كه شخصى ساعت به ساعت از شاخههاى درختى بالا برود و هنگامى كه به انتهاى آن برسد ناگهان تعادل خود را از دست بدهد و فرو افتد و تمام استخوانهايش در هم بشكند. قرآن مجيد بارها به عذاب استدراجى اشاره مىفرمايد؛ دربارۀ گروهى از امتهاى پيشين مىگويد: ما آنها را گرفتار رنج و ناراحتى ساختيم شايد بيدار شوند و تسليم گردند... ««فَلَمّٰا نَسُوا مٰا ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنٰا عَلَيْهِمْ أَبْوٰابَ كُلِّ شَيْءٍ حَتّٰى إِذٰا فَرِحُوا بِمٰا أُوتُوا أَخَذْنٰاهُمْ بَغْتَةً فَإِذٰا هُمْ مُبْلِسُونَ»؛ هنگامى كه آنچه را به آنها تذكر داده شده بود به فراموشى سپردند درهاى همه چيز (از نعمتها) را به روى آنها گشوديم تا (كاملاً) خوشحال شدند (و به آن دل بستند) ناگهان آنها را گرفتيم (و سخت مجازات كرديم) و در اين هنگام همگى مأيوس شدند»
#نهج_البلاغه
#کلام_امیر_المؤمنین
#ترس_از_خدا
#فزونی_نعمت_ها
•┈┈••••✾•🌿🌺🌺🌺🌿•✾•••┈┈•
🔰«وَ قَالَ (علیه السلام): يَا ابْنَ آدَمَ، إِذَا رَأَيْتَ رَبَّكَ سُبْحَانَهُ يُتَابِعُ عَلَيْكَ نِعَمَهُ وَ أَنْتَ تَعْصِيهِ، فَاحْذَرْهُ.»
ترس از خدا در فزونى نعمت ها (اخلاقى):
و درود خدا بر او، فرمود: اى فرزند آدم زمانى كه خدا را مى بينى كه انواع نعمت ها را به تو مى رساند تو در حالى كه معصيت كارى، بترس.
🔻شرح حکمت
✍️ امام عليه السلام در اين سخن حكمتآميزش به گنهكاران مغرور هشدار مىدهد و مىفرمايد: «اى فرزند آدم! هنگامى كه مىبينى پروردگارت نعمتهايش را پى در پى بر تو مىفرستد در حالى كه تو معصيت او را مىكنى از او بترس (مبادا مجازات سنگينش در انتظار تو باشد)»؛ (يَا بْنَ آدَمَ، إِذَا رَأَيْتَ رَبَّكَ سُبْحَانَهُ يُتَابِعُ عَلَيْكَ نِعَمَهُ وَ أَنْتَ تَعْصِيهِ فَاحْذَرْهُ) . گنهكاران سه دستهاند: گروهى آلودگى كمى دارند و يا اعمال نيك بسيار توأم با صفاى دل. خداوند اين گروه را در همين جهان گرفتار مجازاتهايى مىكند تا پاك شوند و پاك از جهان بروند. گروه ديگرى گناهان سنگينتر و مجازات بيشترى دارند كه خداوند به آنها فرمان توبه داده و اگر توبه نكنند در آخرت گرفتارند. گروه سومى هستند كه طغيان و سركشى را به حد اعلى رساندهاند خداوند آنها را در همين دنيا گرفتار عذاب استدراج مىكند. منظور از عذاب استدراجى اين است كه لطف و رحمت خود را از آنها مىگيرد و توفيق را از آنها سلب مىكند، ميدان را براى آنها باز مىگذارد، بلكه هر روز نعمت بيشترى به آنها مىدهد تا پشت آنها از بار گناه سنگين گردد. ناگهان مجازات سنگين و دردناكى به سراغشان مىآيد و آنها را در هم مىكوبد و به يقين مجازات در اين حالت كه در ناز و نعمت به سر مىبرند بسيار دردناكتر است. اين درست به آن مىماند كه شخصى ساعت به ساعت از شاخههاى درختى بالا برود و هنگامى كه به انتهاى آن برسد ناگهان تعادل خود را از دست بدهد و فرو افتد و تمام استخوانهايش در هم بشكند. قرآن مجيد بارها به عذاب استدراجى اشاره مىفرمايد؛ دربارۀ گروهى از امتهاى پيشين مىگويد: ما آنها را گرفتار رنج و ناراحتى ساختيم شايد بيدار شوند و تسليم گردند... ««فَلَمّٰا نَسُوا مٰا ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنٰا عَلَيْهِمْ أَبْوٰابَ كُلِّ شَيْءٍ حَتّٰى إِذٰا فَرِحُوا بِمٰا أُوتُوا أَخَذْنٰاهُمْ بَغْتَةً فَإِذٰا هُمْ مُبْلِسُونَ»؛ هنگامى كه آنچه را به آنها تذكر داده شده بود به فراموشى سپردند درهاى همه چيز (از نعمتها) را به روى آنها گشوديم تا (كاملاً) خوشحال شدند (و به آن دل بستند) ناگهان آنها را گرفتيم (و سخت مجازات كرديم) و در اين هنگام همگى مأيوس شدند»
#نهج_البلاغه
#کلام_امیر_المؤمنین
#ترس_از_خدا
#فزونی_نعمت_ها
•┈┈••••✾•🌿🌺🌺🌺🌿•✾•••┈┈•
- ۳۴۶
- ۲۱ بهمن ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط