گفتی:

گفتی:
با این همه شعری که از بری
به سرزمینی می مانی
که مردمانش همه شاعر اند

گفتم:
به هر مردی که لبخند میزنی
چند تن از شاعرانم کشته می شوند
و شبیه می شوم
به کشوری در آستانه ی فروپاشی.

تو اما
عاشق لبخندی
و این غم انگیز است که نمی دانی
با هر تبسمت،
باید خون شعری را گردن بگیری.