آدم باید همیشه یه کسی رو توی این زندگی کوفتی داشته باشه ک

آدم باید همیشه یه کسی رو توی این زندگی کوفتی داشته باشه که بتونه بابهونه و بی‌بهونه جلوش گریه کنه. راحت. بدون این‌که قضاوت بشه. یه کسی مثل من از سَر تنهایی میاد پیش شما که روانپزشکی. ولی نیازی به قرص و شربت نداره. شما خودت خوب می‌دونی که دارو هم ننویسی مهم نیست.» نگاهش خیره می‌شود به جایی نامعلوم. پوزخند می‌زند. «جزء تعرفه‌های بیمه نیست ولی من با جون و دل حق‌ِ ویزیتِ شما رو میدم. جرینگی.نقد.به قول خارجی‌ها کَش. شما هم عذاب وجدان نداشته باش. این پول، پول ِ بی‌کسی ما آدم‌هاست. پول تنهاییمون.شما بهش می‌گید حق مشاوره. حق روانکاوی.» مکث می‌کند. سرش را به طرفِ درِ اتاق برمی‌گرداند.دکتر هم سر می‌چرخاند.«اون بیرون، منشیتون مثلِ داور مسابقهء دو منتظره. همین که در رو باز می‌کنی و میگی سلام خانم دکتر، کورنومتر رو فشار می‌ده تا هرکی بیشتر درد و بدبختی داشت، بیش‌تر ازش پول بگیره.»