در زندگی هر آدمی اتفاق های تلخ و شیرین زیادی وجود دارد...

در زندگی هر آدمی اتفاق های تلخ و شیرین زیادی وجود دارد...

یک روز از پسِ یکی از همین اتفاق ها به ناگاه بزرگ می شوی !

روز اول حالت سنگین می شود گیج می شوی هرلحظه گمان می کنی دنیا خراب می شودوسط سرت...

و تمام روز دوم چشمهایت تب می کند؛ می سوزد ولی حالت دیگر به سنگینیِ دیروز نیست...

روز سوم امان از روز سوم که وقتی به نیمه می رسد خودت را برمی داری می روی گوشه ای و می باری و می باری و می باری به حال تمام خوش باوری هایت به حال تمام رویاهایت
به حال خواستن هایی که خواسته نشد حرف هایی که گفته نشد
و دلی که دیده نشد می باری و می باری و می باری...

بعد از پسِ تمام اشک هایت بزرگ می شوی...

گاهی لازم است اتفاق ها درست بیافتد وسط خوش باوری هایت ...
سادگی هایت...
دلخوشی هایت...
امیدهایت...

گاهی خدا آنقدر دلش به حالِ باورهایِ ساده ی تو می سوزد که زمین می زند تو را با همان باورها و بعد کنارت می ایستد دستش را دراز می کند و
تو را از دوباره شروع می کند اما اینبار شروعت با یک زخم عمیق همراه است که یادت باشد در زندگی باید زخم بخوری تا بزرگ شوی...

تا یادت باشد که گاهی دوباره شروع کردن زندگی ات با یک زخم عمیق در دلت و دنیایی از تجربه میتواند بهتر و زیباتر و عاقلانه تر باشد...