گفتم حالا وقتشه. قفسارو برداشتم و بردم یجا که مجتبی نباشه

گفتم حالا وقتشه. قفسارو برداشتم و بردم یجا که مجتبی نباشه. بی بی نباشه. آقاجون نباشه. هیچکس نباشه. اما کلاغا! مگه می‌شه این از خدا بی‌خبرا سر یه اتفاق مخفیونه سر و کله‌شون پیدا نشه. در قفسارو وا کردم. پریدن. رفتن که رفتن. یکیشون آقاجون شد. یکیشون مجتبا، یکیشونم بی بی. تو آسمون بال می‌زدن و کلاغا از قشنگی بال بال زدن اون سه‌تا، قارقارشون بلند شده بود و حسودی می‌کردن به این پرنده‌های قشنگی که از قفس من پریده بودن؛ کلاغ‌ها قارقار می‌کردن و اشک‌های منم می‌ریخت رو سه تا سنگ سردی که کنار هم ردیف شده بودن. سه تا سنگ سردی که جای پرنده‌ها نبود...

#مجتبی_پورفرخ
دیدگاه ها (۰)

خط‌های خاکستری روی نیمکتشخصیت‌ها:جونگ‌کوک (۱۷ ساله): دونده‌ی...

رمان دختری که هیچکس انتخابش نمیکرد

با خارها راهش را میبندم: شباهت ضلالت کوماری و بهائیت

HATE TO LOVE⁷(ویو:رز)مریم:بانوی م...+:فقط شروع کن.لحنم تیز ب...

⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹‌p86هوا کاملاً تاریک شده بود.ابرهای خاکست...

سلام،خواهشا بخونید.تا آخرش.می دونم این عکس و تازه گذاشتم اما...

(فرار از زندان)

داستان دوم (زندگی نامه من)پارت۱

the last part

حیوانات

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط