عاشق این متنم....♥♥

عاشق این متنم....♥♥

بخشي از كتاب


بابا لنگ دراز
اثر جين وبستر...


از نامه های بابا لنگ دراز به جودی ابوت:


جودی! کاملا با تو موافق هستم، که عده ای از مردم هرگز زندگی نمی کنند و
زندگی را یک مسابقه دو می دانند و می خواهند هرچه زودتر به هدفی که درافق دوردست است؛ دست یابند و
متوجه نمی شوند که آن قدرخسته شده اند که شاید نتوانند به مقصد برسند و
اگرهم برسند،...
ناگهان خود را در پایان خط می بینند. درحالی که نه به مسیر توجه داشته اند و نه لذتی از آن برده اند!
دیر یا زود آدم پیر و خسته می شود؛درحالی که از اطراف خود غافل بوده است!
آن وقت دیگر رسیدن به آرزوها و اهداف هم برایش بی تفاوت
می شود و فقط او
می ماند و یک خستگی بی لذت و فرصت و زمانی که ازدست رفته و به دست نخواهد آمد. ...

جودی عزیزم!
درست است، ما به اندازه خاطرات خوشی که از دیگران داریم؛آنها را دوست داریم و به آنها وابسته می شویم!
هرچه خاطرات خوشمان از شخصی بیشتر باشد؛ علاقه و وابستگی ما بیشتر می شود!
پس هرکسی را بیشتر دوست داریم و
می خواهیم، که بیشتر دوستمان بدارد!باید برایش خاطرات خوش زیادی بسازیم تا بتوانیم دردلش ثبت شویم!

دوستدارتو،
بابالنگ دراز