وقتی آدم از دست یک نفر خیلی ناراحت میشه یا قلبش میشکنه ،

وقتی آدم از دست یک نفر خیلی ناراحت میشه یا قلبش میشکنه ، هیچکس به جز همون یک نفر نمیتونه حالش رو خوب کنه و باعث شه دوباره مثل روز اول بخنده ، هر چقدر هم دورش پر باشه ، هر چقدر هم دوست‌ ها و رفیق‌ هاش یا آدم‌ های جدید توی زندگیش بیان و برای بهتر شدنش تلاش کنن ، فایده ‌ای نداره فوقش اون آدم تظاهر به فراموشی و خوشحالی میکنه که اطرافیانش از تلاش‌ هاشون نا امید و دلخور نشن ، شاید بخاطر همینه که خیلی از آدم ‌ها توی دنیا برای مدت طولانی غمگین موندن ، انگار یکی توی گذشته اون‌ ها رو قفل کرده و کلیدش رو با خودش برده یه جای دور و دیگه هم برنگشته.