آدمک خسته شدي از چه پريشان حالي؟

آدمک خسته شدي از چه پريشان حالي؟
پاسي از شب که گذشته است چرا بيداري ؟
آن دو چشم پر غم را به کجا دوخته اي ؟
دلت از غصه سياه است چرا سوخته اي ؟
تو که تصوير گر قصه ي فردا بودي ،
تو که آبي تر از آن آبي دريا بودي ، آدمک رنگ خودت را به کجا باخته اي ؟
کاخ اميد خودت را تو کجا ساخته اي ؟
آخرين بار که بر مزرعه من باريدم،
روي دستان تو من شاپرکي را ديدم ، تو چرا خشک شدي،
او چرا تنها رفت ؟ من که يک سال نبودم چه کسي از ما رفت ؟
اين سکوتت که مرا کشت صدايي تر کن ،
اين منم آبي باران تو مرا باور کن ،
باور از خويش ندارم که چنين مي بارم ،
بگذر از اين تن فرسوده کز آن بيزارم ،
نه دگر بارش تو قلب مرا سودي هست ،
نه براي تب من فرصت بهبودي هست ،
آنکه پروانه شدن را ز من آموخته بود،
دلش انگار به حال دل من سوخته بود، شاپرک رفت،دلي مرد،عزا بر پا شد ،
رفت و انگار دلم مثل خدا تنها شد ،
آري اين بود تمام من و اين بيداري ،
جان باران چه شده از چه پريشان حالي ؟
برو که آدمکي منتظر باران است ،
او که با شاپرک قصه ي ما خندان است،
من و اين مزرعه هم باز خدايي داريم ...