به نام خالق مهربانی

به نام خالق مهربانی

من یک روانشناسم ،

گاهی باید مثل کارل راجرز باشم،مهربان،

عاشق انسانها

برای آنها و دردهایشان گریه کنم

آنها را در آغوش بگیرم،و به هیچ چیز فکر نکنم...

و گاهی چون فردریک پرلز،جسور ،مطمئن و با ایمان از گفته هایم کوتاه نیایم

تا بتوانم مراجعانم را از فرو رفتن نجات دهم...

گاهی آدلر

درس بدهم و برایم،عنوان و پرستیژ مهم نباشد...

و گاهی چون فروید ،با آنها زندگی کنم،درد بکشم،محکوم شوم و قضاوت شوم

و فقط یک چیز برایم مهم باشد: کمک به انسان...

گاهی باید عمرم را قمار کنم و دنیا را بگردم و حتی در دنیای درون خویش تا مرز افسردگی برای خودشناسی پیش روم

و دنیای تاریک درون خود را کشف کنم،برای روشنی بخشی به انسانها چون یونگ...

و گاهی اعتراف کنم به شکست هایم چون یالوم..

مثل واتسون کارگری کنم،بی پولی و فقر بکشم

آرزوهایم را در صندوقچه ایی زندانی کنم تا روزی بتوانم آزادشان کنم...

و گاهی مثل اسکینر مسخره عام و خاص شوم،تا روزی حرف هایم شنیده شود...

ولی هیچ گاه ،هیچ گاه و هیچ گاه پشیمان نشوم...

چون "من یک روانشناسم" بسیاری به من امید بسته اند و این مسئولیت و افتخاری بی نظیر است.
نُهم اردیبهشت ماه روز روانشناس بر روانشناسان مسئول و همراه را تبریک عرض مینماییم****