ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﻓﺘﻢ:

ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﻓﺘﻢ:
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﺷﺖ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﺎﻍ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻮﺍﻥ ﭼﺮﺍﻏﺎﻧﯽ ﺩﺍﻧﺶ ﺭﻓﺘﻢ.
ﺭﻓﺘﻢ ﺍﺯ ﭘﻠﻪ ﯼ ﻣﺬﻫﺐ ﺑﺎﻻ‌.
ﺗﺎ ﺗﻪ ﮐﻮﭼﻪ ﯼ ﺷﮏ ،
ﺗﺎ ﻫﻮﺍﯼ ﺧﻨﮏ ﺍﺳﺘﻐﻨﺎ،
ﺗﺎ ﺷﺐ ﺧﯿﺲ ﻣﺤﺒﺖ ﺭﻓﺘﻢ.
ﻣﻦ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﮐﺴﯽ ﺭﻓﺘﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺮ ﻋﺸﻖ.
ﺭﻓﺘﻢ، ﺭﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺯﻥ،
ﺗﺎ ﭼﺮﺍﻍ ﻟﺬﺕ
ﺗﺎ ﺳﮑﻮﺕ ﺧﻮﺍﻫﺶ
ﺗﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﭘﺮ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ

ﺭﻭﺡ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺗﺎﺯﻩ ﯼ ﺍﺷﯿﺎ ﺟﺎﺭﯼ ﺍﺳﺖ .
ﺭﻭﺡ ﻣﻦ ﮐﻢ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺡ ﻣﻦ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﺯ ﺷﻮﻕ ، ﺳﺮﻓﻪ ﺍﺵ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ.
ﺭﻭﺡ ﻣﻦ ﺑﯽ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ:
ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ، ﺩﺭﺯ ﺁﺟﺮ ﻫﺎ ﺭﺍ ، ﻣﯽ ﺷﻤﺎﺭﺩ.
ﺭﻭﺡ ﻣﻦ ﮔﺎﻫﯽ ، ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺳﻨﮓ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ.


ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﯿﺒﯽ ﺧﻮﺷﻨﻮﺩﻡ
ﺑﻪ ﺑﻮﯾﯿﺪﻥ ﯾﮏ ﺑﻮﺗﻪ ﯼ ﺑﺎﺑﻮﻧﻪ:)
ﻣﻦ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺁﯾﻨﻪ ، ﯾﮏ ﺑﺴﺘﮕﯽ ﭘﺎﮎ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﻡ...

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺳﮑﻪ ﯼ ﺩﻩ ﺷﺎﻫﯽ ﺩﺭ ﺟﻮﯼ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺍﺳﺖ...
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺠﺬﻭﺭ ﺁﯾﻨﻪ ﺍﺳﺖ.


ﭼﺘﺮ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺴﺖ
ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻓﺖ..
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ، ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺭﺍ ، ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﺩ.
ﺩﻭﺳﺖ ﺭﺍ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﯾﺪ:)
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺴﺖ.
ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩ.
ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯿﺰ ﻧﻮﺷﺖ ، ﺣﺮﻑ ﺯﺩ ، ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ ﮐﺎﺷﺖ...
.....
ﺭﺧﺖ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﯿﻢ
ﺁﺏ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻗﺪﻣﯽ ﺍﺳﺖ...