میفهمی؟

میفهمی؟
صدایت رامیخواهم...
آن مهربانیت...
خنده هایت...
آرزوبه دل ماندم...
برای شنیدن زمزمه هایت
درگوشم...
دلم تورا میخواهد
تویی که فکرمیکردم
مال منی...
نمیدانم چرا دل نمیکنم ازتو...
چگونه بی من زنده ای؟
مگرمن نفسه تونبودم؟
آخر بی انصاف...
دل خوش کرده بودم
به حرف هایت...
زندگی میکردم به عشقت...
کاش نبودنت خواب باشد...
راست میگفت
من درحدش نبودم
همونایی بودن که امروز باهاش بودن
فردا بارفیقاش...
هی روزگار
من بدرک خودت خسته نشدی
ازدیدن تصویر
تکراریه دردکشیدن من...
درآغوشش
عطرش رابونکن
بعدهاهمان عطر
در جای دیگر ویرانت میکند...
دیگرخودت هم برگردی
نمیپذیرمت
من فقط باخاطراتت زنده ام.