در ایران باستان

در ایران باستان
بجای کلمات خانم و آقا که ریشه ی مغولی دارند ، اجداد خوش سلیقه ما
به زن ، " مِهربانو " می‌گفتند یعنی کسی که مهر خلق می کند و
به مرد ، " مِهربان " می‌گفتند به معنای نگهبان مهر ...
در حد امکان همدیگر رو با این کلمات پرمعنا صدا بزنیم ...
" مِهربانو " همسر ، مادر ، دختر ، خواهر ، دوست ،
" مهربان " همسر ، پدر ، پسر ، برادر ، دوست ...
حال ، تو چه مهربانویی یا مهربان ، این رسالت زیبای مهرورزی را در کلمات جاری کن تا ریشه عشق سیراب شود ...

( دکتر ایرج وثوق )
—----------------

تقدیم به
مهربانوها و مهربان های گرامی .