بعدِ من ناگه به یکسو می روند

بعدِ من ناگه به یکسو می روند
پرده های تیره ی دنیای من..
دستهای ناشناسی میخزند..
روی کاغذها و دفترهای من..
در اتاق کوچکم پا مینهد
بعدِ من، با یاده من،
بیگانه ای..
در بَرِ ایینه میماند بجای
رد دستی،
تار مویی
شانه ای..
بعد ها نام مرا باران و باد
نرم میشویند
از رخسار سنگ
گور من گمنام میماند بجای..
فارغ از افسانه های نام و ننگ..
گور من گمنام میماند بجای..
فارغ از افسانه های نام و ننگ...