از خودم می پرسم که چی شد که اینجوری شد!؟ در ایتالیا هزارا

از خودم می پرسم که چی شد که اینجوری شد!؟ در ایتالیا هزاران ایتالیایی هستند که نامشان کوروش (Cyress) است. از ایتالیا به ترکیه که بریم به جایی میرسیم به نام کوروش؛ مردم آنجا باور دارند از زمانی که کوروش پایش را در آنجا گذاشته است سرسبزی و شادابی به بار آمده و هنوز نیز اینگونه است. از ترکیه به اسرائیل، به اورشلیم که می رویم به خیابانی می رسیم به نام کوروش؛ مردم این دیار کوروش را به خوبی می شناسند و هر سال برای او جشن گرفته و در توراتِ خود به کوروش مسیح گویند؛ این تنها غیر یهودی است که در بین یهودیان از او به نام پیامبر یاد میشود. از سرزمین اسرائیل به ٢٢ کشور همسایه عرب زبان برویم و قرآنِ آنها را بخوانیم باز با نام کوروش، ذوالقرنین، آشنا می شویم. از سرزمین های عرب زبان به اروپا بازگردیم، به جزیره یی که مردمان آنجا به آن بریتانیای کبیر میگویند، به انگلستان، به لندن برویم، باز خیابانی را پیدا میکنیم به نام کوروش. این بار از لندن به آن سوی کره خاکی میرویم و خود را به استرالیا، به سیدنی می رسانیم؛ در یکی از میدانهای شهر سیدنی تندیس کوروش را می بینیم که نام خود را به هر رهگذری یادآور می شود. از قاره استرالیا به قاره آمریکا پرواز کنیم باز هم کوروش با ماست؛ این بار منشور او، این نخستین منشور حقوق بشر که جهان به خود دیده است، در تالار بزرگ شورای امنیت استوار و نیرومند از انسانی سخن میگوید که در دو هزار و پانسَد و اندی سال پیش کوشید که آزاده باشد و آزادمنش رفتار کند.

من همهِ اینها را میبینم، میخوانم و می اندیشم. به این می اندیشم که چه شد که اینگونه شد؟ چگونه است که در سرزمین خودِ کوروش نام فروشگاه کوروش را گذاشتند فروشگاه قدس، در تهران نام خیابان کوروش را گذاشتند خیابان شریعتی، در اهواز کوی کوروش را گذاشتند کوی ملت، در زاهدان بیمارستان کوروش را گذاشتند خاتم الأنبیاء، در بیرجند میدان کوروش را گذاشتند میدان ابوذر و ... نمونه های بسیاری که فهرست آن پایان ناپذیر است.

من همهِ اینها را میبینم، میخوانم و می اندیشم. می اندیشم و از خودم می پرسم که چی شد که اینجوری شد!؟